Blogos.gr

Περισσότερες Πληροφορίες

• Πλήρης Τίτλος: …ΚαΡαΜπΟυΖοΥκΛήΔεΣ…
• Διεύθυνση: http://karabouzouklides.blogspot.com
• Τελευταίες αναρτήσεις:
  • Το Σωτήριο το έτος
    Ιανουαρίου 23, 2012
    
    Λέτε να τον πιούμε ΚΑΙ φέτος; To sotirio to etos by Karabouzouklides

    
    

  • Καραμπουζουκλίδικα ΛουΚάλαντα
    Δεκεμβρίου 7, 2011
    

    
    

  • ΛουΚάλαντα 2011
    Δεκεμβρίου 5, 2011
    
    Πιστοί στην παράδοση κΑλΑντΑ ΚαΡαΜπΟυΖοΥκΛιΔιΚαγια τΡιΤη χΡοΝιΑΜε τις υγείες σας… Kalanta_2011 by Karabouzouklides

    
    

  • Ειρωνία
    Νοεμβρίου 12, 2011
    
    Eironia by Karabouzouklides

    
    

  • Σοσιαλισμός
    Νοεμβρίου 3, 2011
    
    Εδώ είναι Μπαλκάνια δεν είναι παίξε γέλασε.Έτσι είναι εδώ ο ΣοσιαλισμόςSosialismos by Karabouzouklides

    
    

  • Τα Μνημονιακά
    Οκτωβρίου 27, 2011
    
    Αφιερωμένο σε όλους με πολλή αΓΑΠη…Το ΜνΗμΟνΙο Το Μνημόνιο by Karabouzouklides

    
    

  • Valia
    Ιουνίου 30, 2011
    
    Τέτοιες μέρες, ίσως μια παιδική αγκαλιάνα μπορούσε να μας δώσει το κουράγιο να δούμε τον κόσμο καλύτερο……Ίσως…Valia by Karabouzouklides

    
    

  • Αχ! Πατέρα…
    Απριλίου 17, 2011
    
    Χωρίς πρόλογοAx! Patera by KarabouzouklidesΘα ανέβω ψηλά να κοιτάξω καλά προς τα κάτωΟ καιρός πάει αλλιώς μη γνωρίζοντας ποιος πιάνει πάτοΤο δικό μου σταυρό καρφωμένο όταν βρω σε ένα λόφοΜε σκισμένο βρακί να ανέβω εκεί έχω στόχοΑπό κάτω οι πιστοί -κάποιοι θα ‘χουν πιαστεί- κάποιοι άλλοιΘα κοιτάζουν ψηλά για να δούνε καλά ποιο κεφάλιποιο κεφάλι αδειανό –αιωνίως κενό- με στεφάνιαδίνει τόπο εκεί που ο –ποιος λες;- κατοικεί στην αφάνειαΚι όταν όλοι μαζί –άντε πάλι χαζοί- βγάλουν άκρηΤο ένα μάτι μου θα επιλέξει ορθά κάποιο δάκρυνα αφήσει να βγει μπας και ανθίσει στη γη άλλο χρώμαπου τα τόξα αυτηνής δεν αρκούν –τι να πεις μάταιο στόμα…-Με τα χέρια ανοιχτά τα ποδάρια πλεχτά σαν κουλούριΤην κοιλιά μου γυμνή –τέτοιο ωραίο κορμί κελεπούρι-Ταλαντώσεις στο φως η εντολή του πατρός μία κι έξωΔεν το ήθελα μα κοίτα τώρα -που να!- πάω να μπλέξωΤο στεφάνι εκεί. Βασιλιάς –μου αρκεί τόσο λίγο;-Με ένα θαύμα μικρό –πριν με πάρουν νεκρό- λέω να φύγωΔίπλα δυο –κι εγώ τρεις- σχηματίζουμε ευθύς μια τριάδαΤρεις σταυροί -κι όποιος βρει τι σημαίνει- θα πιει λεμονάδαΤο ποτήρι βαθύ –τώρα πώς και γιατί να το αδειάσω-με μια μπίρα ξανθιά –πιο καλά θα ‘ταν να- ξεδιψάσωΜα εσύ δυστυχώς μια ζωή αυστηρός δε με αφήνειςΤι κατάλαβες –πες- -Έχεις μάτια; Για δες πού με δίνεις-