Blogos.gr

Περισσότερες Πληροφορίες

• Πλήρης Τίτλος: Με καφέ και τσιγάρο
• Διεύθυνση: http://oruamelani.blogspot.com
• Τελευταίες αναρτήσεις:
  • Στη μέση του πουθενά
    Μαΐου 4, 2012
    

    
    

  • Όχι, δεν είσαι εδώ…
    Απριλίου 22, 2012
    
    Όχι, δεν είσαι εκεί για να σου γράψω. Το έχω σκεφτεί πολλές φορές ότι θέλω να σου μιλήσω, αλλά δε μπορώ. Σα το αντανακλαστικό ενός χεριού που δε το έχεις πια, αλλά στιγμές-στιγμές, όταν δε το κοιτάς, είσαι τόσο σίγουρος ότι είναι εκεί, σα να μην έπαψε να υπάρχει ποτέ. Όχι, δεν είσαι εκεί. Το περίεργο είναι πως δεν έχει περάσει πολύς καιρός από τότε που άρχισες να “είσαι” γενικότερα και ακόμα λιγότερος από τότε που “έπαψες” να υφίστασαι εδώ γύρω, παρ’ όλα αυτά, έγινες αρκετά απαραίτητη. Για να είμαι ακριβής, σε έκανα και έγινες μαζί, περισσότερο απαραίτητη από όσο θα περίμενα, περισσότερο γιατί το είχα ανάγκη νομίζω… Όχι, δεν είσαι εκεί για να σου γράψω, κι ακόμα κι αν είναι 1-2 ακόμα φίλοι που ξέρω πως θα ακούσουν και αυτή τη γκρίνια, δε μου φτάνουν, όχι από φταίξιμο δικό τους μα περισσότερο από δική μου παραξενιά. Όχι, δεν είσαι εκεί για να σου πω και να γελάσω και έτσι γυρίζω πάλι πίσω σε μένα, βρίσκω τον καθρέφτη που άφησα για λίγο και πιάνω ξανά την κουβέντα. Περισσότερο γιατί πιστός στις απόψεις μου, ανοίχτηκα πάλι, εκτέθηκα και άφησα να μπει μέσα η ζέστη μα και το κρύο μαζί. Και τώρα που οι ζέστες έξω αρχίζουν για τα καλά, εγώ έχω βρεθεί να κρυώνω… Όχι ανεξήγητα και για τον ίδιο λόγο αδιαμαρτύρητα, γιατί το ήξερα καλά ότι κάπου εκεί θα έφτανε αργά ή γρήγορα… Όχι, δεν είσαι εκεί για να σου γράψω. Είμαι όμως εγώ εκεί, όπως είναι και ο καθρέφτης. Το ξέρω ήδη ότι με αυτό τον καθρέφτη ζει και πεθαίνει ο καθένας και δε γκρινιάζω για αυτό. Στεναχωριέμαι όμως για όλα αυτά τα πρόσωπα που στάθηκαν και στέκονται δίπλα μου και κοιτάζουν μαζί μου μέσα του. Είστε εκεί για λίγο και το ίδιο εύκολα που σας αφήνω να σταθείτε μπροστά του, το ίδιο εύκολα ξεθωριάζετε και μένω μόνος…

    
    

