Blogos.gr

Περισσότερες Πληροφορίες

• Πλήρης Τίτλος: In a Manner of Speaking
• Διεύθυνση: http://ralliaf.blogspot.com/
• Τελευταίες αναρτήσεις:
  • Η θεωρία του Κωστή
    Ιουλίου 21, 2010
    
    Μετά τη θεωρία του Αντώνη, ήρθε η ώρα για τη θεωρία του Κωστή. Η θεωρία του Αντώνη έχει ένα φιλοσοφικό, ψυχολογικό, θα έλεγα υπόβαθρο και αναλύει με επιστημονικά πάντα κριτήρια το νόημα της ύπαρξης. Η θεωρία του Κωστή άπτεται κυρίως των θετικών επιστημών, με έμφαση στην κβαντομηχανική και εργαλεία της, την παρατήρηση και το πείραμα. Το γεγονός ότι και οι δύο θεωρίες έχουν διατυπωθεί υπό την επήρεια σεβαστής ποσότητας αλκοόλ, θα παρακαλούσα να θεωρηθεί επουσιώδες.Σύμφωνα με τον Κωστή, λοιπόν, οι άνθρωποι διασκορπίζουν αγάπη στον περιβάλλοντα χώρο, εκπέμποντας σωματίδια με την επιστημονική ονομασία αγαπόνια. Τα αγαπόνια που έχουν ως κύριο, αλλά όχι αποκλειστικό, μέσο εκπομπής τα μάτια διασκορπίζονται δημιουργώντας ένα νέφος. Το αγαπιακό αυτό νέφος έχει ανά περίπτωση διαφορετική σύσταση, αναλόγως την ποσότητα υποσωματιδίων, όπως τα ερωτόνια, τα καυλόνια και τα λοιπά -όνια που περιέχει.Φυσικά ανάλογα με τη σύσταση και τα φορτία προκαλούνται αντιδράσεις μεταξύ των νεφών διαφορετικών ατόμων και τότε δημιουργείται το μαγευτικό φαινόμενο του αγαπιακού σέλας (να με συγχωρήσετε αλλά δεν γνωρίζω αν το σέλας κλίνεται και πως). Στόχος μας σύμφωνα με τη θεωρία πρέπει να είναι η εκπομπή όσο το δυνατόν μεγαλύτερης ποσότητας αγαπονίων, κατά προτίμηση με τη μορφή καταιγιστικών πυρών προς όλες τις κατευθύνσεις, ώστε να αυξηθούν οι πιθανότητες να βιώσουμε την εμπειρία του φαινομένου του αγαπιακού σέλας.Επειδή εσείς τώρα θα νομίζετε ότι πρόκειται για καμιά θεωρία τυχαία, να σας θυμίσω πόσες φορές έχει υμνηθεί από την τέχνη, με χαρακτηριστικά παραδείγματα το τραγούδι "love is in the air" (ναι ντε για το αγαπιακό νέφος μιλάει) και τα καρτούν που πετούν καρδούλες από τα μάτια (δεν είναι παρά μια προσπάθεια γραφικής αναπαράστασης αγαπονίων).Να σας επισημάνω τέλος, ότι η ζεστή ατμόσφαιρα του καλοκαιριού ευνοεί τη διάχυση των αγαπονίων στον περιβάλλοντα χώρο. Γι' αυτό συντονίστε τους δέκτες, ρυθμίστε τους πομπούς και αναμείνατε την εμφάνιση του αγαπιακού σέλας.

