Blogos.gr

Περισσότερες Πληροφορίες

• Πλήρης Τίτλος: ΑΤΗ ΣΟΛΕΡΤΗ
• Διεύθυνση: http://atisolerti.blogspot.com/
• Τελευταίες αναρτήσεις:
  • ΓΑΛΑΖΙΕΣ ΧΑΡΤΙΝΕΣ ΣΑΪΤΕΣ
    Ιουνίου 19, 2010
    
    Μικρές σχισμένες χάρτινες σαΐτες… περιπλανιούνται στον αέρα. Μικρές σχισμένες ορφανές ρουφήχτρες περιπλανώνται στ' αλμυρά νερά. Μικρές και χάρτινες γαλάζιες οπτασίες κλαίνε με δάκρυα που αγγίζουν φυλαχτά. Κι εσύ μικρή και κάτασπρη… ξεβάφεις… Σαν ορφανή στέλνεις σαΐτες για να υπάρχεις. Ρουφάς τα δάκρυα, ψηλά για να πετάξεις. Στη δίνη των γαλάζιων φυλαχτών περιπλανιέσαι. Για ν' αποκτήσεις προορισμό… Για ν' αποκτήσεις φυλαχτό. Στη δίνη των γαλάζιων μυστικών! Στη δίνη των γαλάζιων μυστικών, σαΐτες είμαστε όλοι. Όχι μόνοι. Αγχόνες στήνουμε στις ορφανές… κι έπειτα ανοίγουμε… ποτίζουμε με δάκρυα και φυλαχτά γεμίζουμε. Στη δίνη των γαλάζιων τιμωρών περιπλανιέσαι… γαλάζια, ξεσκισμένη οπτασία, ξεγελιέσαι! Πίνακας: «Fade away» by Michael TMAD Finney

    
    

  • ΩΔΗ ΣΤΗ ΦΡΙΚΗ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΤΡΟΜΟ
    Μαΐου 18, 2010
    
    Ωδή στη φρίκη και στον τρόμο απ’ τα υπόγεια διαστημικών πλασμάτων… ως τους ουρανοξύστες των τεθνεώτων αδελφών του ύποπτου χρόνου. Οι τρισδιάστατοι βρυκόλακες ακόμα με συσπάσεις των σιαγόνων… τρομάζουν τις μεταλλικές σκεπές ανυποψίαστων παρθένων. Ραίνουν με αιμοπέταλα τις νυχτικιές, μετά τις ράβουν αιμοστάτες στα καλώδια. Τα ηλεκτροφόρα δίκτυα προστάζουν… με μύγες να μονώσουνε τις τρύπες, του τρομαγμένου νευρικού συστήματος της αφορμής του μέλλοντος, της απαρχής του συγχυσμένου μαύρου φόντου. Αυτό το τρίμορφο… σκελετικό…, το συμπλεγματικό του αδελφικού ορού εξαϋλώνεται… μαζί με την ουσία που περιπαίζει με γκριμάτσες τους καπνίζοντες…, τους διυλίζοντες τη σκέψη ξεφυσώντας. Τούτη τη σκέψη κόβουν πισώπλατες και εκκωφαντικές… αιμορραγούσες μαχαιριές, που σχηματίζουν κατσαρίδες στα σαρκικά καλούπια. Εικαστικά κομψοτεχνήματα. Φυλάκια οστέινων εφιαλτών. Κραυγών ψευδών κι αληθινών. Μοντέρνων παρασίτων που καιροφυλακτούν, μισούν κι εξολοθρεύουν… προφήτες του περιθωρίου. Ανοιγοκλείνουν στόματα, δάχτυλα, βλέφαρα μες στα σκοτάδια. Δίπλα σε σκάλα φωτισμένη με φακό… τα πτώματα μαζεύονται… τα ταφικά προσκέφαλα να προσκυνήσουν. Αραιωμένοι ίσκιοι φωτός σε φόντο γκρίζο…, των μαγισσών θυσίες ορέγονται… κι ύστερα κρύβονται… αφήνοντας επίτηδες τα ίχνη να φανούν. Πονούν. Αυτοκτονούν. Γυμνοί αφήνονται… Με κλάμα ντύνονται ραντάρ, τις αραχνοειδείς κινήσεις μηχανεύονται… μέσ’ απ’ το τηλεσκόπιο παρατηρώντας. Μία εκτόξευση δρα μηχανορραφώντας. Η μπαταρία της αδειάζει. Χάρτινα παραπήγματα. Φωλιές απορημένων, τρελών, συμβιβασμένων… γεννούν γεννήτριες. Οι τροφοδότες ψάχνουν μήτρες. Η εγωκεντρική φιγούρα στο μέσον γελά. Το καπέλο ζητά. Μια καρέκλα να κάτσει. Κάτι ρόδες κυλά. Μηχανή που ταράζει. Στην ιστορία βουλιάζει ακτίνες κύκλου. Μία φοβία των κτηρίων την αύρα κεντά. Μέσ’ απ’ την τηλεόραση δολοφονεί ζωές, ψυχές, καγκελωμένες πόρτες. Πόλεις του μέλλοντος, Βασίλεια τεταρτημορίων. Τρέφουν το φοβικό συναίσθημα της φρίκης και του τρόμου. Το τρισδιάστατο εγώ της μέλλουσας μητρόπολης. ……………………… ……………………… Ουτοπικό κατηγορώ. “Metropolis” by Fritz Lang