  • Είναι ωραία να πέφτεις
    Μαρτίου 31, 2012
    
    Είχα καιρό να πιάσω το πληκτρολόγιο στα χέρια για αυτό το σκοπό, μα τελικά κατάλαβα πως ότι κι αν είναι αυτό, τύχη ή μοίρα, δε θα με άφηνε πολύ καιρό μακριά. Κι ας το φοβόμουν περισσότερο από όσο το ήθελα… Είναι ωραία να πέφτεις λοιπόν, δανεισμένο αλλά όχι κλεμμένο, από το γνωστό τραγούδι. Είναι ωραία να πέφτεις, να ανοίγεσαι, να εκτίθεσαι και να αφήνεις την ασφάλεια του διχτυού, αυτού του σκοινοβάτη στο τσίρκο… Είναι αναθεματισμένο πράγμα αυτό το δίχτυ προστασίας. Μεγάλη καβάτζα και "ανάσα" να ξέρεις ότι από όσο ψηλά κι αν πέσεις, μόνο για 2-3 δεύτερα θα αισθανθείς πραγματικά την πτώση, και μετά θα βρεθείς να ταλαντεύεσαι ασφαλής μερικά μέτρα πάνω από το έδαφος… Δεν αξίζουν τέτοιες πτώσεις και δεν άξιζαν ποτέ! Όχι από άποψη και αυτοβασανισμό, αλλά γιατί στο τέλος δε μαθαίνεις. Δε πονάς, δε χτυπάς και δε χτυπιέσαι… Είναι εύκολες οι κινήσεις που δεν ενέχουν άμεσο ή έμμεσο κίνδυνο και δεν εκτιμούσα ποτέ τους ανθρώπους με τα λελογισμένα ρίσκα ή τα μηδενικά. Τους παραδεχόμουν που κατάφερναν να γλιτώνουν χαρακιές, ναι, μα δε τους εκτιμούσα. Δεν είναι υποθετική η κουβέντα, έχει έρεισμα, όπως πάντα. Μπορεί να είναι λάθος η υπόθεση που κάνω, μα πραγματικά υπάρχει λόγος… Ναι, πέφτω κάποιο καιρό τώρα… Σα να πέφτω από αεροπλάνο, από ψηλά. Τότε που στα πρώτα μέτρα δε καταλαβαίνεις κίνδυνο, παρά μόνο κοιτάς σαστισμένος το κενό και το πως μοιάζουν τα σπίτια με σπιρτόκουτα που έλεγε ένα άλλο άσμα! Καταλαβαίνετε… Μετα από μερικές στιγμές όμως, άρχισα να πλησιάζω το έδαφος ψάχνοντας το κορδονάκι του αλεξίπτωτου, έστω του εφεδρικού… Κάτι έχω βρεί, ένα κορδονάκι φθαρμένο και φαγωμένο που δεν είμαι σίγουρος αν θα ανοίξει στο τέλος. Αυτό, παρομοιάζοντας μια επιλογή εξόδου που πάντα έχεις. Μα που τελικά κάποιες στιγμές είναι πολύ αργά για να την χρησιμοποιήσεις! Τη νιώθεις την πτώση, στο πρόσωπο, στο δέρμα, στα μάτια σου, στα μαλλιά σου μα και μέσα σου περισσότερο από όλα. Αυτό το αίσθημα μιας ανακατωσούρας που σε μεθάει και σε φοβίζει ταυτόχρονα… Τη νιώθω και εγώ και φτάνω σε σημεία που αισθάνομαι τον πόνο που θα έρθει, με τόση σιγουριά που σχεδόν τον νιώθω από τώρα. Κι ας φωτίζουν δωμάτια κάθε φορά που μπαίνεις σε αυτά, κι ας παίρνουν νόημα τα πάντα όταν τα αναφέρεις, κι ας αλλάζει ο τρόπος που κυλά ο χρόνος όταν είσαι μέρος του…Πέφτω ακόμα και σε κοιτάζω απο ψηλά σα το έδαφος που με μαγεύει μα που ξέρω ότι αν αυτό το μικρό κορδονάκι δε κάνει τη δουλειά του, το να σε συναντήσω κάποια στιγμή με όλες τις αισθήσεις μου, θα είναι μοιραίο. Όπως κάθε τέτοια σύγκρουση… Κάπως έτσι είναι, καμία ασφάλεια από τη μια, πλήρης σχεδόν αβεβαιότητα και από την άλλη το σταθερό, το ακλόνητο και το ασφαλές που βλέπω σε σένα. Αυτή η έλλειψη ρίσκου, ή τουλάχιστον η εντύπωση που μου δημιουργείται ότι υπάρχει, είναι που με κάνει και αρχίζω να αισθάνομαι φόβο και πόνο. Κι ας είμαι ψηλά, κι ας είναι όλα όμορφα, κάτι έχει αρχίσει και με τρώει… Δεν είναι η πρώτη φορά και κάτι μου λέει πως δε θα είναι η τελευταία που θα φάω τα μούτρα μου, μα χαμογελάω ακόμα και κάνω όνειρα, γιατί σε τελική ανάλυση… είναι ωραία να πέφτεις!

