Blogos.gr

Περισσότερες Πληροφορίες

• Πλήρης Τίτλος: Freedom of soul
• Διεύθυνση: http://freedom-of-soul.blogspot.com/
• Τελευταίες αναρτήσεις:
  • Μία σχέση…
    Φεβρουαρίου 9, 2011
    

    
    

  • 70 ετών θα γινόταν σήμερα ο John Lennon
    Οκτωβρίου 9, 2010
    
    Κάθε χρόνο σαν σήμερα η Yoko Ono ανάβει μια τεράστια δέσμη φωτός στην Ισλανδία που φτάνει μέχρι τον ουρανό, την κατοικία του John. Γεννημένος 9 Οκτωβρίου 1940 στο Liverpool ανάμεσα από βομβαρδισμούς των Γερμανών πέρασε δύσκολα παιδικά χρόνια με πάτερα ναυτικό να μην βρίσκεται στο σπίτι για πολύ καιρό και αργότερα να εγκαταλείπει την οικογένεια. Όταν ο John Lennon ήταν 17, η μητέρα του χτυπήθηκε από αυτοκίνητο και σκοτώθηκε. Στα 16 του είχε φτιάξει και την μπάντα Quarrymen, όνομα από το Quarry Bank High School όπου και φοιτούσε. Τότε θα γνωριστεί με τον Paul McCartney και λίγο αργότερα θα ξεκινήσουν τους beatles όπου το 1970 θα ανακοινώσουν την διάλυση τους. Το τέλος του ήρθε αναπάντεχα το βράδυ της 8ης Δεκεμβρίου του 1980, όταν ο Μαρκ Τσάπμαν πυροβόλησε και τραυμάτισε θανάσιμα τον Λένον, έξω από την οικία του στην Νέα Υόρκη «Δεν σκεφτόμουν καθαρά. Πήρα μια φρικτή απόφαση να τερματίσω τη ζωή ενός άλλου ανθρώπου, για λόγους εγωϊσμού. Ένιωθα ότι αν σκότωνα τον John Lennon, θα γινόμουν ‘κάποιος’. Αντι γι’ αυτό έγινα δολοφόνος και οι δολοφόνοι παύουν πλέον να είναι ‘κάποιοι’…», είπε ο Chapman. Η Yoko Ono, η δευτερη γυναικα του, έχει σχεδιάσει κάποιες συναυλίες αφιερωμένες στο έργο του. Η αρχή θα γίνει μέσα στον Οκτωβρίου από τους Iggy Pop, Lady Gaga. Στις 12 Νοεμβρίου άλλη μια συναυλία, με τους Jackson Browne, Patti Smith, Cindy Lauper, Aimee Mann θα διοργανωθεί στο Beacon Theatre της Νέας Υόρκης με τα έσοδα των εισιτηρίων να πάνε στον φιλανθρωπικό οργανισμό Playing For Change, που προωθεί την διάδοση της ειρήνης μέσα από την μουσική. Πηγή: Απολίτιστο Στέκι

    
    

  • Η ζωή του John Lennon, από τη μέρα που γεννήθηκε, μέχρι και τη δολοφονία του.
    Οκτωβρίου 9, 2010
    

    
    