    
    

  • Η ΠΡΟΔΟΣΙΑ
    Μαΐου 5, 2010
    
    Μια καταιγίδα τάραξε τον ύπνο μου… κι ένωσε το σώμα με το πνεύμα μου, που ως τότε ζούσαν χωριστά… στη Χώρα των απαγορευμένων Ονείρων. Οργή κυρίευσε τη σαλεμένη μου ψυχή… και με ψυχή γύρεψα εκδίκηση. Τη σφραγισμένη του Μορφέα άνοιξα πύλη και ντύθηκα καλά με το μανδύα του Ανέμου. Έπρεπε να προστατευτώ απ' την καταιγίδα! Εκείνος κόλλησε πάνω μου σαν αιμοβόρα βδέλλα… και μ' έκανε Ηρακλή να δηλητηριάζομαι από έναν εραστή-φονιά. Σπάραζα και χτυπιόμουνα σαν βακχική μαινάδα. Δεν είχα προδοθεί ξανά. Μετάνοια φώναζα, ζητούσα… ικέτευα την καταιγίδα να με πνίξει με το καυτό της αίμα… δύο φορές για να μ' εκδικηθεί. Εκείνη σαν μ' αντίκρυσε από την κλειδαρότρυπα της μαγεμένης πύλης… ηρέμησε… κι έπειτα σίγασε. Γλυκά ένα χαμόγελο σχημάτισε με κορακίσια σύννεφα… κι ύστερα κρύφτηκε ύπουλα, πίσω από το διάφανο παραβάν… ενός γυμνού ουρανού. Μια αστραπή συντάραξε τα νέφη και ντύθηκα τον πέπλο μιας βροντής. Έπρεπε να προστατευτώ απ' την καταιγίδα! Πίνακας: “Shadow” by Alice Lancefield

    
    

  • Ο ΟΡΚΟΣ
    Απριλίου 21, 2010
    
    Τι να ζηλέψω απ' τα Πουλιά που κελαηδούν; Το πέταγμά τους; Μήπως τη φαινομενική ελευθερία; Την πένθιμή τους μελωδία; Τι να ζηλέψω από το φως του Ήλιου που σημαδεύει; Τι απ' το φως της στοργικής Σελήνης και των ονειρεμένων Αστεριών; Τη σκοτοδίνη της θεϊκής ακτινοβολίας; Μήπως την υποκριτική τους θέρμη; Τι να ζηλέψω απ' τη Φωτιά της λήθης και τι απ' την πλανεύτρα Θάλασσα; Το μεγαλείο της αυτοκαταστροφικότητας που φτιάχνει κύκλους; Τι να ζηλέψω απ' το Θεό και τι από το Διάβολο; Τη μανία της αντιφατικής τους εχθρότητας… ή μήπως… την ποίηση μίας αλήθειας που μ' έπλασε μ' αλαζονεία; Όχι! Όχι πια! Δε θα ζηλέψω τίποτα απ' αυτά. Όλα τους… Όλα τους… Όλα… Θα τ' αποκτήσω! Πίνακας: “Lucifer” by Franz Von Stuck