    
    

  • Επιστροφή στα αυτονόητα
    Φεβρουαρίου 22, 2012
    
    Πιάνω μια κιμωλία που καλά-καλά δε χωράει στο χέρι μου, "ακροβατώ" και κάθε γράμμα είναι προσπάθεια τεράστια… Συγκεντρώνομαι στη λεπτομέρεια, στο σημαντικό, για να βγάλω ένα κουλουράκι, μια μαγκουρίτσα και αν το θέλει η τύχη, καμία λέξη που και που, πάντα με επιβράβευση από τον κάθε "δάσκαλο της ζωής"… Επιστροφή στη λεπτομέρεια και το αυτονόητο ή το εύκολο, μα τελικά το απαραίτητο και το ασφαλές, όπως το ορίζει ο καθένας μας μέσα σε πράγματα οικεία και ζεστά. Πιάνω ένα μολύβι από δαύτα με τη γόμα στην άκρη και μουτζουρώνω το μπλέ τετράδιο με τις γραμμές. Με λίγο περισσότερη δεξιοτεχνία μα και πάλι κάπως αβέβαια, στο γράψε-σβήσε με τη μπλέ-κόκκινη γόμα σε εκθέσεις και διαγωνίσματα με τη μικρή πρακτική ή παιδαγωγική αξία. Τόσο μικρή, που θαρρώ πως περισσότερο θυμάμαι τα απομεινάρια της γόμας που έσπρωχνα με την άκρη του χεριού μου από το τετράδιο. Εποχές αρκετών πιθανοτήτων, ονείρων και προσδοκιών που τις περισσότερες τις φυλάω ακόμη καλά κρυμμένες μέσα μου… Κρατάω το στυλό και το κουνάω αμήχανα στον αέρα. Το φέρνω στο στόμα μου και το δαγκώνω μπας και θυμηθώ τα κατεβατά που διάβαζα χθες το βράδυ. Δεν είμαι σίγουρος ούτε για αυτά, ούτε για το τι κάνω σε αυτή την τεράστια και κρύα αίθουσα με τα φθαρμένα καθίσματα. Επιλογές μακριά και κοντά στο σπίτι, είτε μένεις σε αυτό είτε όχι. Οι πιθανότητες έγιναν εκατομμύρια πια και ανοίγονται μπροστά στα πόδια μου, υποσχόμενες τόσα πολλά…Βάζω τα χέρια μου στο πληκτρολόγιο και στενεύομαι μέσα στο τσαλακωμένο κοστούμι μου. Το κάθε λάθος πάτημα, μου προκαλεί εκνευρισμό. Μου λείπει η γόμα, τα απομεινάρια της στο γραφείο και το περιθώριο λάθους και διόρθωσης του τότε. Το μόνο που "απομένει" μένει τώρα είναι άδειες κούπες καφέ. Τώρα, το να γράφεις είναι γρήγορο και εύκολο, όσο εύκολο είναι και το να σβήνεις, χωρίς ίχνη. Κάποτε, μάζευα τα λάθη μου και γέμιζα ντουλάπες με παλιές εκθέσεις και διαγωνίσματα. Τώρα, όλα χωράνε μέσα σε ένα πραγματάκι όσο το δάχτυλο μου και το ίδιο εύκολα χάνονται… Πιάνω μια κιμωλία και στέκομαι μπροστά από το μεγάλο μαυροπίνακα. Δε μπορώ να πληκτρολογήσω. Δε γίνεται! Δε θυμάμαι πιάνα γράψω γιατί ξέχασα πως… Ξεκινάω δέκα φορές με ένα μπαστουνάκι και το σβήνω ξανά. Επιστροφή στο αυτονόητο, το εύκολο μα πλέον όχι και οικείο. Όσο προσπαθώ, επιστρέφουν όλα σιγά-σιγά σα να μη τα άφησα ποτέ. Σα το ποδήλατο… Κι όσο συνεχίζω, με τις λέξεις και τις προτάσεις τόσο αισθάνομαι ασφαλής και "καλώς" ορισμένος. Νομίζω ότι κάπου εκεί είναι η λύση για πολλά. Η επιστροφή, έστω και για λίγο, στο αυτονόητο, το γνώριμο και το παλιό. Κι όλα αυτά, με μια κιμωλία…

    
    