  • 100 Χρήσιμες παρατηρήσεις για να μιλάμε σωστά ελληνικά.
    Αυγούστου 21, 2010
    
    Σύνταξη: Δ. Κρασανάκης, καθηγητής 1ου Ενιαίου Πειραματικού Λυκείου Αθηνών 1. Δεν είναι ζήτημα απλώς προσωπικό, αλλά μας αφορά όλους (και όχι: απλά). Απλώς = μόνο. Συμπεριφέρεται απλά (=με απλό, ανεπιτήδευτο τρόπο). 2. Η υπόθεση δεν τον αφορά άμεσα (αλλά έμμεσα) (τροπικό επίρρημα). Να παρουσιαστεί αμέσως (και όχι: άμεσα) (χρονικό επίρρημα). 3. Πιθανώς ή πιθανόν, προηγουμένους, συγχρόνως, κυρίως, ολογράφως, ενδεχομένως, αυτοδικαίως, επομένως (και όχι σε-α). 4. 15 Σεπτεμβρίου ή 15 του Σεπτέμβρη (και όχι: 15 Σεπτέμβρη). 5. Το ουσ. λάθος δεν μπορεί να χρησιμοποιείται ως επιθετικός προσδιορισμός: λανθασμένη άποψη (και όχι: λάθος άποψη). 6. Κακώς χρησιμοποιούνται αδόκιμες λέξεις όπως: νεολαίος, πισωγύρισμα, αντιπαλότητα κλπ. 7. Αποφεύγουμε κατάχρηση δημιουργίας ουσ. σε -ποίηση: ελαχιστοποίηση, ανωτατοποίηση κλπ. 8. Πρόσκληση σε συγκέντρωση (και όχι: κάλεσμα σε μάζωξη). 9. Τα προπαροξύτονα ουδ. ουσ. σε -ο κατεβάζουν τον τόνο στην παραλήγουσα στη γεν. εν. και πλ. (πανεπιστημίου, -ίων, πολέμου, θριάμβου) εκτός από τις λαϊκές λέξεις (σίδερου, αλλά: σιδήρου). 10. Καθιερωμένες λέξεις και φράσεις στην καθαρεύουσα δε μεταγλωττίζονται: Μικρά Ασία, Ερυθρά θάλασσα, Μέλας Δρυμός, η Αριστερά, Λευκός Οίκος, βαρύ ύδωρ, εκδοτικός οίκος, χειμερία νάρκη, Μικρά Άρκτος, η μάστιγα (του αιώνα), η πτέρυγα (της Βουλής), κλάδος (της επιστήμης), σινική μελάνη, δαμόκλειος σπάθη κλπ. 11. Διατηρούμε αναλλοίωτες τις τουλάχιστον 2000 αρχαϊστικές φράσεις και λέξεις που χρησιμοποιούμε στο γραπτό (χωρίς να θέτουμε εισαγωγικά) και προφορικό λόγο, όπως: εν πάση περιπτώσει, συν τοις άλλοις, και ούτω καθ΄ εξής, εκ του σύνεγγυς, εν κρύπτω και παραβύστω, χάρμα ιδέσθαι, εν τω μεταξύ, παραδείγματος χάριν, εξ άλλου, εκ των ων ουκ άνευ, αυτός καθ΄ εαυτόν, εκ προοιμίου, τοις μετρητοίς, αφ΄ ενός μεν – αφ΄ ετέρου δε, υπ΄ όψιν, φερ΄ ειπείν, εν γένει, αυθωρεί και παραχρήμα, ειρήσθω εν πάροδο), τύποις, είθισται, τιμής ένεκεν, εφ΄ όρου ζο)ής, εν κατακλείδι, εν μέρει, επί πληρωμή, λίαν καλώς, εν ριπή οφθαλμού, κοινή συναινέσει, αβρόχοις ποσίν, εν γνώσει, εξ αιτίας κλπ. Ορισμένες φράσεις γράφονται στη δημοτική σε μία λέξη: εξαιτίας, εξάλλου, αφενός, υπόψιν κλπ. 12. Η συνάδελφος (και όχι: συναδέλφισσα). 13. Δέσμη μέτρων (και όχι: πακέτο), εκδοχή πολιτικών εξελίξεων (και όχι: σενάριο). 14. Αποφεύγουμε ξένες λέξεις και εκφράσεις, όταν υπάρχουν αντίστοιχες ελληνικές: ρισκάρω (διακινδύνευα)), μοντάρω (συναρμολογώ), καριέρα (σταδιοδρομία), σαμποτάζ (δολιοφθορά), ίματζ (εικόνα, εντύπωση), πρεστίζ (κύρος), γκλάμουρ (σαγήνη, αίγλη), σνόμπαρα (περιφρονώ, υποτιμώ), μίτινγκ (συνάντηση), κουλ (ψύχραιμος), πρες ρουμ (αίθουσα τύπου), πρες κόνφερανς (συνέντευξη τύπου), σπόνσορας (χρηματοδότης, χορηγός), τιμ (ομάδα), πρότζεκτ (έργο, μελέτη), ντιζάιν (σχέδιο), τάιμινγκ (συγχρονισμός) κλπ. 15. Της γραμματέως, της γιατρού, της γυμνασιάρχου. 16. Αποφεύγουμε ερμηνεύματα αγγλικών λέξεων ελληνικής προελεύσεως που οι αντίστοιχες τους ελληνικές έχουν άλλη σημασία (π.χ. φανταστικός: ο της φαντασίας, τρομερός: ο προξενών τρόμο, και όχι καταπληκτικός, υπέροχος, που σημαίνουν οι αγγλικές fantastic, terrific). Επίσης, δε μεταφράζονται αγγλισμοί: δώσε μου το πιάτο (και όχι: πέρασε μου το πιάτο), απευθείας μετάδοση (και όχι: ζωντανή μετάδοση), κάνω λάθος (και όχι: είμαι λάθος), θα σου ξανατηλεφωνήσω (και όχι: θα σε πάρω) πίσω). 17. Πριν από την έναρξη (και όχι: πριν την έναρξη). 18. Τριάμισι κιλά, τρεισήμισι μέρες. 19. Πτώσεις επιθ. σε -ής/ης: ο/η διεθνής, του/της διεθνούς, τον/τη διεθνή, το διεθνές, τα διεθνή, ο/η συνήθης, του/της συνήθους, τον/την συνήθη, το σύνηθες, τα συνήθη, των συνήθων. Προσοχή (μόνο για αρσ.): Του ευγενούς αγώνα, αλλά: του ευγενή (=αριστοκράτη) (επίθ. το α΄, ουσ. το (Γ). Επιστήμη συγγενούς (επίθ.) κλάδου. Είναι φίλος ενός στενού μου συγγενή (ουσ.). 20. Ο τόνος των προπαροξύτονων επιθ. σε -ος κατεβαίνει στην παραλήγουσα της γεν. εν. και γεν. και αιτ. πλ., όταν αυτά χρησιμοποιούνται ως ουσιαστικά: συμπεριφορά βάρβαρων ανθρώπων, αλλά: οι επιδρομές των βαρβάρων. 21. Ευχαριστούμε όλους όσοι μας συμπαραστάθηκαν (και όχι: όσους, διότι είναι υποκ. στο ρ. που ακολουθεί), ή: ευχαριστούμε όσους … 22. Οι αναδιπλασιασμοί των παθ. μτχ. άλλοτε διατηρούνται και άλλοτε όχι: συγκαλυμμένος, αποκομμένος, διαλυμένος, παραταγμένος, συμφωνημένος, μυημένος κλπ. (και όχι πια: συγκεκαλυμμένος, αποκεκομμένος, διαλελυμένος, παρατεταγμένος, συμπεφωνημένος, μεμυημένος), αλλά μόνο: παρατεταμένος, πεπειραμένος, διακεκριμένος, επιτετραμμένος(=αναπληρωτής πρεσβευτή), καταβεβλημένος, βεβιασμένος, αποδεδειγμένος, δεδηλωμένος, τα πεπραγμένα, η πεπατημένη, αναμεμιγμένος, μεμονωμένος κλπ. Προσοχή: θεωρώ δεδομένη την εκλογή του. Ενήργησα βάσει των δεδομένων που είχα στη διάθεση μου. Αλλά: Είμαι δοσμένος στον αγώνα. Μίλησε με τετριμμένες φράσεις. Αλλά: Φοράει τριμμένα ρούχα κλπ. 23. Ασχολούμαστε, ασχολούμασταν (και όχι: ασχολιόμαστε κλπ. διότι το ρ. είναι ασχολούμαι και όχι ασχολιέμαι). 24. θορυβώδης, ογκώδης, θυελλώδης, ενστικτώδης κλπ. (και όχι: σε -ωδικός). 25. Το σαν χρησιμοποιείται για παρομοίωση και ως σύνδεσμος χρονικός ή αιτιολογικός: Ψηλός σαν κυπαρίσσι. Σαν έρθεις με το καλό. Εσύ σαν συγγενής έπρεπε να επέμβεις. Το ως συνοδεύει κατηγορούμενα: Υπηρετεί ως καθηγητής. Το κατηγορούμενο μπαίνει στην ίδια πτώση με τη λέξη στην οποία αναφέρεται: Η εκλογή του ως καθηγητή (και όχι: ως καθηγητής). 26. Το πάνω και το κάτω στη δημοτική είναι μόνο τοπικά επιρρ. και κακώς μεταγλωττίζονται τα επί και υπό της καθαρεύουσας σε περιπτώσεις όπως οι εξής: Μίλησε πάνω στο θέμα που μας απασχολεί (σωστό: για το θέμα ή επί του θέματος), θα προσπαθήσουμε κάτω) απ΄ αυτές τις συνθήκες (σωστό: με αυτές ή υπ΄ αυτές). 