    
    

  • Τα δικά μας 30
    Ιουλίου 9, 2010
    
    Μεταξύ των δημοσιεύσεων για την όπερα και το vintage μεσολάβησε κάποιο διάστημα που μικρό δε το λες. Θα νομίσατε ότι μου έπεσε βαριά η όπερα, αλλά είναι που είστε κακεντρεχείς. Θεέ μου τι τρόποι, κακολογώ του λιγοστούς μου αναγνώστες! Μη δίνεται σημασία αγαπητοί αναγνώστες, είναι που σε αυτό το διάστημα μεγάλωσα κατά ένα χρόνο και όπως είναι γνωστό τα γεράματα φέρνουν γκρίνια, δυστροπία και άλλες ευχάριστες παρενέργειες. Επίσης είχε έκλειψη την Κυριακή και είναι γνωστές οι επιπτώσεις της στο κατατρεγμένο ζώδιο του καρκίνου. Δικαιολογήθηκα επαρκώς? Για να συνεχίζετε την ανάγνωση ελπίζω πως ναι.Μεγάλωσα λοιπόν κατά ένα χρόνο, έγινα 27 (θα το φωνάζω μπας και το συνηθίσω) και είπα να μπω στη χρονομηχανή να κάνω ένα ταξιδάκι. Δε μου έφταναν όλα τα υπόλοιπα πηγαινέλα, ήθελα και ταξίδι στο χρόνο. Θέλετε να κάνουμε και ένα μαζί? Άντε τότε επιβιβαστείτε, βιαστείτε. Όλοι μέσα? Ξεκινάμε και κατευθυνόμαστε καμιά 20αριά χρόνια πριν, κοντά στην ηλικία των 10 χρονών, λίγο κάτω, λίγο πάνω δεν έχει σημασία, το μηχάνημα δεν είναι και ακριβείας.Τότε οι 30 -βάλτε η βγάλτε κάτι ανάλογα την περίπτωση- ήταν οι γονείς μας, οι θείοι μας, οι γονείς των φίλων μας. Άλλες εποχές βλέπετε, άλλα ήθη και έθιμα. Ήταν οι μεγάλοι, στα μάτια μας τα ήξεραν όλα, μας προστάτευαν από όλα και φρόντιζαν για όλα.Μπείτε πάλι στο όχημα και πάμε λίγο πιο μπροστά στο χρόνο, εκεί γύρω στα 20. Τότε δε θα περιγράψω πως ήμασταν, η λέξη φοιτητική ζωή τα λέει όλα. Θα περιγράψω όμως τι νομίζαμε ότι θα είμαστε εκεί γύρω στα 30. Νομίζαμε που λέτε ότι θα είμαστε μεγάλοι, με σπουδαίες δουλειές, οικογένεια, κουτσούβελα στα σκαριά, δε συνεχίζω το πιάσατε το νόημα.Τελευταία επιβίβαση, έλα παιδιά τρέχουμε τώρα, θα αργήσουμε και πρέπει να επιστρέψουμε στο παρόν. Γυρίσατε όλοι? Δε πιστεύω να μας την έκανε κανείς και να ξέμεινε στα 20. Να σας πω για τα δικά μας 30 -είπαμε βάλτε ή βγάλτε κάτι για να είμαστε μέσα- τώρα. Στα δικά μας 30 μεγάλοι δε νιώθουμε, δουλειές άλλοι έχουν -σοβαρές δεν ξέρω άμα είναι-, άλλοι ψάχνουν, οικογένειες και παιδιά είναι για την ώρα όνειρο θερινής νυκτός και τα υπόλοιπα τα αφήνω απ' έξω. Τα δικά μας 30 είναι διαφορετικά, από εκείνα που νομίζαμε.Ίσως κακώς γενικεύω και μιλάω για όλους. Πρέπει να πω για τα δικά μου 27. Μπορεί να μην είναι εκείνα που πίστευα ή εκείνα που σχεδίαζα, έχουν όμως μια δυναμική και μια ελευθερία, αλλιώτικη. Τέτοια που μόνο προβλέψεις δε μπορώ να κάνω για τα δικά μου 30 και το πιο μακρινό ακόμα μέλλον. Αυτό είναι μάλλον αγχωτικό, αλλά είναι εξίσου ή μάλλον περισσότερο, συναρπαστικό.