  • Διαδρομές
    Φεβρουαρίου 2, 2012
    
    Είναι πολλές οι φορές που ο καθένας μας φτάνει σε σταυροδρόμια. Σε διλήμματα ή ακόμα χειρότερα ούτε καν σε σταυροδρόμια, αλλά σε αδιέξοδα. Το ξέρετε το συναίσθημα, είμαι σίγουρος. Άλλες φορές μπορεί να είναι τόσο ευχάριστο και άλλες φορές το πιο δυσάρεστο συναίσθημα που μπορεί να βιώσει κάποιος. Δεν ανακαλύπτω τον τροχό, είμαι σίγουρος. Απλά προσπαθώ να πατήσω στα χνάρια όλου αυτού του πράγματος, μπας και καταλήξω κάπου. Και ναι, υπάρχει η πλευρά του "κάθε τέλος είναι μια νέα αρχή", υπάρχει η διάθεση του να αντιμετωπίσει κανείς θετικά όλα τα "άσχημα" που πετάγονται μπροστά του. Υπάρχει και ο θυμός, αυτός που συνήθως ξεχύνεται χωρίς φίλτρο και πέρνει τα πάντα μαζί του. Και τον προτιμώ το θυμό από κάποιο βουβό μοιρολόι που "γυρίζει" μέσα μου και μου κάνει κακό. Υπάρχουν μαζί και η απογοήτευση, η λησμονιά και η συνήθεια που βάζουν εμπόδια στην ομαλή εξέλιξη των πραγμάτων και κάθε ίαση πληγών. Αυτό το post δεν αφορά απαραίτητα σχέσεις "ζευγαριών" όπως πολλά από τα προηγούμενα, μα μπορεί και να αφορά, αν έτσι το αντιλαμβάνεστε. Ίσως και να έχει να κάνει με καταστάσεις και πορείες ζωής που όμως σα σχέσεις λογίζονται και αυτές. Και είναι τόσο "ευθείες" οι συσχετίσεις ανάμεσα τους και απόλυτες, που καμιά φορά κάθομαι και σκέφτομαι αν θα μπορούσα στο 100% να παραλληλίσω μια σχέση με μια επαγγελματική πορεία, μια επιλογή ζωής ή κάτι άλλο. "Σήμερα έχω πονοκέφαλο από το πρωί. Όχι, δε ξύπνησα έτσι, μα πολύ καλύτερα από το πως συνεχίζω. Ξέρω την αιτία του πονοκεφάλου και δεν είναι μια. Είναι πάρα πολλές και έχουν να κάνουν και με μένα, με εσένα, με τους γύρω μου και με όσους γενικότερα θαρρώ πως αγαπώ και νοιάζομαι. Σήμερα, για πρώτη φορά ήρθε τόσο κοντά στα μάτια μου, πόσο κακό μπορείτε να μου κάνετε. Πόσο κακό μάλλον μπορώ να κάνω στον εαυτό μου εξαιτίας της θέσης στην οποία σας έχω βάλει τόσο καιρό. Είναι πολύτιμο μάθημα το σημερινό, όπως είναι πολύτιμό και κάθε λεπτό πονοκεφάλου. Κι αν λένε ότι μέσα από τον πόνο μαθαίνεις και αλλάζεις συνήθως, εγώ δε νομίζω πως θα το πάω προς τα κεί.Δε θα αλλάξω ούτε στο παραμικρό. Θα βρω ένα τρόπο εκτόνωσης ακόμα και θαρρώ πως τον έχω ήδη στο μυαλό μου. Με αυτόν τον τρόπο, θα ανοίξει η βαλβίδα ασφαλείας και θα βγουν πράγματα όπως αυτές οι γραμμές στο παλιό τετράδιο. Θα είμαι καλά σε λίγο γιατί θέλω να είμαι, γιατί με χρειάζεστε να είμαι και γιατί πάντα, αυτό περίμενα από τον εαυτό μου και έτσι μεγάλωσα. Δεν υπάρχει τίποτα που να μη μπορώ να κάνω όταν το βάλω στο μυαλό μου, όπως κι αν σου ακούγεται αυτό. Έτσι πήγαινα παρακάτω πάντα και έτσι μπορούσα να κοιμάμαι ήσυχος τα βράδια – ακόμα κι αν τις μέρες είχα τέτοιους πονοκεφάλους. Να! Σα να περνάει σιγά-σιγά. Είναι μια νίκη και αυτό, ένα παράσημο δικό μου, κρυφό και προσωπικό. Πιθανότατα, δε θα το μάθει κανείς για να το εκτιμήσει δεόντως, μα αυτό δεν έχει τόση σημασία, ποτέ δεν είχε…"Στο τέλος όλων των ημερών, στο "ταμείο" όλων των επιλογών και των λόγων που ειπώνονται, ο καθένας είναι μόνος. Στέκεται μπροστά στον καθρέφτη και κοιτάζει κατάματα αυτό που είναι. Δεν είμαι σίγουρος αν την κάνουν πολλοί αυτή την άσκηση, μα για μένα έτσι ήταν πάντα. Και μέχρι σήμερα, οι χειρότερες στιγμές ήταν πάντα αυτές που δε μπορούσα να στρέψω το βλέμμα στον καθρέφτη, παρά κοίταζα κάτω. Αυτή δεν είναι μια τέτοια στιγμή…