27. Το ρ. προοιωνίζομαι είναι αποθετικό, δηλ. δε διαθέτει ενεργητική φωνή. 28. Ανενημέρωτος (και όχι: ανημέρωτος), κοινολογώ (και όχι: κοινωνιολόγο)), δε θα προετίθεσθε (και όχι: προετίθεσθο), τίθενται (και όχι: τίθονται.), κοινότοπος, κοινοτοπία (και όχι: κοινότυπος, κοινοτυπία), μεγεθύνω, μεγέθυνση (και όχι: μεγενθύνω, μεγένθυση), εμβάθυνση (και όχι: εμβάνθυνση), απαθανατίζω (και όχι: αποθανατίζω), αντεπεξέρχομαι (και όχι: ανταπεξέρχομαι), μελαψός (και όχι: μελαμψός), Οκτώβριος (και όχι: Οκτώμβριος), χειρουργός (και όχι: χειρούργος), παρεισφρέω (και όχι: παρεισφρύω), παρεμπιπτόντως (και όχι: παρεπιπτόντως), έχω απαυδήσει (και όχι: έχω απηυδήσει), λιποβαρής (και όχι: ελλιποβαρής), υποθάλπω, περιθάλπω (και όχι: υποθάλπτω, περιθάλπτω), ακατονόμαστος (και όχι: ακατανόμαστος), αθυρόστομος (και όχι: ανθηρόστομος). 29. Τα ρήματα των προτάσεων που ακολουθούν συντάσσονται με αιτ. και όχι με γεν. Δεν επιδέχεται αναβολή. Δε χρειάζεται περαιτέρω συστάσεις. Διέφυγε την προσοχή μου. Στερούμαι τα απαραίτητα. Απεκδύομαι τις ευθύνες μου. 30. Τα άρθρα τον, την και τα μόρια δεν, μην διατηρούν το ν όταν ακολουθεί λέξη που αρχίζει από φωνήεν, από στιγμιαίο σύμφωνο (κ, π, τ, μπ, ντ, γκ, τσ, τζ) και από τα διπλά ξ, ψ. Το ίδιο συμβαίνει και με την προσ. αντων. την, ενώ η αντων. τον διατηρεί το ν πάντοτε: τον άνθρωπο, την πόλη, το δρόμο, δε φοβάμαι, μην περάσεις, τη βλέπω, τον βλέπω. 31. Οι τύποι της ερωτηματικής αντων. ποιος είναι μονοσύλλαβοι και δεν τονίζονται: ποιες, ποιοι, ποιους κλπ. 32. Οι μτχ. σε -ντας γράφονται με ω όταν αυτό τονίζεται και με ο όταν δεν τονίζεται: κάνοντας, τραβώντας. 33. Γι’ αυτό (και όχι: γιαυτό). 34. Η έγκλιση τόνου στο μονοτονικό διατηρείται: ο άνθρωπός τους. 35. Που (αναφ. αντων.), πού (ερωτημ. επίρρ.), πως (ειδ. σύνδ.), πώς (ερωτημ. επίρρ.): ρώτησα αυτόν που ήταν υπεύθυνος πού μπορούσα να σε βρω. Πώς μπορούσα να πω πως δε σε ξέρω; 36. Μία, μια (=μιά), δύο, δυο (=δυό). 37. Κλητική: κυρία Πρόεδρε (και όχι: κυρία Πρόεδρος). 38. Η αναπληρώτρια διευθύντρια / υπουργός (και όχι: η αναπληρωτής διευθυντής / υπουργός). 39. Δίνω, αλλά: παραδίδω, αναδίδω, αποδίδω κλπ. / δείχνω, αλλά: αναδεικνύω, επιδεικνύω, αποδείκνυα) κλπ. / ρίχνω, αλλά: απορρίπτω, καταρρίπτω, επιρρίπτω κλπ. / λύνω, αλλά: επιλύω, διαλύω κλπ. / στέλνω, αλλά: αποστέλλω, διαστέλλω κλπ. / κλείνω, αλλά: αποκλείω, περικλείω κλπ. / κόβω, αλλά: αποκόπτω, διακόπτω κλπ. 40. Γίνονται όλοι δεκτοί ανεξαρτήτως ηλικίας και φύλου (και όχι: ανεξαρτήτου ηλικίας …). 41. Απολαύει της εμπιστοσύνης (και όχι: απολαμβάνει). 42. Των (πρώην) τριτόκλιτων θηλυκών ουσιαστικών να προτιμάται η γενική σε -έως αντί σε -ης μετά από λόγιες προθέσεις ή λόγιες ή μη λόγιες τυποποιημένες φράσεις: προ της αποφάσεως, υπέρ της λύσεως, περί της σχέσεως, σχέδιο πόλεως, πρώτης τάξεως, οδηγίες χρήσεως, ημερομηνία λήξεως, ομάδα κρούσεως, κρίση συνειδήσεως, χαίρω εκτιμήσεως, πάσης φύσεως, πορεία πλεύσεως, έτος ιδρύσεως κλπ. 43. Δε χρειάζονται εισαγωγικά όταν χρησιμοποιούμε μεταφορική σημασία λέξεων: η ρίζα του προβλήματος, τραβάω την προσοχή (και όχι: η «ρίζα» …, «τραβάω» …) κλπ. Χρησιμοποιούμε εισαγωγικά, εκτός από τις γνωστές περιπτώσεις των αυτολεξεί επαναλαμβανόμενων, των γνωμικών και των τίτλων έργων, ονομάτων πλοίων, ιδρυμάτων κλπ., όταν μια λέξη ή φράση τη λέμε ειρωνικά, εννοώντας την ακριβώς αντίθετη σημασία, η οποία στο γραπτό λόγο δεν μπορεί αλλιώς να αποδοθεί, ενώ, αντίθετα, στον προφορικό η φωνή παίρνει την ανάλογη χροιά: μου επιφύλαξε «θερμή» υποδοχή (δηλ. ψυχρή). 44. Υπέρ το δέον (και όχι: υπέρ του δέοντος). 45. Τα ρ. διαρρέω και λειτουργώ είναι αμετάβατα: διέρρευσε από πολιτικούς κύκλους η πληροφορία ότι… ή: πολιτικοί κύκλοι φρόντισαν να διαρρεύσει η πληροφορία ότι … (και όχι: πολιτικοί κύκλοι διέρρευσαν την πληροφορία ότι …). θα θέσω το μηχάνημα σε λειτουργία (και όχι: θα το λειτουργήσω). 46. Εξελέγην, εξεπλάγην, προήχθης, συνέβη, επλήγη, συνελήφθησαν, διεξήχθησαν κλπ., κατά τους παθ. αορ. β΄ της αρχαίας (και όχι: εκλέχτηκα, εκπλάγηκα, προάχθηκες, συνέβηκε, πλήχτηκε, συλλήφθηκαν, διεξάχθηκαν κλπ). 47. Αυτός καθ΄ εαυτόν, αυτού καθ΄ εαυτόν, αυτόν καθ΄ εαυτόν, αυτοί καθ΄ εαυτούς, αυτών καθ΄ εαυτούς κλπ. (και όχι: αυτού καθ΄ εαυτού, αυτής καθ΄ εαυτής, αυτοί καθ΄ εαυτοί κλπ.). 48. Όσο αφορά το θέμα αυτό (και όχι: όσο αφορά στο θέμα αυτό, διότι αποτελεί μεταγλώττιση της λόγιας σύνταξης: όσον αφορά εις το θέμα αυτό). 49. Όταν, δύο συνήθως, συνεχόμενα επίθετα αποτελούν επιθετικούς προσδιορισμούς ουσιαστικού που ακολουθεί, αλλά το τελευταίο αποδίδει μια ουσιώδη έννοια σ΄ αυτό, δε χωρίζονται μεταξύ τους με κόμμα: ελαφρό δίτροχο μόνιππο, είδος ιταλικού αφρώδους κρασιού, ολόσωμο γυναικείο μαγιό. 50. Τα επίθετα σε -ειος / -ιος που προέρχονται από κύρια ονόματα πραγματικών προσώπων γράφονται με ει (αριστοτέλειος), ενώ αυτά που προέρχονται από τοπωνύμια με ι (μετσόβιο). Όσα προέρχονται από κύρια ονόματα μυθικών προσώπων, μπορούν να γράφονται και με τους δύο τρόπους (απολλώνιος, απολλώνειος). 51. Σε πολλά ρήματα η χρονική αύξηση διατηρείται: ήλεγξα, διηύθυνα, διενήργησα, απέκτησα κλπ. (και όχι: έλεγξα, διεύθυνα κλπ). 52. Ειδωλολατρία, πρωτοπορία κλπ. (και όχι σε -εία), διότι προέρχονται από ουσιαστικά (ειδωλολάτρης κλπ.) και όχι από ρήματα. 53. Προσοχή στις προστακτικές αορίστων: παρήγγειλα ένα ποτό / παράγγειλε μου ένα ποτό, αυτός αντέγραψε τις σημειώσεις / αντίγραψε μου τις σημειώσεις, αυτός απέρριψε την πρόταση του / εσύ απόρριψε την πρόταση του. 54. Οι μέθοδοι αυτές (και όχι: οι μέθοδοι αυτοί). 55. Η φράση «εξ απαλών ονύχων» σημαίνει παιδιόθεν, από την παιδική ηλικία (και όχι: αδρομερώς, ακροθιγώς). 56. Οποιοσδήποτε, οτιδήποτε (και όχι: ο οποιοσδήποτε, το οτιδήποτε). 57. Τέως βασιλιάς: ο μέχρι προ τίνος βασιλιάς. Πρώην βασιλιάς: ο πριν από πολύ καιρό βασιλιάς. 