    
    

  • Συναίσθημα vintage
    Ιουλίου 9, 2010
    
    Για το Βασιλικό έχω γράψει ξανά σε αυτό τo blog και τώρα θα γράψω πάλι. Την πρώτη φορά ήταν με αφορμή τη ραδιοφωνική του συνέντευξη εν' όψει της κυκλοφορίας του Vintage. Δύσκολος ο Βασιλικός, ιδιαίτερος, λιγομίλητος, με θέματα μέσα του που βγαίναν και λίγο, μπορεί και πολύ, έξω του. Τα τραγούδια στο Vintage αριστουργηματικά, όπως γράφουν και όλοι οι κριτικοί για το δίσκο του. Αυτά από τις κουβέντες του και την ακρόαση του δίσκου.Μετά τον είδα και τον άκουσα να τραγουδάει. Χτες, χτες το βράδυ, και τον άκουσα και τον είδα. Να σας πω? Τι ρωτάω, αφού θα πω τελικά. Τι να πω δηλαδή, που τραγούδι και σφαλιάρα ήταν αυτό. Θα το πω χοντροκομμένα να το καταλάβετε. Κουβάς στο πηγάδι της ψυχής, η φωνή του Βασιλικού. Τραγούδι και βύθισμα του κουβά και με το ανέβασμα συναίσθημα. Συναίσθημα από εκείνο που έχεις θάψει, από εκείνο που αρνείσαι ότι νιώθεις και από εκείνο που δε ξέρεις ότι νιώθεις.Έτσι είναι οι ερμηνείες του Βασιλικού, σφαλιάρες στην άρνηση και τη λήθη. Σου βγάζουν τα συναισθήματα και τα αφήνουν να χορεύουν στο ρυθμό τους και άντε να τα μαζέψεις εσύ. Μπορεί να τα παλεύεις καιρό, να αλλάζεις τόπους και να νομίζεις πως αυτά έμειναν πίσω και έρχεται μια ερμηνεία και σε ξεμπροστιάζει και εσένα και αυτά. Λόγια περισσότερα δεν έχω να πω, μόνο συγκίνηση.

    
    

  • Μια βραδιά στην όπερα
    Ιουνίου 24, 2010
    
    Υποσχέθηκα εντυπώσεις από το project "Μια βραδιά στην όπερα" και είμαι εδώ για να κρατήσω το λόγο μου. Καταρχήν να σας δώσω τα απαραίτητα στοιχεία. Τόπος: Ηρώδειο, Παράσταση: Νόρμα, Ημέρα: Παρασκευή 18 Ιουνίου (ζεστή και υγρή καλοκαιρινή βραδιά). Να ξεκαθαρίσω ακόμα ότι αντιμετώπισα τη βραδιά ως project-εμπειρία γιατί όπερα δεν είχα παρακολουθήσει ποτέ μέχρι τώρα, οπότε δεν ήξερα τι επίδραση μπορούσε να έχει στα αυτιά και το συναίσθημά μου.Σκηνή πρώτη, το μαγευτικό Ηρώδειο. Θα γίνω λυρική παρότι προτιμώ την κυνικότητα, την ειρωνεία και τον αυτοσαρκασμό στον τρόπο που γράφω και θα σας πω, ότι το Ηρώδειο, με φόντο τον αττικό ουρανό και την πάντα επιβλητική Ακρόπολη, είναι ένας χώρος που μπορεί να σε πλημμυρίσει με συναισθήματα ακόμα και αν απλά βρίσκεσαι εκεί. Πόσο μάλλον όταν μπαίνοντας αντικρίζεις το λιτό αλλά καθηλωτικό σκηνικό της παράστασης, την πολυπληθή ορχήστρα και το αφοσιωμένο πλήθος.Σκηνή δεύτερη, η παράσταση. Φωνές που σε αφήνουν άφωνο (με την εξαίρεση του πρωταγωνιστή, που δε μπορώ να το τεκμηριώσω λόγω της μικρής εξοικείωσής μου με το είδος, αλλά δε μου άρεσε), μουσικές αιθέριες, λυρικότητα και κορύφωση, αλλά και άβολες θέσεις, ψιλόβροχο και ανοιχτές ομπρέλες συνέθεσαν το σκηνικό.Επίλογος, η κάθαρση. Δεν ξέρω τι ακριβώς σημαίνει όπερα για τον κόσμο, ας πούμε τον αμύητο κόσμο, που και εγώ εκεί ανήκα μια βδομάδα νωρίτερα. Νομίζω σημαίνει τσιρίδες, χοντρές κυρίες και δήθεν κουλτουριάρηδες θεατές. Μια βδομάδα μετά, νομίζω ότι την πρώτη φορά που παρακολουθείς απλά νιώθεις σα να το έκανες πάντα. Λες και κάθε βράδυ άκουγες μια άρια λίγο πριν κοιμηθείς. Μπορεί και να φταίει η υπέροχη άρια Casta Diva, που είμαι σίγουρη πολλοί έχουμε ακούσει και μαγευτεί χωρίς να το γνωρίζουμε.