    
    

  • Πάλι πίσω;
    Ιανουαρίου 26, 2012
    
    Ίσως είναι μια μυρωδιά που από κάπου δραπέτευσε, ίσως είναι η αρρώστια που δε τη θυμόμουν πως ήταν, ούτε πως «ένιωθε» έχοντας τόσο καιρό να αρρωστήσω. Ίσως και απλά να γύρισε πίσω η εποχή και γι’ αυτό εδώ και 2-3 μέρες αισθάνομαι έντονα πως βρίσκομαι εφτά χρόνια πριν, κάπου εκεί στο φθινόπωρο του 2004 και μέχρι το 2006. Κάπου εκεί… Δεν έχω γυρίσει ποτέ τόσο έντονα και τόσο επιβεβαιωμένα πίσω. Επιβεβαιωμένα γιατί το νιώθω στο πετσί μου, χωρίς να έχω όμως σημάδια εμφανή για αυτό. Αντιθέτως έχω σημάδια για το ανάποδο αφού δε φαίνομαι για 22 πια, μα το παράξενο είναι ότι νιώθω τόσο. Κι αν πέρασα τόσο καιρό να προσπαθώ αποτυχημένα να γυρίσω πίσω, νοσταλγώντας εσένα μαζί με κείνο το δυάρι στην Καλλιθέα και τον γαλλικό με άρωμα στα στενά του Ψυρρή, τώρα μέσα σε μια στιγμή, είμαι πάλι εκεί. Χωρίς να ξέρω το γιατί, χωρίς να με νοιάζει, έχω αυτή τη ζάλη στο κεφάλι που έχεις λίγο μετά το όνειρο. Αυτή τη φορά όμως δε τη σβήνει ούτε ο καφές, ούτε η πρώτη τζούρα του πρωινού τσιγάρου. Μένει εκεί και μου κάνει παρέα 2-3 μέρες τώρα. Καθόμαστε μαζί, σκεφτόμαστε, βγαίνουμε σε ίδια αδιέξοδα με τότε, περισσότερο για να καταλάβω ότι κάποια από αυτά δε τα έλυσα ποτέ, απλά τα έκρυψα κάτω από το χαλί και συνέχισαν να περπατούν δίπλα μου, κοντά μου… Κι αν το γράφω όλο αυτό, το κάνω αργά και με προσοχή για να το θυμάμαι όταν σταματήσει, φοβούμενος πάντα να μη το τρομάξω και φύγει. Τα βήματα μου είναι μεθυσμένα τις περισσότερες φορές και δε τα νιώθω, σα να με πηγαίνουν κάπως… Τα πράγματα συμβαίνουν περισσότερο από ότι τα προκαλούσα και τα ήλεγχα όπως συνήθιζα τα τελευταία χρόνια. Η κάθε μέρα είναι ντυμένη σε μια γλυκιά και δημιουργική μελαγχολία μα τα γέλια, όταν έρχονται, είναι δυνατά και λυτρωτικά και όχι ψεύτικα. Σας έφερα ακόμα πιο κοντά μου εσάς, τους ανθρώπους που έχετε μια παραπάνω, ιδιαίτερη σημασία. Οι χρόνοι της ημέρας μου δε βαραίνουν τόσο αγχωτικοί και τα πάντα διαρκούν τόσο όσο, ενώ η σκέψη ότι «δε προλαβαίνω» έχει θολώσει έως εξαφανιστεί. Οι συμπτώσεις έρχονται ευτυχισμένες και καλότυχες να με βρουν μέσα από γνωστούς γνωστών και κοινές πορείες, έτσι για να μου δίνουν αυτό το χαμόγελο που ακολουθείται από την διαπίστωση του πόσο μικρός είναι ο κόσμος τελικά. Σκέφτομαι μουσική, γράφω λόγια και ανιχνεύω πιθανότητες τριγύρω μου συνεχώς. Τι θα γινόταν αν; Πως θα έμοιαζε αυτό αν; Και άλλα τόσα. Ίσως η μαγεία όλου αυτού να κρύβεται στο ότι δε θέλει εξήγηση τελικά, μα όλο αυτό το συναίσθημα που προσπαθώ να εξηγήσω, κρύβει πίσω του και την επιθυμία να μοιράζεσαι, οπότε είναι ένας φαύλος κύκλος όλο αυτό… Το κυριότερο και αυτό που με γοητεύει μα με φοβίζει κιόλας, είναι πως την τελευταία φορά που τα τραγούδια ακούγονταν έτσι, που τα χρώματα φαινόντουσαν τόσο έντονα ή ο καιρός μύριζε έτσι, γινόντουσαν πράγματα… Ήταν τότε που μέσα σε άλλα τόσα τρελά ξεπετάχτηκες και συ και άλλαξαν αρκετά, αν όχι όλα. Τώρα, το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να ζω μέσα σε αυτή την ατμόσφαιρα του ονείρου και να περιμένω καρτερικά να δω αν θα βγω ψεύτης ή αληθινός. Και όλος ο φόβος που έλεγα πριν, μαζεύεται στην πιθανότητα του να βγω ψεύτης, σε ένα καιρό που ένα στήριγμα θα το ήθελα…