58. Χιλιετία: περίοδος χιλίων ετών. Χιλιετηρίδα: η επέτειος χιλίων ετών. 59. Ο κύριος Κοντολέων, του κ. Κοντολέοντος, η κυρία Κοντολέοντος, της κ. Κοντολέοντος κλπ. (και όχι του κ. Κοντολέων, η κ. Κοντολέων). 60. Συμμετέχω, πρτ. συμμετείχα, μέλλ. εξακολ. θα συμμετέχω όλο το χρόνο στις εκδηλώσεις, μέλλ. στιγμ. Θα συμμετάσχιυ στην εκδήλωση, αόρ. συμμετέσχον, πρκ.-υπρσ. έχω-είχα συμμετάσχει. 61. Δεν αποφάσισα ακόμη, γιατί δεν έχω τα απαιτούμενα στοιχεία (και όχι: Δεν αποφάσισα ακόμη. Και αυτό γιατί…). 62. Ανήκα, ανήκες, ανήκε κλπ. (και όχι: άνηκα, άνηκες, άνηκε κλπ.) 63. Παρατατικός συνηρημένων ρημάτων σε -ούμαι: Σχολική γραμματική δημοτικής: στερούμουν (!), στερούσουν (!), στερούνταν, στερούμασταν, στερούσασταν (!), στερούνταν. Γραμματική καθαρεύουσας: εστερούμην, εστερείσο, εστερείτο, εστερούμεθα, εστερείσθε, εστερούντο. Προτεινόμενη κλίση: (ε)στερούμην, (ε)στερείσο, (ε)στερείτο, στερούμασταν, (ε)στερείσθε, στερούνταν. 64. Ποιούμαι την νήσσαν (κοινώς: κάνω την πάπια) (και όχι: ποιώ την νήσσαν). 65. Το επιχείρημα που προβλήθηκε είναι υπέρ αυτού (και όχι: υπέρ του). 66. Επιταχύνω / προωθώ / επισπεύδω το θέμα / πρόγραμμα κλπ. (και όχι: τρέχω το θέμα / πρόγραμμα). 67. Ορισμένα αφηρημένα ουσιαστικά, όπως: πολιτική, λογική, πρακτική, συμπεριφορά,υποδομή κλπ.δε χρησιμοποιούνται στον πλ.: η πολιτική που θα ακολουθηθεί σε πολλούς τομείς (και όχι:οι πολιτικές που …) κλπ. 68. Δρώμενα= α. τελετουργίες β. όσα παριστάνονται σε θεατρική σκηνή. Τεκταινόμενα= μηχανορραφίες Είναι λανθασμένο το ερμήνευμα: διαδραματιζόμενα (π.χ. τα δρώμενα / τεκταινόμενα της πολιτικής ζωής). 69. Αποτείνομαι, μέλλ. θα αποταθώ (και όχι: αποτανθώ). 70. Χρόνοι συνθέτων του άγω: ενστ. εξάγω, πρτ. εξήγα, μέλλ. εξακολ. κάθε χρόνο θα εξάγω, μέλλ. στιγμ. η χώρα φέτος θα εξαγάγει εσπεριδοειδή, αόρ. εξήγαγα, πρκ.-υπρσ. έχω-είχα εξαγάγει. 71. Χρόνοι των ρημάτων σε -λλω: ενστ. επιβάλλω, πρτ. επέβαλλα, μέλλ. εξακολ. θα καταβάλλω κάθε μήνα το ενοίκιο, μέλλ. στιγμ. θα σου καταβάλω το αντίτιμο (άπαξ), αόρ. επέβαλα, πρκ.-υπρσ. έχω-είχα επιβάλει. 72. Ρήματα που στον αόρ. λήγουν σε -ησα, -ίσα, -υσα, -οισα στο β΄ πλ. πρστ. ενεργ. αόρ. διατηρούν την ορθογραφία της παραλήγουσας: κρατήστε, καθαρίστε, λύστε, αθροίστε. 73. Ορθογραφία λέξεων: βιοτικός, βίωμα, βιωματικός, βιώσιμος / άμεσος, έμμεσος / εκμεταλλεύομαι, εκμετάλλευση / ωφελώ, (αφέλεια, ωφέλημα, ωφέλιμος, ωφελιμιστής, οφείλω, οφειλή, όφελος, οφειλέτης / επιρροή, επηρεάζω, επήρεια / διάλειμμα, διάλυμα (χημικό), δίλημμα / έλλειψη, έλλειμμα, ελλιπής / εννέα, εννιακόσια, ένατος, ενενήντα / βορράς, βοριάς / υπερηφάνεια, περηφάνια / ποικίλλω, ποικίλος, ποικιλία / γέννηση, γένεση, γενέθλια / αλλιώς, αλλιώτικος, αλλοιώνω, αλλοίωση / αμείβω, αμοιβή / αλείφω, αλοιφή / αναστήλωση, υποστύλωση / δυσφήμηση, διαφήμιση / μέσω, λόγω: το έστειλα μέσω του κοινού μας φίλου, δεν πήγα λόγω της βροχής / ποιο, πιο: δεν ξέρω ποιο είναι πιο καλό / κατάληξη ρ. σε -τε (β΄ πλ. ενεργ. φ.) και -ται (γ΄ εν. παθ. φ.): να μη θεωρείτε αναγκαστικά σωστό ό,τι θεωρείται γενικά αποδεκτό / έδωσα, θα δώσω, δόθηκα, θα δοθώ / σάτιρα, σατιρίζθ3, σατιρικό ποίημα, Σάτυρος (μυθ. ακόλουθος του Διονύσου), σάτυρος (ασελγής), σατυρικός (ο του Σατύρου), σατυρικό δράμα (το αρχαίο λογοτεχνικό είδος) / Κέκροψ, Χέοψ / συνείδηση, συνειδητοποίηση / μήνυμα, μήνυση / κηρύσσω, κήρυγμα / μονώροφος, διώροφος, πολυώροφος / παραλήφθηκε σήμερα το εμπόρευμα (< παραλαμβάνω), παραλείφθηκε μια γραμμή απ΄ το κείμενο (< παραλείπω) / έλεγχος, άγχος, μελαγχολία / ότι, ό,τι: είπε ότι θα πάει, πάρε ό,τι θέλεις / τυραννία, απόρροια, ειλικρίνεια, κοιτάζω, συνεννοούμαι, δεισιδαιμονία, συνδύαζα:), ανακαίνιση, ελάττωμα, πλατειασμός, συνδαιτυμόνας, μεγαλεπήβολος, βεβαρημένος, επανειλημμένος, συνωμοσία, ορκωμοσία, φτώχεια, ώσμωση, διαπίδυση, Ευριπίδης, Θουκυδίδης, Ιάσονας, απόρριμμα, συνημμένος, εισιτήριο, ανταλλάσσω, διακεκριμένος συγκεκριμένος, εγκεκριμένος, καταχώριση, δικλίδα, δουλειά, δωσίλογος, εγχείρηση, διατεθειμένος, εκτεθειμένος, έλκηθρο. 74. Νέα ορθογραφία λέξεων: αβγό, αλίμονο, ανιψιός, αντικρίζω, Αράχοβα, αφήνω, βαθιά, βεζίρης, βρεμένος, βρικόλακας, βρόμα, γαβγίζω, γαρίφαλο, γλιτώνω, γόμα, δυόμισι κλπ., ζήλια, καβγάς, καημένος, καινούριος, καμιά, κόκαλο, κολόνα, κοπέλα, κρεβάτι, Λάρισα, λιμέρι, λιώνω, μακελιό, μακριά, Μανόλης, μαντίλι, μόλος, Μοριάς, μπίρα, Ναβαρίνο, νηστίσιμος, νιώθω, ξίδι, ξιπάζω, παλικάρι, πρίγκιπας, σάκος, σβήνω, σινάφι, σιντριβάνι, σιρίτι, Σλάβος, στάβλος, συγνώμη, συμπάθιο, τάλιρο, τρελός, Τρίκαλα, φιντάνι, φλιτζάνι, φτήνια, χλομός, χνότο, χρεοκοπία. Τα ξένα προσηγορικά και κύρια ονόματα γράφονται με τον απλούστερο τρόπο: τρένο, Σέξπιρ. 75. Να διαβάσετε μέχρι τη σελίδα 69 (και όχι: μέχρι και τη σελίδα 69). 76. Λανθασμένη γενική ή λανθασμένος τονισμός ονομασιών οδών της Αθήνας: λεωφόρος Κηφισιάς (και όχι: Κηφισίας), οδός Μάρνη (και όχι: Μάρνης), οδός Τράλλεων (και όχι: Τραλλέων), οδός Βατάτζη (και όχι: Βατατζή), οδός Κοροίβου (και όχι: Κοροϊβου), οδός Χερσώνος (και όχι: Χέρσωνος), οδός Χάρητος (ο Χάρης, -ητος) (και όχι: Χάριτος), οδός Αλκυονίδων (και όχι: Αλκυονίδων), οδός Ατθίδων (και όχι: Ατθίδων), οδός Σημαχιδών (Σημαχίδαι: αρχαίος αττικός δήμος) (και όχι: Συμμαχιδών). 77. Του Σικάγου, της Νικαράγουας, του Μιλάνου, του Μεξικού, της Καλιφόρνιας, της Ριβιέρας κλπ. (και όχι: του Σικάγο, της Νικαράγουα κλπ.). 78. Η λέξη αυτή απαντά συχνά στον Όμηρο (και όχι: απαντάται). 79. Ορθογραφία μερικών ομόηχων λέξεων: το τείχος, ο τοίχος / έχω κλίση στη μουσική (κλίνω), πήρα κλήση από το δικαστήριο (καλώ) / σύγκλιση απόψεων, σύγκληση συνεδρίου, σύγκλειση δοντιών / ετερόκλιτο ουσιαστικό, ετερόκλητο πλήθος / κλείνω την πόρτα, κλίνω το ρήμα / η εξάρτηση από τα ναρκωτικά (εξαρτώ), η εξάρτυση του στρατιώτη (