    
    

  • Ψηλοτάκουνα στην πυρά
    Ιουνίου 17, 2010
    
    Μιας και το καλοκαιράκι αποφάσισε να μας τιμήσει επιτέλους ουσιαστικά με την παρουσία του και μπήκαμε στη διάθεση ήλιος, θάλασσα, μαγιό και σαγιονάρα, είπα να κάνω ποδαρικό της σεζόν στην Κεφαλλονιά που πέφτει κοντά, έχει και ωραία καταγάλανα νερά. Βρίσκομαι λοιπόν το Σάββατο που μας πέρασε να πίνω το ποτό μου στην πλατεία του Αργοστολίου. Παρ' ότι νησιώτικη πρωτεύουσα, το Αργοστόλι δε φημίζεται για τη γραφικότητά του και δε διαθέτει μπαράκια με θέα τη θάλασσα. Περιμένεις όμως το καλοκαιρινό αεράκι να έχει εισχωρήσει λίγο στην ενδοχώρα και η καλοκαιρινή αύρα που συνοψίζεται στο τρίπτυχο χαλαρή διάθεση, σανδάλι και ανάλαφρα ενδύματα να επικρατεί.Για να μη λέω ψέμματα η χαλαρή διάθεση υπήρχε, τα σανδάλια όμως και τα ανάλαφρα ενδύματα απουσίαζαν παντελώς. Ψηλοτάκουνα στα πιο απίθανα σχέδια και χρώματα, έδιναν και έπαιρναν, ενώ τα ρούχα και το μακιγιάζ παρέπεμπαν περισσότερο σε κόκκινο χαλί και λιγότερο σε καλοκαιρινή έξοδο. Ότι όλες ήταν wannabe Σάρες Τζέσικες, θα με πείτε υπερβολική άμα το πω.Βρε κορίτσια, εντάξει και εγώ το έβλεπα το SATC και μάλιστα φανατικά. Ξέρω του διαλόγους απ' έξω και τα συνολάκια των πρωταγωνιστριών σε κάθε σκηνή. Και δε λέω, πλάκα είχε και καινοτόμο ήταν για την εποχή του και από όλα. Αλλά μη τρελαινόμαστε. Επειδή οι παλαβές τρέχανε στην 5η λεωφόρο με τα δωδεκάποντα, να σπάσουμε κανένα πόδι στα πλακόστρωτα των νησιών? Αυτό που έχουμε θεοποιήσει τα παπούτσια (να σημειωθεί ότι και εγώ τους έχω αδυναμία και έχω την ταπεινή μου συλλογή), μαζί με διάφορα άλλα αγαθά, ανεξάρτητα με το πόσο προσαρμοσμένα είναι στη δική μας πραγματικότητα χρήζει αναθεώρησης επειγόντως.Για φέτος το καλοκαίρι λέω να αντισταθούμε, να φορέσουμε τις σαγιονάρες μας ακόμα και αν είναι mitsuko πλαστικές, τα σανδάλια μας αν θέλετε κάτι πιο αρχαιοελληνικό ή έστω τις χαβανίτσες (που λέει και η Κεφαλλονίτισσα φίλη Ρίτσα τις havaianas) αν επιμένετε σε κάτι πιο σικ και να αφήσουμε το καλοκαιρινό αεράκι ελεύθερο να δροσίσει τα ποδαράκια μας.