    
    

  • Σημάδια καιρών
    Ιανουαρίου 18, 2012
    
    Μιλάς κάθε μέρα, μα εκφράζεσαι σπάνια. Κάνεις κουβέντες, λίγο-πολύ τυποποιημένες και κλισέ. Χαμογελάς μισά και μίζερα τις περισσότερες φορές με αυτό το χαμόγελο σε ένα πρόσωπο που βιάζεται να επιστρέψει στην ανέκφραστη "φάτσα" του. Μιλάς με φίλους και δε τους κοιτάς στα μάτια, βιάζεσαι να κόψεις τις κουβέντες τους για να πεις το δικό σου πρόβλημα και να το πετάξεις στο κενό ουσιαστικά, αφού όλοι σου επιστρέφουν αυτή την έλλειψη σεβασμού που τους χαρίζεις. Στο δρόμο συναντάς κόσμο μα δε τον βλέπεις ποτέ. Είναι απλά ένα εμπόδιο στην ουρά για τις κυλιόμενες, στο πεζοδρόμιο ή στο μετρό. Μιλάς πολύ μα δε λες και τίποτα σημαντικό. Δεν προσφέρεις σε κανέναν όλα αυτά που μέσα σου θαρρείς πως έχεις να δώσεις. Σπαταλιέσαι σε άσκοπα πράγματα και δημιουργείς ελάχιστα. Συνήθως αναπαράγεις ή καταναλώνεις αντί να παράγεις και να διακινείς, να γεννάς. Δεν είσαι αυτό που θα ήθελες μα αυτός ο βάλτος όλης αυτής της συμπεριφοράς δε σε αφήνει να ξεκουνήσεις και να αλλάξεις. Είναι μεγάλη η προσπάθεια που θέλει για να βγεις από όλο αυτό, κι ας είναι επιφανειακά μόνο μια σύσπαση του προσώπου και ένα χαμόγελο ή ενα πιο γερό σφίξιμο του χεριού όταν χαιρετάς. Είσαι μέτριος…Έπεσα πάνω σε κάτι φωτογραφίες του 1991 από μια Αθήνα που δε την έζησα ποτέ. Μου φάνηκαν τόσο πίσω και τόσο παλιές, μα είναι μόλις 20 χρόνια πίσω. Ζούσα τότε, αλλά ήμουν πολύ μικρός για να έχω αναμνήσεις. Ήταν ασπρόμαυρες και ίσως λίγο εσκεμμένα διαλεγμένες, αλλά είδα πως ήταν οι γονείς μου στην ηλικία μου και τι παραστάσεις είχαν. Είδα παιδάκια ντυμένα με λιγοστά ρούχα και απλά και όχι απαραίτητα μάρκες, φαντεζί παπούτσια και αξεσουάρ με άποψη. Είδα ανθρώπους ηλικιωμένους που δε ζουν σήμερα με χαμόγελα πλατιά και όχι σκυμμένα κεφάλια. Είδα άλλα τόσα που σήμερα χάθηκαν μέσα σε όλον αυτό το χαμό της παγκοσμιοποίησης, του