Επιστρέψαμε από τις καλοκαιρινές μας διακοπές στην Πάρο με γεμάτες τιςμπαταρίες για έναν δύσκολο χειμώνα και για εμάς, όπως και για τουςπερισότερους άλλωστε. Το νησί καταπληκτικό. Ξεκούραση, χαλάρωση, πολλάμπανάκια, διασκέδαση, ευτυχία. Γενικώς τέλεια. Αν και δυσκολεύομαι νατο πιστέψω ας ελπίσουμε ότι θα έχουμε κι έναν αντίστοιχο χειμώνα πουόπως φαίνεται αργεί ακόμα να έρθει…
Σε περισσότερα από 81 εκατομμύρια έφτασαν πέρυσι οι νεαροί ηλικίας 15 έως 24 ετών που δεν έχουν και δεν μπορούν να βρουν δουλειά. Και το Διεθνές Γραφείο Εργασίας μιλάει για μια "χαμένη γενιά"(…) Οι κυβερνήσεις στερούν σήμερα τη ζωή μιας ολόκληρης γενιάς για να ζήσει καλύτερα η επόμενη. Ετσι λένε. Τα παιδιά της μελλοντικής γενιάς, όμως, που υποτίθεται πως προστατεύονται από τα μέτρα λιτότητας των κυβερνήσεων, πρέπει να προστατευτούν σήμερα: οι γονείς τους δεν πρέπει να χάσουν τη δουλειά τους, οι τράπεζες δεν πρέπει να τα ξεσπιτώσουν, τα σχολεία τους δεν πρέπει να μείνουν κολοβά χωρίς δασκάλους και μαθήματα και τα νοσοκομεία πρέπει να έχουν γιατρούς και λεφτά για να φροντίζουν την υγεία τους. Καμιά γενιά δεν μπορεί να στηρίξει την ευτυχία της στη δυστυχία μιας άλλης.
Στην εορταστική συναυλία στον Λυκαβηττό δεν είπα μόνο τη λέξη “Κατοχή” αλλά και απηύθυνα προς κάθε κατεύθυνση την προειδοποίηση ότι με βάση την ιστορική πείρα “ο Ελληνας όταν στριμώχνεται, καθώς είναι πολυμήχανος, υποχωρεί, με τη σκέψη ότι τελικά κάτι θα γίνει για να αποφύγει το κόστος της αναμέτρησης. Υποχωρεί, υποχωρεί λοιπόν έως ότου τον αναγκάσουν να βρεθεί με την πλάτη στον τοίχο. Τότε μη έχοντας άλλη διαφυγή, θα γίνει είτε ήρωας είτε ραγιάς”. Είναι λοιπόν φρόνιμο, για τους εκάστοτε δυνατούς, να μην ξεγελιώνται από την υπομονή, την παθητικότητα και την υποχωρητικότητα του ελληνικού λαού αγνοώντας είτε υποτιμώντας το γεγονός ότι ο ίδιος έχει θέσει λόγω της ιδιομορφίας του χαρακτήρα του την κόκκινη γραμμή, όπου η “σύνεση” μεταβάλλεται σε κείνο το γνωστό ΟΧΙ, χάρη στο οποίο άλλωστε η έννοια “ελληνικότητα” από αρχαιοτάτων χρόνων είναι συνυφασμένη με υπεράνθρωπες θυσίες με καταστροφικές για τον ίδιο συνέπειες, που όμως τελικά μας χαλυβδώνουν το ήθος και μας επιτρέπουν να βαδίζουμε όρθιοι με το κεφάλι ψηλά… Κι αυτός είναι ο λόγος που αγάπησα με τόσο πάθος την Ελλάδα και τους Ελληνες, ενώ πρέπει να ομολογήσω ότι η καθημερινότητά τους με απωθεί σε σημείο που να αποζητώ την απομόνωση. Γνωρίζω όμως και κάτι άλλο: ότι ο Ελληνας με τους καλούς γίνεται καλύτερος, ενώ με τους κακούς χειρότερος. Γι΄ αυτό και το σύνθημα “η Ελλάδα στους Ελληνες” τον ομόρφυνε και τον συστράτευσε, γιατί πίσω απ΄ αυτό έβλεπε ότι κάποιοι δυνατοί θέλουν να παλέψουν μαζί του για κείνο που αγαπά περισσότερο: την εθνική ανεξαρτησία! Κοίταξε όμως πόσο παράξενος σκηνοθέτης είναι η ζωή, ώστε ύστερα από τριάντα χρόνια να βρεθεί ένας “κλώνος” εκείνου που ανέμισε το σύνθημα αυτό πάνω από τα κεφάλια των Ελλήνων, να πει το ακριβώς αντίθετο! Οτι δηλαδή είμαστε υποχρεωμένοι να παραχωρήσουμε ένα μέρος από την εθνική μας ανεξαρτησία… Υποχρεωμένοι από ποιους; Και τι είναι η εθνική ανεξαρτησία για να την παραχωρείς και μάλιστα εθελοντικά πιστεύοντας και διαλαλώντας ότι έτσι σώζεις τον λαό; Ομως η εθνική ανεξαρτησία είναι η ψυχή, η πνοή, η ίδια η ζωή ενός ελεύθερου λαού. Χωρίς αυτήν ο λαός είναι ουσιαστικά νεκρός. Μιας και η ψυχή δεν είναι ένα φτηνό πανί που το κόβεις για να δώσεις ένα κομμάτι εδώ κι ένα κομμάτι εκεί. Είναι ένα ΟΛΟΝ, ομοούσιο και αδιαίρετο… Και