    
    

  • Μια παράξενη αγάπη…..
    Ιουλίου 29, 2010
    
    Στο μεγάλο λιβάδι καταμεσής είχε φυτρώσει μια ψηλόλιγνη λεύκα. Κανένας δεν θυμόταν πότε και πως. Ίσως ούτε κι η ίδια θα μπορούσε να απαντήσει. Όλοι την θαύμαζαν για τη λυγεράδα την κορμοστασιά της και προπαντός για την ασημένια φορεσιά. Ποιος όμως θα το φανταζόταν πως ήταν μια δυστυχισμένη λευκά. Όσο μακριά κι αν έστελνε το βλέμμα της δε συναντούσε άλλο δέντρο. «Ολομόναχη, λοιπόν, χωρίς φίλους, χωρίς κάποιον να αλλάζει δυο κουβέντες», συλλογιζόταν και συνέχιζε: «Όταν οι άνθρωποι είναι πολύ μόνοι, τότε λένε πως μοιάζουν με καλάμια στον κάμπο, μα θα έπρεπε καλύτερα να έλεγαν πως μοιάζουν με μένα, σαν λευκά στο λιβάδι». Αυτές και άλλες τέτοιες σκέψεις τη βασάνιζαν συνεχεία. Και φαίνεται δεν είχε άδικο η ψηλόλιγνη μοναχική λευκά. Μια μικρή παρηγοριά της βέβαια ήταν τα πούλια. Οι ευκαιρίες όμως για να τους μιλήσει ήταν πιο λίγες και από τις λίγες. Όλη τη μέρα φτεροκοπούσαν εδώ και εκεί κι έρχονταν στα κλαδιά της για να κελαηδήσουν η να κοιμηθούν. Δεν πολύ καταλάβαιναν την γλώσσα της, γιατί, εδώ που τα λέμε, δεν είναι πράγμα εύκολο να μάθεις τη λαλιά των δέντρων. Όσο για τα τζιτζίκια, αυτά ήταν όλο ύπνο και τραγούδι. Δε νοιάστηκαν να πιάσουν κουβέντα με τη λευκά, και ας τα φιλοξενούσε κάθε καλοκαίρι. Έτσι περνούσαν οι μήνες και τα χρόνια κι όλα φαίνονταν άχρωμα στη λευκά. Ώσπου μια μέρα άρχισε η ζωή να της χαμογελάει. Ήταν μια φθινοπωριάτικη μέρα με έναν ήλιο ολόχρυσο, που απλώθηκε στο λιβάδι μετά την πρωινή βροχή. Φρεσκοπλυμένη από τη βροχή γυάλιζε η λευκά ένα ένα τα ασημένια φύλλα της. Έφτασε τέλος να γυαλίσει και τα πιο ψηλά, όταν είδε να κατηφορίζει από τους πέρα λόφους ένα κάτασπρο άλογο. Κάτασπρο σαν το χιόνι. Τόσο περήφανο άλογο δεν είχε ξαναπατήσει στο λιβάδι. «Αχ και τι ρυθμικά χορεύει η χαίτη του έτσι καθώς καλπάζει», συλλογίστηκε η λεύκα. Σε λίγο διάκρινε στη ράχη του άλογου κι ένα μεσόκοπο καβαλάρη. «Θα είναι σίγουρα το αφεντικό του», σκέφτηκε. Κι όσο πλησίαζε το άλογο αυτή δε χόρταινε να το κοιτάζει. Πήγε να σπάσει από χαρά η καρδιά της, όταν το άσπρο άλογο σταμάτησε εκεί κοντά κι ο καβαλάρης το έδεσε στον κορμό της. Ήταν ο αγρότης που αγόρασε το διπλανό χωράφι. «Όσο κρατάνε οι δουλείες του στο χωριό θα έχω κι εγώ παρέα», συλλογίστηκε κι έγιναν τα φύλλα της ακόμη πιο ασημένια από ευτυχία. «Ποιος το περίμενε πως θα είχα συντροφιά μου ένα τόσο όμορφο άλογο.» Όμως το άλογο ούτε που γύρισε να την κοιτάξει. Και πρώτα γιατί ποτέ δεν του πέρασε από το μυαλό να κάνει παρέα με ένα δέντρο.Κι ύστερα, από μικρό δεν συμπαθούσε και πολύ τα δέντρα, γιατί συχνά το έδεναν στον κορμό τους, ενώ αυτό θα προτιμούσε να καλπάζει λεύτερο στους κάμπους και βουνά. Και τι παρέα να κάνει μ’ενα δέντρο, αφού τα δέντρα, όπως νόμιζε, δεν ξέρουν να μιλούν. Πέρασε μια, πέρασαν δυο, πέρασαν τρεις μέρες κι η λεύκα αποτραβήχτηκε ξανά στη θλίψη και στη μοναξιά της, κι ας είχε τώρα εκεί στα πόδια της το πιο όμορφο άλογο. Προσπάθησε πολλές φορές να του μιλήσει μα αυτό ούτε που κατάλαβε. Όμως η μοναξιά άρχισε με τις μέρες να τρυπώνει σιγά σιγά και στην καρδιά του άλογου, έτσι δεμένο όπως ήταν με τις ώρες. Ένα μεσημέρι σήκωσε το κεφάλι του ψηλά κι αγκάλιασε για πρώτη φορά με το βλέμμα του τη λεύκα. «Ποπό! Τι λυγερή που είναι! Και τι όμορφη! Και τα φύλλα της λες κι έχουν πάνω τους καθαρό ασήμι! Μα πόσο θα πρέπει να είναι δυστυχισμένη εδώ ολομόναχη μέσα στο λιβάδι», σιγοψιθύρισε το άλογο και συνέχισε να την θαυμάζει. -Αχ, σε ευχαριστώ που με καταλαβαίνεις, ακούστηκε τότε μια λεπτή μελωδική φωνή να βγαίνει από τη φυλλωσιά της λεύκας μαζί με ένα θρόισμα ελαφρύ. Και το άλογο δεν πίστευε στα αυτιά του. Αλήθεια, ήταν η λεύκα που του μίλησε. -Ώστε έχετε φωνή και σεις τα δέντρα; Είπε απορημένα. Και γω που ξέρω μόνο τη γλώσσα των ζωών πως γίνετε και καταλαβαίνω τη δική σου γλώσσα; Και τότε η λευκά χαρούμενη που επιτέλους πια την άκουσε το άσπρο άλογο απάντησε: -Το καθετί πάνω στη γη έχει τη γλώσσα του.Κι είναι γλώσσες που για να τις μάθεις χρειάζεται να τις σπουδάζεις χρόνια και χρόνια. Για να τις καταλάβεις αυτές, φτάνει μόνο αν θέλεις να τις καταλάβεις, να δώσεις προσοχή σ’ αυτόν που προσπαθεί να σου μιλήσει. Από τη μέρα εκείνη το άσπρο άλογο δεν έβλεπε τη στιγμή να ξεκινήσει με το αφεντικό του για το χωράφι. Ανυπομονούσε να βρεθεί μια ώρα αρχύτερα κοντά στη λεύκα. Κι η λεύκα τις νύχτες που να κλείσει μάτι. Μετρούσε τις στιγμές που της φαίνονταν τώρα αιώνες και παρακάλαγε τον ήλιο να ανατείλει πιο νωρίς για να δει το άλογο να κατηφορίζει από τους πέρα λόφους. Και τι δεν έλεγαν η λεύκα και το άσπρο άλογο στις ατελείωτες κουβέντες τους. Εκείνο της έμαθε ένα σωρό πράγματα για τα ζώα, της μίλαγε για τον κόσμο πίσω από τους λόφους. Κι ακόμη της έλεγε πως του αρέσει όσο τίποτα στη γη να καλπάζει λεύτερο σε κάμπους και βουνά. Και πως είναι τυχερό που έχει για αφεντικό του έναν άνθρωπο που δεν βασάνιζε τα ζώα. Κι αυτή δεν