    
    

  • Η ΘΥΣΙΑ
    Απριλίου 5, 2010
    
    Τρία σπασμένα τζάμια η απεραντοσύνη του χτες…, του σήμερα…, του αύριο. Ένα σπασμένο τζάμι… του σήμερα. Διαλέγω τη θυσία του Αβραάμ, ακόμα κι αν αυτή χαμογελάει πονηρά… μπροστά στην όψη της δικής μου. Στων Βιβλικών οργίων τη σιχαμένη αθλιότητα, θα βαπτιστώ… έχοντας την καχυποψία ντύμα, τη σφραγισμένη αθωότητα στα μάτια, το βλέμμα καρφωμένο κάτω από το μανδύα των στερημένων εραστών. Μη! Μη βιάζεσαι να βγάλεις τις οχιές από τους θάμνους! Το μυστικό και το κλειδί… κρέμονται κάτω από τη γλώσσα, κάθε χριστού υποκριτή που λοξοδρόμησε, κρατώντας παραμάσχαλα, τις εντολές του Ευαγγελίου που του μάθανε απρόσκλητοι Τενόροι, από συμφέρον. Όσο για μένα… μόνος μου έμαθα τις νότες να διαβάζω. Δεν έφτασα τόσο ψηλά! Δεν ξέρω πως ραγίσανε τα τζάμια. Πώς σπάσανε; Το χτες…, το σήμερα…, το αύριο… Άδεια μπουκάλια. ‘Κει μέσα φυλακίζουν την οργή…, τις φωναχτές μου σκέψεις… Δαιμονικές συνομιλίες. Οι εαυτοί μου κάνουν θυσίες. Ακόμη… Λιθοβολούν τις ερινύες. Οι σκλάβοι γιοι δεν ικετεύουν πια τους θεϊκούς γονείς τους. Σφάζουνε μόνοι τους, αυτούς που πήγανε αντίθετα στη βούλησή τους. Τα πρότυπα λαθέψανε. Το σχήμα τους παντρέψανε με τη συμμετρική ανάμνησή τους. Μη! Μη βιάζεσαι να βγάλεις τη σκιά μου απ' τα μάτια σου! Είναι συμμετρική με τη θωριά σου. Η Σάρα… δολοφόνησε τη γέννα, κάτω από της μοιχείας την ποδιά. Τα δυο παιδιά ψάχνουνε για Πατέρα. Δεν είναι σκλάβοι τώρα πια. Θα εκδικηθούν για κάθε Αβραάμ. Βιάσου! Πίνακας: “Memory” by Elihu Vedder

    
    