    
    

  • Κορίτσια – Αγόρια 1-1
    Ιουνίου 16, 2010
    
    Το μουντιάλ ξεκίνησε και τα αγόρια κήρυξαν το μήνα ιερό, αφιερωμένο στο προσκύνημα της στρογγυλής θεάς. Παράλληλα αντρικά περιοδικά και τηλεοπτικές εκπομπές άρχισαν τα σεμινάρια συμπεριφοράς του γυναικείου κοινού απέναντι στους προσκυνητές. Και τα ξεκίνησαν με τη βεβαιότητα ότι οι γυναίκες έχουν καταστρώσει ένα μεθοδικό, σατανικό σχέδιο για να αποσπάσουν την προσοχή τους από το ποδόσφαιρο (μόνο τις βουβουζέλες δε μας έχουν προσάψει ακόμα). Αγαπητοί κύριοι, ποιος σας είπε καταρχήν, ότι τα κορίτσια μισούν τη μπάλα Κάποια παρακολουθούν με ενδιαφέρον το ιερό σπορ, με ταπεινά – βλέπε κούκλους ποδοσφαιριστές – ή μη κίνητρα και κάποια άλλα παραμένουν αδιάφορα χωρίς καμία πρόθεση εμπλοκής. Όχι πλέον οι περισσότερες γυναίκες δεν γκρινιάζουν, "Μώρο μου πάμε βόλτα", την ώρα που παίζει η Βραζιλία, γιατί έχουν και άλλα πράγματα να κάνουν την ίδια ώρα. Ούτε αποστρέφονται το θέαμα της αντροπαρέας που πίνει μπύρες και φωνάζει μπροστά από μια οθόνη.Γιατί να σας πω ένα μυστικό? Η αφοσίωση των αντρών στη στρογγυλή θεά είναι γοητευτικό χαρακτηριστικό. Όπως και άλλα αντρικά "κουσούρια" για τα οποία διαμαρτυρόμαστε συχνά. Τι να γίνει όμως, τα διακριτά χαρακτηριστικά των δύο φύλων, είναι που συντηρούν ένα μέρος της μαγείας της μεταξύ τους σχέσης. Γι' αυτό αγόρια δείτε τη μπάλα με την ησυχία σας και αφήστε τα κορίτσια να κάνουν τα ψώνια τους.

    
    

  • Μη λυπάσαι την αρπαχτή σου!
    Ιουνίου 11, 2010
    
    Λίγο το καλοκαίρι, λίγο η ματαιότητα του κόσμου που πάει από το κακό στο χειρότερο και μπορεί να μη την βγάλει μετά το 2012, το έχουν ρίξει όλοι στη φιλοσοφία ότι φάμε ότι πιούμε και ότι αρπάξει ο από τέτοιος μας. Στα πλαίσια αυτής της φιλοσοφίας, οι περισσότερες 25 something, 30 παρά something φίλες έχουν αποφασίσει ότι μόνο ο έρωτας θα μας σώσει, ως πράξη ή/και ως συναίσθημα. Sex & the City το έκανα το blog, αλλά ένεκα η αναγνωσιμότητα που έχει πέσει θύμα της καλοκαιρινής ραστώνης.Μου λέει λοιπόν πρόσφατα μια από αυτές τις φίλες που κάνει τη θεωρία πράξη με 40άρι τύπο αγνώστων λοιπών στοιχείων και συμφωνία περνάμε καλά και ας πάει και το παλιάμπελο. "Έχω αρχίσει και τον λυπάμαι, είναι τόσο καλός και τρυφερός. Ξέρεις πόσο του αρέσουν οι αγκαλιές!". Τα προηγούμενα χαρακτηριστικά είναι προφανές ότι δεν χωρούν στην παγιωμένη αντίληψη περί διαδικασιών "ψεκάστε – σκουπίστε – τελειώσατε". Χωράνε όμως τα συναισθήματα συμπόνοιας? Γλυκιά μου, λέω και 'γω, γίνεται να λυπάσαι την αρπαχτή σου? Είναι σα να βγαίνεις για να πιεις μέχρι τελικής πτώσης και να λυπάσαι το barman γιατί γεμίζει κάθε τρεις και λίγο τα σφηνάκια.Τι να κάνουμε βρε παιδιά, έτσι είναι οι αρπαχτές παντός είδους. Δε χωράνε συναισθήματα αυτού του τύπου γιατί άμα αρχίσεις το τσάι και τη συμπάθεια, στην καλύτερη να την βγάλεις με κουλουράκια βουτύρου. Αρπαχτή και κουλουράκια όμως, και ειδικά βουτύρου, μαζί δεν πάνε!