χόρταινε να το ακούει. Με την σειρά της του μιλούσε για χίλια δυο πράγματα, μα πιο πολύ για τα πούλια, για το κελάηδημα τους, και για τα αστέρια που μελέταγε τη νύχτα. Κι ακόμη πόσο ευχαριστιόταν να λικνίζεται ρυθμικά με το απαλό αεράκι. Είχε ξεχάσει για τα καλά η λεύκα την μοναξιά. Και το άλογο τώρα ένιωθε μοναξιά σαν ήταν μακριά της, παρ’ όλο η παρέα δεν του έλειπε στο αγροτόσπιτο του αφεντικού. Όμως ένα πρωί το άλογο δε φάνηκε. Όσο και αν τέντωνε η λεύκα τα ψηλότερα κλαδιά της μήπως το δει να έρχεται από μακριά, τίποτα, τίποτα. Ούτε την άλλη μέρα φάνηκε, ούτε την παράλλη. Τότε κατάλαβε η λεύκα πως είχαν τελειώσει πια οι δουλειές στο διπλανό χωράφι και πως μ’ αυτές τελείωσαν οι όμορφες μέρες και η δική της ευτυχία. «Πάει με τον καιρό θα με ξεχάσει το άσπρο άλογο», συλλογιζόταν κι η καρδιά της βάραινε σαν σίδερο. Σκέψεις παρόμοιες όμως έκανε και το άσπρο άλογο, που όλη τη μέρα δούλευε τώρα αλλού. Και τις νύχτες έμενε δεμένο μπροστά στην πόρτα του αγροτόσπιτου. «Αχ, η λεύκα θα νομίζει πως την ξέχασα». Και τα μάτια του πλημμύριζαν θλίψη. Με τα άλλα ζώα δεν άλλαζε κουβέντα. Και ούτε που πείναγε πια.Μόνο λίγο νεράκι έπινε που και που και μασούλαγε ανόρεχτα λίγες μπουκιές σανό. Τώρα κατάλαβε πόσο βαθιά αγάπαγε την λεύκα. Και τι δεν θα έδινε να της έστελνε ένα μήνυμα, ένα σημάδι, πως δεν την ξέχασε, πως δεν το ήθελε να μένει μακριά της και άλλα πολλά… Πέρναγαν οι μέρες, οι νύχτες, κυλούσαν οι βδομάδες, μπήκε ο χειμώνας. Μια νύχτα που η παγωνιά είχε ξαφνιάσει όλη τη φύση και το άλογο τουρτούριζε από το κρύο, μα που το κρύο και η παγωνιά μες στην καρδιά του ήταν πιο αβάσταχτα, πήρε την μεγάλη απόφαση: «Δεν το αντέχω άλλο, θα σπάσω το σχοινί. Η λεύκα με χρειάζεται και τη χρειάζομαι κι εγώ». Και μια και δυο σπάει το σχοινί και αρχίζει να καλπάζει ξέφρενα προς το λιβάδι. Πρόβαλε τότε ξαφνικά στο χειμωνιάτικο ουρανό ένα ολοστρόγγυλο πελώριο φεγγάρι που ασήμωσε τους γύρω λόφους. -Λευκά μου, λευκά μου! Φώναξε από μακριά το άσπρο άλογο. Και κείνη που έμενε νύχτες άγρυπνη να το περιμένει, του απάντησε με τη γλυκεία αέρινη φωνή της όσο πιο δυνατά μπορούσε: -Καλό μου άσπρο άλογο, αλογατάκι μου! Γρήγορο σαν τον άνεμο έφτασε κοντά της. Σηκώθηκε στα πισίνα του πόδια για να τη φιλήσει στο μάγουλο. Προσπάθησε και αυτή να σκύψει, γιατί το ήθελε και αυτή να φιλήσει το άλογο. Μα ο κορμός της κόντεψε να σπάσει. Δεν τα κατάφεραν. Ίσως μια άλλη φορά… Ύστερα ξάπλωσε το άλογο στα πόδια της και αυτή τίναξε τα κλαδιά της και του έριξε όσα φύλλα δεν της είχε πάρει ο χειμώνας για να το ζεστάνει. -Λεύκα μου τώρα έμεινες ολόγυμνη, θα ξεπαγιάσεις. -Μην νοιάζεσαι, του απάντησε.Είμαι συνηθισμένη εγώ να περνάω το χειμώνα χωρίς την ασημένια φορεσιά μου.Στεναχωριέμαι μόνο που όταν με γνώρισες ήμουν φουντωτή και όμορφη…ενώ τώρα… -Για μένα είσαι όμορφη όπως και να είσαι-τη διέκοψε το άλογο. Άλλωστε η άνοιξη θα σου φέρει καινούργια φορεσιά. Εκείνη την στιγμή ακούστηκε από πάνω τους μια κοροϊδευτική βραχνή φωνή: -Για δες, τι παράξενη, τι αταίριαστη αγάπη είναι πάλι και τούτη. Παει χάλασε ο κόσμος. Ένα άλογο με μια λεύκα. Ας γελάσω… Σήκωσαν τα μάτια τους και είδαν να περνάει ένα μαύρο κακομούτσουνο σύννεφο. -Θα τρέξω να πω τα νέα και στα άλλα σύννεφα πίσω από τους λόφους να γελάσουμε με την ψυχή μας. Τέτοιο αστείο θέαμα έχω να δω πολύ καιρό, είπε το κακομούτσουνο σύννεφο και βιάστηκε να φύγει. Η λεύκα βυθίστηκε στη σιωπή.Τα λόγια του μαύρου σύννεφου κουδούνιζαν στα αυτιά της και παραλίγο να της κλέψουν την χαρά. Το άσπρο άλογο διάβασε την σκέψη της αμέσως. -Καλή μου λεύκα, μη στεναχωριέσαι. Πάντα θα υπάρχουν μαύρα σύννεφα που αντί να ψάξουν να βρουν την ευτυχία, κοιτούν πως θα χαλάσουν την ευτυχία των άλλων. Μην αμφιβάλλεις ούτε στιγμή πως είμαστε το πιο ταιριαστό ζευγάρι, ίσως μάλιστα σ’ ολόκληρο τον κόσμο. -Έχεις δίκιο άλογο, ακούστηκε να λέει μια ζεστή φωνή. Χιλιάδες χρόνια ταξιδεύω πάνω στη γη, από άκρη σε άκρη. Είδαν πολλά τα μάτια μου. Πρώτη φορά μου συναντώ αγάπη τόσο όμορφη, τόσο ταιριαστή. Ήταν το ολοστρόγγυλο φεγγάρι που είχε γλιστρήσει αθόρυβα από τον ουρανό και στάθηκε πάνω τους λούζοντας τους με ασημένιο φως. Όμως μέσα στην τόση ευτυχία το άλογο ούτε που σκέφτηκε το αγροτόσπιτο και το αφεντικό του. Και όταν του το θύμισε η λεύκα δεν το βάσταξε η καρδιά του να την αφήσει πάλι μόνη. Το αφεντικό είχε όμως άλλη γνωμη.