μάρκετινγκ και του νεοπλουτισμού. Πιο πολύ είδα ανθρώπους που είχαν άλλα βλέμματα. Μόλις κοίταξα και την τελευταία φωτογραφία, έκλεισα βιαστικά τη σελίδα και έμεινα να στεναχωριέμαι για έναν απροσδιόριστο λόγο. Δε νοσταλγώ το παρελθόν, γιατί το συγκεκριμένο δε το γνώρισα για να το νοσταλγήσω, μα κάπως κατάλαβα πόσο κοντά ήταν όλο αυτό χρονικά, πόσο μακριά ειναι από το σήμερα και αναρωτήθηκα, αν σε 20 χρόνια το παιδί μου δει τις δικές μου φωτογραφίες, πόσο λάθος εικόνα θα σχηματίσει από τα ψεύτικα χαμόγελα και τις πολύχρωμες εικόνες υψηλής ανάλυσης. Δεν έχουμε αλλάξει τόσο πολύ. Γενικά είμαστε μόλις 70-80 χρόνια από την κατοχή, μια ζωή μόνο… Τόσο πολύ τα ξεχάσαμε και τα κρύψαμε όλα αυτά; Πόσο βιαστήκαμε ή μας βίασαν για να αλλάξουμε και τι έχει μείνει τελικά; Μιλάς πολύ μα δε λες και τίποτα… Κλείνεσαι όλο και περισσότερο στον εαυτό σου, ενώ βαθιά μέσα σου το πιστεύεις ότι έχεις πράγματα να πεις. Πάντα κάτι έχει να πει ο οποιοσδήποτε, ακόμα κι αν δεν είναι κάποια μεγάλη σοφία. Ίσως και αυτό να μας έχει "φάει"… Η άγνοια του πόσο καλό μπορεί να κάνει μια κουβέντα αυτονόητη, ένα βλέμμα άσκοπο ή μια κίνηση χωρίς σκοπιμότητα. Δεν είναι άσχημη η εποχή και δε τίθεται θέμα σύγκρισης με προηγούμενες. Απλά μου φαίνεται κάποιες φορές σα να έχουμε χάσει τη μπάλα των παιδικών μας χρόνων με όλα αυτά. Σα να τρέχουμε πιο γρήγορα από τα πόδια μας ή να μιλάμε πιο γρήγορα από τη γλώσσα μας. Και είναι σπάνιες (κακώς) μα και μακάριες οι στιγμές που σπάνε τα όρια, ανοίγουν τα στόματα παραπάνω από το τυπικό γέλιο και τα μάτια εστιάζουν σε άλλα μάτια και όχι στο πάτωμα. Είναι σπάνιες μα συμβαίνουν. Αρκεί, ίσως, κάποιος να κάνει το απροσδόκητο, ότι και να είναι αυτό… Όπως να πάρει μια κιθάρα μέσα σε ένα μαγαζί, να κλείσει τη μουσική και να παίξει ότι του κατεβαίνει στο κεφάλι… Έτσι γίνονται οι παρέες και έτσι μοιράζονται οι μοναξιές…

    
    