    
    

  • Έχουμε γύρισμα
    Ιουνίου 8, 2010
    
    Τι κάνει ο υποφαινόμενος blogger σε μια εποχή που διάθεση και έμπνευση είναι στο ναδίρ? Θα σας πω πρώτα τι θα έκανα σε άλλες εποχές, όταν οι κοινωνικοπολιτικές εξελίξεις ήταν λιγότερο ραγδαίες τα χρόνια μου λιγότερα και ο χρόνος μου πολύς. Θα περνούσα μια μίνι κατάθλιψη, θα κοιτούσα το ταβάνι στωϊκά καθ' όλη τη διάρκειά της και θα περίμενα. Θα περίμενα και θα περίμενα μέχρι τη μέρα που θα ξυπνούσα, θα αποφάσιζα ότι το ταβάνι όσο και να το κοιτάς ταβάνι παραμένει και επιτέλους θα συνέχιζα ορμητικότερα να ζω.Αυτά, που λέτε, στις άλλες εποχές γιατί σήμερα δεν προλαβαίνω να περάσω τη μίνι κατάθλιψή μου. Προλαβαίνω δηλαδή αλλά σα να μου φαίνεται ότι είναι πολυτέλεια να κοιτάς το ταβάνι που μένει πάντα ίδιο, ενώ όλα γύρω αλλάζουν τόσο γρήγορα και τα χρόνια πάντα λιγοστεύουν. Γι' αυτό ψάχνω καμιά καλύτερη εναλλακτική προκειμένου να επαναφέρω τη διάθεση και την έμπνευσή μου. Και τι καλύτερο από νέες εμπειρίες. Έτσι σκέφτηκα ο blogger και αποφάσισα να συμμετάσχω στα γυρίσματα ενός διαφημιστικού για την τηλεόραση.Σας την έφερα λίγο με την εισαγωγή του post. Νομίσατε ότι θα γράψω τίποτα σοβαρό ε? Μπα τα σοβαρά με καταθλίβουν και είπαμε χρόνος για ταβανοθεραπεία δεν υπάρχει. Μαθαίνω λοιπόν ότι γυρίζεται στην Πάτρα το νέο σποτάκi εταιρείας κινητής τηλεφωνίας, από αυτά με τον κόσμο τον πολύ. Πάμε, λέμε με την Όλυ, πλάκα θα έχει και όντως πήγαμε.Πλάκα είχε δε λέω. Ο σκηνοθέτης με τη μια τελευταία σκηνή που τελειωμό δεν είχε, ο νεαρόκοσμος που συμμετείχε με τη βαβούρα και το χαβαλέ του, τα παιδιά της παραγωγής που το διασκέδαζαν μέσα στη ζέστη και τον αποσυντονισμό. Ενδιαφέρουσα εμπειρία, αλλά μεταξύ μας στην ηλικία μου (όχι δεν είμαι μεσήλιξ!) δε το ξανάκανα γιατί στο τέλος μου έμεινε μια μικροηλίαση και ένα ωραιότατο εγκαυματάκι από την υπερέκθεση στα φώτα των προβολέων!Αυτό μπορεί να μη το ξανάκανα (εντάξει αν μιλάμε για πρωταγωνιστικό ρόλο το συζητάμε), αλλά εμπειρίες θα συνεχίσω να συλλέγω μέχρι να βρω την έμπνευσή μου. Και για να πάρετε μια ιδέα από τα προσεχώς, το επόμενο project έχει τίτλο "Μια βραδιά στην όπερα" και θα σας πω για τις παρενέργειες μετά την ολοκλήρωσή του.