Ηταν όλη η περιούσια του. Μέρες έψαχνε να το βρει. Λες και άνοιξε η γη και το κατάπιε. Που να φανταστεί πως το άσπρο άλογο είχε αγαπήσει μια λεύκα, κάτω στο λιβάδι. Όχι αυτό δεν περνούσε από μυαλό του, αν δεν υπήρχε το μαύρο κακομούτσουνο σύννεφο να το μαρτυρήσει. Και να πως έγινε: Μαρτυριάρικο όπως ήταν έριξε λίγες σταγόνες στον κήπο του αγροτόσπιτου. Έτσι το μυστικό το έμαθαν πρώτα τα λουλούδια που το συζήταγαν μέρα νύχτα. -Τι παράξενη ιστορία αγάπης, έλεγε το ένα. -Ίσως να είναι όμορφη, μουρμούριζε το άλλο. -Αχ να είχαμε και μεις την τύχη της λεύκας, έλεγε το τρίτο. Πες πες έφτασε το μυστικό στα αυτιά της γυναίκας του αφεντικού, που ήξερε την γλώσσα των λουλουδιών από καιρό, αφού τα αγάπαγε πολύ. Κι εκείνη με την σειρά της το είπε στον άντρα της. -Τρέχω αμέσως να το φέρω πίσω, φώναξε χαρούμενο το αφεντικό. Όμως το άλογο που είχε πάρει απόφαση να μείνει για πάντα με την λεύκα, μόλις τον είδε να κατηφορίζει από τους λόφους, εξαφανίστηκε πέρα στα βουνά. Φτάνοντας το αφεντικό κοντά στη λευκά, σκέφτηκε, άλλος τρόπος δεν υπάρχει, πρέπει να κόψει την λεύκα. Μόνο έτσι πίστευε θα γύρναγε το άλογο πίσω. Πήρε λοιπόν πριόνι και άρχισε να πριονίζει τον κορμό της. Ξαφνιάστηκε όμως σαν άκουσε αναστεγναμούς. Δεν πίστευε στα αυτιά του. «Έχουν λοιπόν δίκιο όσοι λένε πως και τα δέντρα έχουν ψυχή», σκέφτηκε. «Και γιατί όχι; Η γυναίκα μου μιλάει από καιρό με τα λουλούδια της». Σταμάτησε αμέσως το πριόνισμα και ρώτησε τη λευκά γεμάτος καλοσύνη: -Πες μου σε πόνεσα; Πονάς; -Ναι, του απάντησε εκείνη, μα δεν αναστέναξα για αυτό. Σκέφτηκα πόσο πιο πολύ θα πονέσει το καλό μου άλογο, σαν γυρίσει και με βρει κομμένη, ριγμένη στη γη. -Τι όμορφη αγάπη είναι τούτη! Ψιθύρισε το αφεντικο.Πως να τη χαλάσω; Πες στο άλογο όταν γυρίσει, πως από σήμερα το αφήνω ελεύθερο. Αυτό το δώρο κάνω στην αγάπη σας. Και πριν η λευκά προλάβει να τον ευχαριστήσει, αυτός είχε πάρει τον ανήφορο της επιστροφής, να προλάβει να πει στην γυναίκα του τη θαυμαστή και παράξενη ιστορία. Σαν γύρισε το άλογο και έμαθε τα ευχάριστα νέα, χόρευε σαν τρελό από ευτυχία γύρω από την λεύκα. Και εκείνη μόλο που ήταν πληγωμένη λικνιζόταν ρυθμικά για να το συνοδέψει στον χορό του. Την άλλη νύχτα όταν οι άνθρωποι κοιμόταν σ’ ολόκληρη την γη, της πρότεινε ένα μικρό περίπατο. Ξαφνιάστηκε η λεύκα. -Περίπατο εγώ; Εγώ είμαι δέντρο. Το ξέχασες καλό μου άλογο; Τα δέντρα μένουν ριζωμένα στην ίδια θέση. -Το ξέρω μένουν ακίνητα γιατί κανένα ποτέ δεν δοκίμασε να περπατήσει. Θα είσαι εσύ το πρώτο δέντρο που θα περπατήσει στη γη. Κι έτσι έγινε. Ήταν υπέροχη εκείνη η νύχτα που η λεύκα περπάταγε καμαρωτή δίπλα στο άσπρο της άλογο, κάτω από το ολοστρόγγυλο φεγγάρι. Ναι, ήταν εκεί και ο φίλος τους το φεγγάρι, που βγήκε επίτηδες να τους φωτίσει το δρόμο.Και απόψε έβαλε τα δυνατά του να γίνει πιο λαμπερό. -Σε ευχαριστούμε, καλό μας φεγγαράκι, είπαν με μια φωνή. Και κείνο χαμήλωσε ακόμη πιο πολύ και τούς απάντησε τραγουδιστά: Εγώ, εγώ θα πρέπει να σας πω ευχαριστώ για την αγάπη σας αυτή που ομόρφυνε τη γη…. Και συνέχισε: Τώρα είναι ώρα να πηγαίνω. Για λίγες μέρες δε θα φανώ. Θα κάτσω να ξεκουραστώ. Μα όταν ξανάρθω, θέλω να κάνω και γω ένα δώρο στην αγάπη σας, που θα την κάνει πιο όμορφη, πιο ζηλευτή, πιο ταιριαστή. Αφήστε με το σκεφτώ.Ίσως συμβουλευτώ και την καλή νεράιδα που μένει σε ένα διπλανό αστέρι. Μέχρι τότε γεια χαρά. Στο μεταξύ μπήκε η άνοιξη. Και τούτη τη φορά δώρισε στη λεύκα μια ασημένια φορεσιά που όμοια της δεν είχε ξαναφορέσει ποτέ λεύκα πάνω στη γη. Το άσπρο άλογο την καμάρωνε. Στα κλαδιά της μαζεύονταν τώρα όλα τα πουλιά και τιτίβιζαν τα πιο μελωδικά τους τραγούδια. Τις νύχτες συνεχιζόταν οι περίπατοί τους. Και μια από αυτές τις νύχτες νάσου πάλι ο φίλος τους το φεγγάρι, τριγυρισμένο από εκατομμύρια αστέρια. Χαμήλωσε, χαμήλωσε, χαμήλωσε κι άλλο, ώσπου κάθισε στην κορυφή της λεύκας. -Σας έφερα το δώρο σας, νάτο! Είπε χαρούμενα και τους έδειξε ένα κόκκινο σακούλι. Μου το έδωσε η καλή νεράιδα από το γειτονικό μου αστέρι. Μέσα του έχει μια μαγική χρυσόσκονη! Όταν τη ρίξω πάνω σας θα γίνετε και οι δυο σας ίδιοι. Δε θα είστε πια διαφορετικοί. Και θα χαρείτε έτσι την αγάπη σας χωρίς εμπόδια και πρόβλημα κανένα. Διαλέξτε: Θέλετε να ζήσετε σαν άλογα η σαν λεύκες; Και τότε όπως γίνετε στις πολύ μεγάλες αγάπες, του απάντησαν με μια φωνή, σαν να είχε διαβάσει ο ένας τη σκέψη του άλλου: -Σε ευχαριστούμε, φεγγαράκι, για το δώρο σου, μα προτιμάμε να μείνουμε έτσι όπως είμαστε. Είμαστε τόσο ευτυχισμένοι. Η αγάπη μας δε χρειάζεται τη μαγική χρυσόσκονη. -Εγώ συνέχισε η λεύκα, ξέρω καλά πόσο αρέσει στο άσπρο μου άλογο να τρέχει ξέφρενο μακριά, να καλπάζει. Θα ήταν κρίμα να γίνει λεύκα και να ριζώσει. Εμένα πάλι δεν μ αρέσει να καλπάζω. Μου φτάνουν οι νυχτερινοί περίπατοι. Αντίθετα με ευχαριστεί να λικνίζομαι στο απαλό αεράκι. -Έχει δίκιο η λεύκα μου, συμπλήρωσε το άλογο, θα ξεκουράζομαι στα πόδια της. Πάντα κοντά της θα γυρίζω. Για μας η αγάπη μας είναι τόσο ταιριαστή! Κι έτσι θα μείνουμε, λεύκα εκείνη, άλογο εγώ. Και πριν προλάβει να τελειώσει τα λόγια του το άλογο, ένιωσε να ψηλώνουν τα πόδια του. Κι η λεύκα έσκυψε πρώτη φορά τόσο πολύ χωρίς πόνους στη μέση της. Έτσι έδωσαν το πρώτο τους φιλί… Τρελό από ενθουσιασμό χειροκροτούσε το φεγγάρι και φώναζε με όλη του τη φωνή: -Ξυπνήστε, άνθρωποι, ξυπνήστε να δείτε την πιο ταιριαστή αγάπη σ’ ολόκληρη τη γη. Κι ήταν εκείνη η μόνη νύχτα που το φεγγάρι ξέχασε να συνεχίσει το ταξίδι του στον ουρανό… Πηγή: http://ostraka-kai-bu8oi.blogspot.com/

