Τώρα που ξεκινάνε σιγά σιγά τα ταξίδια στο Αιγαίο (για όσους την αντέχουν ακόμα και μπορούν) αφιερωμένο το παρακάτω διδακτικό άσμα για να δουν τι πρέπει να προσέξουν ιδιαίτερα!Καλή ακρόαση!
Έχω ένα Πύργο στην άκρη της Πόληςμέσα υπάρχουν στολές πανοπλίεςκαι μία φατσούλα εξώλης προώληςπου κάνει τα βράδια γκριμάτσες αστείεςΈρχονται εδώ οδοιπόροι τουρίστεςσε γκρουπ κι ορισμένοι συχνά κατά μόναςχορεύουν τις νύχτες σε λούτρινες πίστεςενώ τον καιρό του ετοιμάζει ο χειμώναςΠοτά φαγητά μουσικές και κοκτέιλπολυέλαιοι φώτα χοροί αλά μπρατσέταστον κήπο μου τρέχουν ο Τσίπ με τον Ντέηλκι εγώ των μαλλιών σου κοιτώ τη φουρκέταΑχ τούτη η φουρκέτα δεν ξέρει τι κάνεικρατάει φυλακή τα μακριά τα μαλλιά σουκι εγώ που κοιτάζω σα να 'μαι χαϊβάνιγια κοίτα πώς τρέχω…πώς τρέχω κοντά σουΠώς τρέχω κοντά σου με μια πιρουέτακρατώ -την καρδιά- μαξιλάρι εκεί πάνωεκεί να καρφώσεις βαθιά τη φουρκέτανα δω τα μαλλιά σου λυτά κι ας πεθάνω…
Τα δέντρα που επάνω τους χαράζαμε καρδιέςτώρα αδέσποτα σκυλιά τα κατουράνεκαι ο καημός -πια- δεν περνά με τσικουδιέςμα ούτε κι οι μπίρες που έχω πιει με βοηθάνε…Πιάνομαι -τύφλα- απ’ τους κορμούς μην πέσω κάτωστέλνοντας μούντζες στο δικό σου το μπαλκόνιΚι ένα κανίς το ‘βαλε πείσμα (ανάθεμά το)να μου χαλάσει το καλό μου παντελόνιΜα εσύ αδιάφορη δε στέλνεις ένα νεύμαΚαι τα παράθυρα συνέχεια κλειδωμένα.Σβηστά τα φώτα… (δεν αξίζω λίγο ρεύμα; )Κάποτε ήμουνα εγώ το φως για σέναΧαλάλι σου όλα! Τα χαμένα βήματά μου,οι ωραίες τούμπες που ‘χω φάει απ’ το μεθύσιτα λερωμένα μου τα ρούχα, τα άπλυτά μουκαι τα σκυλιά που έχουν στο διάβα μου γαβγίσειΔικά σου όλα! Όλα εκτός απ’ τη μποτίλιαπου κάθε βράδι -δολοφόνος της ανίας-με αλκοόλ καίει φριχτά τα δυο μου χείλιαή τα δροσίζει. Είναι θέμα ερμηνείας…
Μεγαλώνουν οι ημέρες, αλλάζουν οι διαθέσεις και σιγά σιγά το χάνουμε…Περιμένουμε πώς και πώς….Άντε να μπει η άνοιξη μήπως ξελαμπικάρωμήπως μπορέσει το μυαλό να δει πιο καθαράνα βάλω κάτω τα στραβά και να τα καλιμπράρωνα ισιώσουν λίγο τ’ άτιμα κι εδώ καμιά φοράΝα πιω φραπέδες αραχτός σ’ ηλιόλουστες πλατείεςμπίρες κατάξανθες με αφρό μέχρι που να μεθύσωκι όλες μου τις κακοτοπιές τις παλιοσυγκυρίεςσα μπουρμπουάρ κιμπάρικο πίσω να τις αφήσωΚιμπάρης και κρεμανταλάςκαι πάνω από όλα μπουνταλάςπώς να ξεφύγεις πού να παςπου όπου κοιτάςσεκιουριτάς…Άντε να φύγει η άνοιξη να μπει το καλοκαίρινα πίνω τις γρανίτες μου κάτω από την ομπρέλανα βάζω αντιηλιακά με το ένα μου το χέρικαι με το άλλο να κρατώ σε απόσταση την τρέλαΝα κάνω τις πλακόστρωτες βόλτες μου στις Κυκλάδεςνα με φυσά ο άνεμος και να μυρίζω αλάτικι αν μου προκύψουν ξαφνικά απρόοπτοι μπελάδεςνα ‘χω μαγκιά και τσαγανό να τους γυρίσω πλάτηΤουρίστας και κρεμανταλάςκαι πάνω από όλα μπουνταλάςπώς να ξεφύγεις πού να παςπου όπου κοιτάςσεκιουριτάς…
Apaixoi!!!