  • Με ρωτάς τι φοβάμαι
    Ιανουαρίου 8, 2012
    
    Τα χρόνια πέρασαν και είμαστε εδώ ακόμη, στο ίδιο άγονο και περίεργο κομμάτι γης που καλούμε πατρίδα, απορούμε για τα ίδια πράγματα, ξυπνάμε με ίδιες ή παρόμοιες διαθέσεις κάθε μέρα και απολαμβάνουμε τα ίδια μικρά και ανεπαρκή διαλείμματα χαράς. Δουλεύουμε σε δουλειές που δε μας εκφράζουν πραγματικά αλλά έχουμε τα προς το ζην και κάποιοι από εμάς λίγα ή πολλά περισσότερα. Κάνουμε όνειρα στα κρυφά, πίσω από πόρτες κλειστές, τραγουδάμε από μέσα μας ή μέσα στο αυτοκίνητο μόνο και γελάμε με αστεία της τηλεόρασης αφού δικά μας σταματήσαμε να κάνουμε καιρό πριν. Τα χρόνια πέρασαν και είμαστε εδώ ακόμη, με σχέσεις περίεργες, ζήλειας, αγάπης ασυμβίβαστες και γεμάτες αντιφάσεις. Με λιγοστούς πραγματικούς φίλους και πολλούς γνωστούς που περιμένουν πάντα κάτι για να εμφανιστούν, συνήθως λύπες συμπόνοιας ή χαρές πληρωμένες. Κάναμε οικογένειες που τις ποτίζουμε κι αυτές με την μιζέρια και την λύπη όλων των προσδοκιών και των ελπίδων που πέθαναν στο σήμερα, ή καλύτερα που τις αφήσαμε να πεθάνουν. Μετράμε τα πάντα σε μονάδες χρηματικές ή χρόνου και τρελαινόμαστε όταν μια ουρά στην εφορία μας κλέβει 15 λεπτά, ενώ στην πραγματικότητα σπαταλάμε τη μέρα μας ολόκληρη σε ανούσια πράγματα. Δε κατάλαβα ποτέ, γιατί οι άνθρωποι δε μπορούν να αξιοποιήσουν αυτό το 15λεπτο ή όσο είναι, της ουράς και της καθυστέρησης σε κάτι εποικοδομητικό. Σε μια κουβέντα με τον εαυτό τους, αν όχι με τον επόμενο στην ουρά… Τα χρόνια πέρασαν και είμαστε εδώ ακόμη. Με σώματα κουρασμένα, αν και όχι πέραν των μεγαλείων τους. Με δυνάμεις ακόμα, αλλά και με αυτό το βάρος στους ώμους ότι σπαταλήσαμε κάποια χρόνια πίσω για να ανησυχούμε για ηλίθια, το λιγότερα, τα πράγματα που ήταν μετρήσιμα. Όχι αγάπες, όχι χαρές, όχι γέλια που δε μετριούνται και δεν προσμετρώνται, αλλά λεφτά, σπίτια, αμάξια, ημέρες διακοπών και άλλα τόσα. Τα χρόνια φεύγουν πάντα, αλλά το πόσο γρήγορα θα φύγουν το καθορίζεις εσύ συνήθως… Μέσα σου δε ξέρει κανείς πως τα καταφέρνεις, αλλά εξωτερικά το καταλαβαίνω καλά από εκφράσεις του τύπου "όταν είμασταν μικρότεροι…", "περάσανε τα χρόνια…" και άλλα τόσα γνωστά και τετριμμένα… Τα χρόνια πέρασαν και είμαστε ίδιοι με αυτό που φοβόμασταν ότι θα γίνουμε μα εντελώς διαφορετικοί από ότι ελπίζαμε και ποθούσαμε ή από εκείνο με το οποίο θα μπορούσαμε να συμβιβαστούμε τουλάχιστον. Τότε, στα χρόνια των άπειρων πιθανοτήτων… Μα και στο σήμερα, κάποια χρόνια έχουν περάσει ήδη και είμαστε μαζί, σε αυτή την αμμουδιά, χειμώνα καιρό, σκεπασμένοι με κουβέρτες μπροστά από τη φωτιά. Η απειρότητα των πιθανοτήτων είναι ακόμα εδώ γιατί την πιστεύουμε πρώτα από όλα και συ με ρωτάς τι φοβάμαι… Φοβάμαι… Φοβάμαι μη ξυπνήσω κάποια μέρα, μέσα σε όλα τα παραπάνω και καταλάβω ότι δεν έκανα ότι θα μπορούσα να έχω κάνει…