    
    

  • I will always love you…
    Ιουλίου 22, 2010
    
    Πραγματικά αξίζει να το δείτε ως το τέλος (όσοι-ες μπορέσετε) Για όσους-ες δεν αντέξουν και για όσους-ες δεν γνωρίζουν Αγγλικά, η μετάφραση: Οταν ήμουν κουτάβι, σε διασκέδαζα με τις φατσουλες μου και σε έκανα να γελάς με φώναζες "παιδί σου" και παρά τον σημαντικό αριθμό δαγκωμένων παπουτσιών και ξεσκισμένων μαξιλαριών έγινα ο καλύτερός σου φίλος Οποτε ήμουν άτακτος, μου κουνούσες το δάχτυλο και μου έλεγες "μα πώς μπόρεσες?" αλλά μετά το μετάνιωνες και με γυρνούσες ανάποδα και μου έτριβες την κοιλιά Η εκπαίδευσή μου διέρκησε λίγο περισσότερο από το φυσιολογικό γιατί ήσουν πολύ απασχολημένος, αλλά το δουλέψαμε παρέα θυμάμαι αυτές τις νύχτες που κούρνιαζα δίπλα σου στο κρεβάτι και άκουγα τις εξομολογήσεις σου και τα μυστικά σου όνειρα και πίστευα ότι η ζωή δεν θα μπορούσε να ήταν πιο τέλεια πηγαίναμε για μεγάλες βόλτες και για τρέξιμο στο πάρκο και σταματάγαμε για παγωτό αλλά εσύ μου έδινες μόνο το χωνάκι γιατί "οι σκύλοι δεν τρώνε παγωτό" και έκανα σιέστα κάτω από τον ήλιο περιμένωντάς σε να γυρίσεις από την δουλειά. Σιγά σιγά άρχισες να ξοδεύεις περισσότερο χρόνο στο γραφείο και αφιέρωνες περισσότερο χρόνο στην καριέρα σου και έψαχνες για ανθρώπινο σύντροφο σε περίμενα υπομονετικά, σε παρηγορούσα όταν ράγιζε η καρδιά σου και όταν απογοητευόσουνα και δεν σε μάλλωσα ποτέ για τις κακές σου αποφάσεις και τεντωνόμουνα με περηφάνεια κάθε φορά που πετύχαινες κάτι ή που ερωτευόσουν αυτή, που είναι τώρα γυναίκα σου, δεν αγαπάει τα σκυλιά και όμως την καλωσόρισα στο σπίτι μας προσπάθησα να της δείξω στοργή και να την υπακούω και ήμουν ευτυχισμένος γιατί ήσουν ευτυχισμένος και μετά ήρθαν τα μικρά ανθρωπάκια και μοιράστηκα τον ενθουσιασμό σου και εντυπωσιάστηκα με το πόσο ροζ ήταν και πώς μυρίζανε και ήθελα και εγώ να τους φερθώ σαν μανούλα και να τα προστετεύσω αλλά αυτή και εσύ ανησυχούσατε ότι μπορεί να τους κάνω κακό και έτσι ήμουν τον περισσότερο καιρό εξόριστος σε ένα άλλο δωμάτιο ή στο σπιτάκι μου Αχ, πόσο ήθελα να τα αγαπήσω και όσο μεγαλώνανε έγινα φίλος τους παρότι κρατιόντουσαν από τις τρίχες μου και τραβιόντουσαν απο τα πόδια μου και θέλανε να μου βάζουνε το δάχτυλο στο μάτι επειδή δεν καταλαβαίνανε, ήταν μικρά και εσύ δεν με ακουμπούσες πλέον σχεδόν ποτέ και έτσι θα τα είχα προστατεύσει με την ζωή μου αν είχε χρειαστεί ανέβαινα μουλωχτά στα κρεβάτια τους και άκουγα τις δικές τους εξομολογήσεις και τα δικά τους όνειρα και μαζί περιμέναμε να ακούσουμε τον ήχο του αυτοκινήτου σου στον διάδρομο υπήρχε καιρός που όταν οι άλλοι σε ρωτάγανε αν έχεις σκύλο έβγαζες μία φωτογραφία από το πορτοφόλι σου και τους έλεγες ιστορίες για μένα αυτα τα τελευταία χρονια, απαντούσες απλά "ναι" άλλαζες θέμα, είχα μετατραπεί από "δικός σου σκύλος" σε "απλά ένας σκύλος" και μισούσες κάθε ξόδεμα που έπρεπε να κάνεις για μένα τώρα έχεις μία νέα ευκαιρία για δουλειά σε μία άλλη πόλη και θα μετακομίσετε όλοι μαζί σε ένα διαμέρισμα που δεν δέχονται σκυλιά πήρες την σωστή απόφαση για την οικογένειά σου αλλά κάποτε, εγώ ήμουν η μόνη οικογένειά σου ενθουσιάστηκα ότι θα πηγαίναμε βόλτα με το αυτοκίνητο μέχρι που φτάσαμε στο καταφύγιο για σκύλους. μύριζε σκυλιά και γατιά και φόβο και απελπισία συμπλήρωσες τα χαρτιά και είπες "ξέρω ότι θα της βρείτε ένα καλό σπιτικό" σηκώσαν τους ώμους και σε κοιτάξανε με ένα πονεμένο ύφος καταλαβαίνανε την πραγματικότητα που θα αντιμετώπιζε μία σκύλα σχετικά μεγάλης ηλικίας, ακόμη και μία με χαρτιά σχεδόν ξερίζωσες τα δάχτυλα του γιού σου από το κολλάρο μου όταν ούρλιαζε "όχι μπαμπά , μη" "μη τους αφήσεις να πάρουν τον σκύλο μου" και ανησυχούσα για εκείνον και για το τι μάθημα του είχες μόλις δείξει περί αφοσίωσης και φιλίας περί αγάπης, και ευθύνης και αγάπης για την ζωή μου έδωσες ένα μικρό χτύπημα "αντίου" στο κεφάλι απέφυγες να με κοιτάξεις στα μάτια και αρνήθηκες ευγενικά να πάρεις το κολλάρο και το λουρί μου μαζί σου είχες μία προθεσμία που έπρεπε να προλάβεις και τώρα έχω και εγώ μιά οταν έφυγες, οι δύο καλές κυρίες είπανε ότι σιγουρα ήξερες για μήνες ότι θα έφευγες και ότι δεν ειχες κάνει καμία προσπάθεια να μου βρεις άλλο σπιτικό κουνούσαν τα κεφάλια τους και λέγανε "μα πώς μπόρεσες?" εδώ στο καταφύγιο, μας προσέχουν όσο τους επιτρέπουν τα δύσκολα ωράριά τους μας ταίζουν φυσικά, αλλά έχασα την όρεξή μου πριν μέρες κάθε φορά που περνούσε κάποιος έξω από το κελί μου έτρεχα να δω ποιος είναι μήπως ήσουν εσύ που είχες μετανοιώσει και ότι όλο αυτό ήταν ένας εφιάλτης, ένα κακό όνειρο και αν δεν ήσουν εσύ ήλπιζα ότι θα ήταν κάποιος που θα νοιαζόταν ή κάποιος που θα προσπαθούσε τουλάχιστον να με σώσει όταν συνειδητοποίησα ότι δεν μπορούσα να συναγωνιστώ με τα καμώματα και τις γλύκες των κουταβιών που δεν ξέραν τι τους περιμένει, υποχώρησα σε μια γωνία και περίμενα άκουσα τα βήματά της καθώς ήρθε να με πάρει στο τέλος μίας ημέρας και περπάτησα δίπλα της καθώς πήγαμε σε ένα άλλο δωμάτιο ένα γαλήνια ήσυχο δωμάτιο με έβαλε πάνω στο τραπέζι και μου χάιδεψε τα αυτιά και μου είπε να μην ανησυχώ η καρδιά μου έτρεμε εν αναμονή του τι επρόκειτο να συμβεί αλλά είχα και μία αίσθηση ανακούφισης δεν μου είχαν μείνει άλλες ημέρες για να αγαπήσω και να αγαπηθώ όπως είναι η φύση μου, ανησυχούσα περισσότερο για εκείνην, παρά για εμένα για το δύσκολο φορτίο που έπρεπε να κουβαλάει απλά ήξερα όπως ακριβώς ήξερα το κάθετί που ένιωθες εσύ έτσι ήξερα και ότι πονούσε αυτή έβαλε απαλά έναν αιμοστατικο επίδεσμο γύρω από το πόδι μου και ένα δάκρυ κύλησε στο μάγουλό της της έγλειψα το χέρι όπως ακριβώς σε παρηγορούσα και εσένα πριν χρόνια με μία κίνηση, έχωσε την βελόνα στην φλέβα μου καθώς ένιωθα το τσίμπημα και το κρύο υγρό να ρεει μέσα στο κορμί μου ξάπλωσα νυσταγμένα και κοίταξα μέσα στα ευγενικά της μάτια και ψιθύρισα "πώς μπόρεσες"? ίσως επειδή κατάλαβε την γλώσσα μου, είπε "λυπάμαι τόσο πολύ" με αγκάλιασε και μου εξήγησε γρήγορα ότι ήταν δουλειά της να φροντίσει να πάω σε καλύτερο μέρος όπου δεν θα με αγνοούσαν δεν θα με κακομεταχειριζόντουσαν και δεν θα με εγκατέλειπαν και δεν θα χρειαζότανε να προσέχω μόνος μου τον εαυτό μου ένα μέρος γεμάτο αγάπη και φως τόσο διαφορετικό από αυτό το μέρος στο οποίο ζούσα και με όση ενέργεια μου είχε απομείνει προσπάθησα να της μεταδώσω με ένα κούνημα της ουράς ότι το δικό μου "πώς μπόρεσες?" δεν πήγαινε προς εκείνη πήγαινε προς Εσένα, Αφέντη μου Αγαπημένε μου Αφέντη Εσένα σκεφτομουνα θα σε σκέφτομαι και θα σε περιμενω μπορούν όλοι στην ζωή σου να σου δείξουν τέτοια αφοσίωση? Υπάρχουν άραγε άνθρωποι που το είδαν και το διάβασαν, και δεν έκλαψαν ή δεν δάκρυσαν; Υπάρχουν άραγε άνθρωποι που το είδαν και το διάβασαν, και δεν αισθάνθηκαν κάτι από στεναχώρια, από θλίψη, από λύπη, από λαχτάρα, από καημό, από πίκρα, από συμπόνοια, από παράπονο, από θρήνο…; Υπάρχουν άραγε άνθρωποι που το είδαν και το διάβασαν, και δεν ένιωσαν δυσάρεστα, που δεν ένιωσαν ενόχληση ή έστω και ένα μικρό ή μεγάλο σφίξιμο στο στομάχι τους; Eάν ναι (!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!) Η άποψη μου γενικά, είναι πως τέτοιοι "άνθρωποι" δεν πρέπει να βρίσκονται στον κόσμο μας. Πηγή: Aναρτήθηκε απο το μέλος Seduction στο www.greekbdsmcommunity.com

    
    

  • Ιούλιος 2010: Οφειλόμενος φόρος τιμής στους νεκρούς του 1974
    Ιουλίου 21, 2010
    

    
    

  • Οι απόγονοι της Έχιδνας
    Ιουλίου 18, 2010