  • ΕΚΔΙΚΗΣΗ
    Μαρτίου 3, 2010
    
    Έχεις βρεθεί ποτέ μονάχος σου, γυμνός να κείτεσαι σ' ένα ξύλινο πάτωμα… με το δρεπάνι του Χρόνου να σ' απειλεί; Έχεις κοιτάξει ποτέ με τεντωμένα μάτια τον ουρανό κατάματα; Πόσο καλά έχεις κρύψει μέσα σου ένα άλλο πλάσμα… δολοφονικό; Για πόσες μέρες; Πόσα βράδια; Πόσες ώρες και λεπτά; Έχεις σκεφτεί ασταμάτητα με φόντο κόκαλα νεκρών υπό τους ήχους μιας καμπάνας; Έχεις βαφτεί με αίμα Σταυρών από δικά σου τάματα; Ξέρεις τι είναι να γίνεσαι καθρέφτης του φονικού σου Εγώ… να παίζεις παντομίμα μπροστά του… κι ύστερα να τον σπας αυτοκτονώντας; Ξέρεις τι είναι ν' ακούς για μουσική… μόνο τους χτύπους της καρδιάς σου; Ξέρεις πως είναι η φυλακή της αδράνειας στο σκοτάδι; Εκεί δεν έχει φαγητό και το νερό που σε ποτίζουν βγαίνει αλμυρό… από πηγή αστείρευτη. Αρνείται να σε πνίξει. Έχεις ποτέ ονειρευτεί με μάτια ολάνοιχτα τη μέρα; Έχεις γελάσει νευρικά με το άνοιγμα μιας λάμπας; Πόσο καλά έχεις μάθει να μετράς… να ξεχωρίζεις μέρες από νύχτες, μορφές από σκιές, σκέψεις και αισθήματα; Πόσο καλά έχεις μάθει να ξεφεύγεις απ' όνειρα… και να δένεσαι μ' εφιάλτες; Πόσο καλά έχεις νιώσει… Πόσο καλά; ……………………………. ……………………………. Δε με εκπλήσσεις! Πόσο καλά! Πόσο καλά ξέρεις να κουλουριάζεσαι… σ' ένα ξύλινο πάτωμα που γλιστράει! Πόσο καλά…! Πίνακας: “The Floor Scrappers” by Gustave Caillebotte

    
    

  • Η ΣΤΙΓΜΗ
    Φεβρουαρίου 18, 2010
    
    Κοιτάζω πάλι μ' αγωνία την ίδια κόκκινη τελεία. Το κάλεσμα έχει γλυκιά γεύση. Κόκκινη σαν μηλιά. Η ομιλία… Ποιο κάλεσμα; Ποια ιστορία; Κοιτάζω κι επιμένω με μανία. Μια κόκκινη τελεία. Η ποδιά στάζει νερά. Άπλωσα ρούχα στη μηλιά! Μια θεωρία. Ποια αμαρτία; Του σατανά μυσταγωγία η συναυλία της σκέψης. Με συρματένια τα φτερά, ισορροπώ φορώντας δάχτυλα από ξύλο, σ' αέρινα καλώδια. Ποιο ένδυμα; Ποια σκάλα; Ποια τεχνητή ακροβασία; Κοιτάζω απλά ίδια τελεία. Το μήλο δάγκωσα. Βιτρίνα. Υγρά τα θρύψαλα. Τα ξεβαμμένα μάτια καρφώνω σε τελεία. Ποια όψη; Ποια λατρεία; Μια πορφυρή αχρωματοψία! Πίνακας: “Trouble Makers” by Hiroko Sakai

    
    

  • ΟΙ ΓΕΛΩΤΟΠΟΙΟΙ ΤΟΥ ΠΛΗΘΟΥΣ
    Φεβρουαρίου 7, 2010
    
    Γιατί ο κλόουν σταμάτησε να κλαίει; Δε ξέρει πως το κλάμα του, δίνει στο βασιλιά χαρά; Πείτε του να κλαίει! Ο βασιλιάς θα πάψει να γελά. Γιατί ο κλόουν σταμάτησε να τρέχει; Να κάνει γκάφες; Να πέφτει; Να πηδά; Γιατί σταμάτησε μελωδικά με το βιολί να παίζει; Ο βασιλιάς θα οργιστεί ξανά. Πείτε του με το βιολί να παίζει… μην οργιστεί ξανά ο βασιλιάς. Γιατί ο κλόουν έξαφνα γελά; Γιατί μας κοροϊδεύει; Τι λέει; Τι λέει ο βασιλιάς; Γιατί ο κλόουν παύει να γελά; Κι ο βασιλιάς; Χορεύει! Μα… Μα το βιολί μόνο του παίζει… γιατί… ο κλόουν έπαψε ν' αναπνέει. Πίνακας: “The Poet and the King” by Howard Pyle