μου προκαλεί αληθινό πόνο το γεγονός ότι τόσοι πολλοί και αξιόλογοι, ξεκινώντας από τον Γιώργο Παπανδρέου, λησμόνησαν τις θυσίες αυτού του λαού για την υπεράσπιση της εθνικής του ανεξαρτησίας. Θα ΄θελα εδώ να υπενθυμίσω ότι ο Ιταλός πρεσβευτής στις 28 Οκτωβρίου του 1940 ζήτησε από τον Ιωάννη Μεταξά την άδεια να χρησιμοποιήσουν οι Ιταλοί ορισμένα λιμάνια και αεροδρόμια. Και εκείνος είπε ΟΧΙ εκφράζοντας τη θέληση ολόκληρου του ελληνικού λαού. Δεν δήλωσε “για να γλιτώσω τη χώρα από την καταστροφή ενός ενδεχομένου πολέμου “παραχώρησα ένα μέρος της εθνικής μας ακεραιότητας””. Και ρωτώ: συγκριτικά ποια παραχώρηση είναι πιο σημαντική για την ανεξαρτησία ενός λαού; Ο έλεγχος 2-3 λιμανιών ή η καθολική υποταγή της οικονομίας; Με άλλα λόγια ποια θα ήταν βαρύτερη μορφή ξένης κατοχής; Η πρώτη ή η δεύτερη; Και κάτι ακόμη: Πιστεύω και μπορώ να το αποδείξω, ότι δεν είναι η οικονομική μας κρίση που οδήγησε την Τρόικα στη χώρα μας αλλά ότι αυτό είναι το αποτέλεσμα μιας διεθνούς συνωμοσίας με όργανα τρεις Τράπεζες, μια Αμερικανική και δυο Ευρωπαϊκές. Το πώς και το γιατί, όπως φαίνεται, ο ελληνικός λαός θα το δει μόνο όταν βρεθεί με την πλάτη στον τοίχο. Και τότε θα πονέσει πολύ. Πάρα πολύ. Οσο για τον ρόλο του πρωθυπουργού και της κυβέρνησης θέλω να εκφράσω μόνο μια ευχή: Οτι έχουν πέσει θύματα της πρωτοφανούς συκοφαντικής εκστρατείας που κάποιοι ενορχήστρωσαν κατά της χώρας και του λαού μας με καταστροφικές βλέψεις για το μέλλον μας, που άλλωστε δεν τις κρύβουν και που για ανεξήγητους λόγους δεν φαίνεται να τις έχουν αντιληφθεί ακόμα τόσοι και τόσοι αξιόλογοι άνθρωποι, των οποίων την ευθύνη και τον πατριωτισμό κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει. Ομως και μόνο το γεγονός αυτό αποτελεί κατά την ταπεινή μου γνώμη μέγιστη τραγωδία, δεδομένου ότι γίνονται έτσι άθελά τους ο καλύτερος αγωγός- σε σχέση με την κομματική γεωγραφία της χώρας μας- για να επιβληθεί η πιο σατανική και καταστρεπτική επίθεση από όσες έχει δεχθεί ο ελληνικός λαός μέχρι σήμερα. Γιατί χτυπούν ταυτόχρονα το σώμα και την ψυχή μας αποβλέποντας στην ολοκληρωτική μας διάλυση. Με θερμούς χαιρετισμούς, Μίκης Θεοδωράκης 9.8.2010 http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&ct=1&artid=4589085
Η επιλογή τους είναι δεδομένη. Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ όπως και προηγούμενα της ΝΔ βρίσκουν διάφορες αφορμές να μπουκώνουν με κέρδη την πλουτοκρατία. Ενδεικτικά μόνο μπορούμε να θυμηθούμε πως 78 δισ. ευρώ έχουν τσεπώσει την τελευταία τριετία οι τράπεζες. Επίσης, 5,7 δισ. ευρώ επιδοτήσεις στις επιχειρήσεις προβλέπει το νομοσχέδιο για την ανάπτυξη που δόθηκε προχτές για τη λεγόμενη διαβούλευση. Χτες, προέκυψε νέο πακέτο 25 εκατ. ευρώ στους μεγαλοξενοδόχους, απαλλάσσοντάς τους από τις ασφαλιστικές εισφορές για το Σεπτέμβρη αφού ήδη τους είχαν χαρίσει 50 εκατ. για τους μήνες Μάη – Ιούνη. Γι' αυτό επιβάλλουν την άγρια λιτότητα στους εργαζόμενους και τους αφαιρούν στοιχειώδη δικαιώματα. Για να στηρίξουν με νύχια και με δόντια την καπιταλιστική ανάπτυξη. Γι' αυτό δεν πρόκειται να διαθέσουν χρήματα για την πραγματική προστασία των ανέργων, που έτσι και αλλιώς τους δημιουργεί η ίδια η επιλογή των εκπροσώπων του κεφαλαίου, η καπιταλιστική ανάπτυξη, που φέρνει αντικειμενικά και τις καπιταλιστικές κρίσεις. Οι εργαζόμενοι, με κοινό μέτωπο πάλης, μπορούν να επιβάλουν τη δική τους επιλογή για ανάπτυξη σε όφελος του λαού στην κατεύθυνση οριστικής εξάλειψης της εκμετάλευσης