Blogos.gr

Περισσότερες Πληροφορίες

• Πλήρης Τίτλος: Ματωμένες Πύλες
• Διεύθυνση: http://matomenespyles.blogspot.com
• Τελευταίες αναρτήσεις:
  • Τ' αστέρια μου
    Αυγούστου 27, 2010
    
    Ήμουν ένα μικρό χαρούμενο και πάντα γελαστό παιδί..Όταν τέλειωνε το παιχνίδι, περίμενα να νυχτώσει.Κοιτούσα τ' άστρα, τα μετρούσα, τους μιλούσα και προσπαθούσα να τα τραβήξω, να τα φέρω κοντά μου.Μεγάλωνα και οι νύχτες γινόταν δύσκολες. Όλα πιο θαμπά, λίγα αστέρια και η προσπάθεια συνεχιζόταν.Μεγάλωσα πια (μου είπαν) και τελικά τα κατάφερα.Τώρα τις νύχτες τις φοβάμαι. Πασχίζω άδικα να ξαναστείλω ψηλά, εκεί που ανήκουν, τ' αστέρια που τρεμοσβήνουν πεσμένα γύρω μου.Κι ας πετώ εγώ..

    
    

  • Τελευταίο φως..
    Ιουνίου 29, 2010
    
    Λίγα λόγια, περιττά, μια ματιά φευγάτη..Λίγες κινήσεις, μουδιασμένες και η ταινία παίζει.Ασπρόμαυρες εικόνες, δίχως άρωμα και πόνοΔακρύζω και γελώ στη λάμψη που ‘ρχεται πάνω από το κρεβάτι.

    
    

  • Πρώτη παράσταση..
    Ιουνίου 14, 2010
    
    Το ακορντεόν να παίζει στη γωνιάκάτω απ' το φως που τρέμει στο σκοτάδιΣ' ένα παγκάκι δυο νέοι, μια καρδιά,και μ' ένα όνειρο γλυκό σαν ένα χάδι..Ένα παντζούρι μισανοίγει στ' αεράκικι από μια γλάστρα η Άνοιξη ξεφεύγειΣτο πεζοδρόμιο δυο γεροντάκια χέρι-χέριμια λάμψη ανάλαφρη σαν τη ζωή που φεύγειΗ μπάλα έπαψε στην παιδική χαράκι αυτή η βουή, παύει και φέρνει πόνογέλια, πεσίματα, της μάνας η αγκαλιά,θύμησες που σκορπίζονται στο χρόνο.Τα φώτα ανάβουν.. Όρθιος κι εγώ,χειροκροτώ, γελάω και δακρύζω.Κι απ' έξω φως, πιο πέρα από τον κόσμο,τ' ακολουθώ, το πρόγραμμα όπως σκίζω..

    
    

  • Παιδί ξανά…
    Ιουνίου 10, 2010
    
    Ο ρόγχος έφυγε κι έκανε η ανάσατα στήθη να φουσκώσουνε και πάλιΠάει το γκρίζο απ’ τα μαλλιά μου τα ξανθάκαι λες σαν θαύμα, τα γυαλιά μου φέρνουν ζάληΤο μπαστουνάκι στη γωνιά δεν το βαστώλες και κυλάει ο χρόνος προς τα πίσωΚοντοπαντέλονο, ΕΛΒΙΕΛΑ αθλητικάστη γειτονιά, μπάλα, παιχνίδι κι ας χτυπήσω.Ξανά το χέρι του πατέρα μου κρατάωκι ο κόσμος όλος ξαναγίνεται μεγάλοςΤα όνειρά μου σε μια ορθοπεταλιάκαι ο καθρέφτης με ησυχάζει, «δεν είσ’ άλλος..»Ξανά ο μικρός και όλοι εμένα δείχνουνκαι τα χατίρια, δικά μου αν τα ζητήσωΣτο ’να μου χέρι, μια σταλιά, η γη χωράεικαι σαν παιδί, μόνο παιδί, θέλω να ζήσω.

    
    

  • Θα ήταν ώρα..
    Μαΐου 24, 2010
    
    Θα ήταν ώρα να αναλογιστούμε ποιοι είμαστε, από πού ερχόμαστε και πού πάμε..Θα ήταν ώρα να ξεβολευτούμε , να σταματήσουμε να φλυαρούμε και επιτέλους όσοι έχουμε απομείνει να εργαστούμε με τις συνειδήσεις μας για να κάνουμε τούτο τον τόπο βιώσιμο, για εμάς και τα παιδιά μας.Θα ήταν ώρα να κάνουμε ξανά τον ουρανό μας γαλάζιο, τις θάλασσές μας ανοιχτές και τις νύχτες μας φωτεινές, όπως τότε που μανάδες με παιδιά, ηλικιωμένοι, άφοβα απολάμβαναν το Αττικό φεγγάρι στα πάρκα, στις πλατείες,Θα ήταν ώρα να κλείσουμε τις τηλεοράσεις , να μη βάζουμε τα αρπακτικά στα σπίτια μας και τόση δυσωδία μέσα μας.Θα ήταν ώρα να κάνουμε ξανά τις γειτονιές μας γειτονιές και όχι γκέτο, να θυμηθούμε τα ονόματα που δώσαμε στους δρόμους και να τους περπατήσουμε προσπαθώντας να πούμε ξανά «καλημέρα» στους διπλανούς μας, τους συνοδοιπόρους μας.Θα ήταν ώρα να μάθουμε να ζούμε με τους ξένους, τους αλλοδαπούς που προσπαθούν να ζήσουν στον τόπο μας, να επιβιώσουν αφού πρώτα διώχναμε την απίστευτη σαβούρα που μας έχει γεμίσει ως το λαιμό, το κάθε λογής σκουπίδι που μας επιβάλλει τον εκφυλισμό της κουλτούρας μας, την κιτσαρία σε κάθε μας βήμα, αφού καθαρίσουμε πρώτα εμείς και μετά όλοι αυτοί που αφήσαμε και έκαναν τρίτο κόσμο τον τόπο μας.Θα ήταν ώρα να πάρουμε τη σκούπα όπως οι γιαγιάδες μας και να κάνουμε τα πεζοδρόμια να λάμπουν, τους δρόμους και όχι μόνο τα σπίτια μας πετώντας τα σκουπίδια από το παράθυρο.Θα ήταν ώρα να γίνουμε κάτι πριν αφανιστούμε και αυτό το κάτι να το αγαπήσουμε, να το προστατεύσουμε, να το δώσουμε στα παιδιά μας πριν μας μισήσουν κι άλλο.Θα ήταν ώρα να βγούμε στους δρόμους, να κάνουμε αλλιώτικες πορείες, απεργίες, ξεσηκωμό, με ένα σθένος Ελληνικό δείχνοντας εμείς το δρόμο και παύοντας να ακολουθούμε τους άλλους.Θα ήταν ώρα να πάψουμε να είμαστε όχλος ακόμα και με τον ίδιο μας τον εαυτό, να μάθουμε, να αγωνιστούμε, να κατακτήσουμε όσο και αν πονέσουμε, να χτίσουμε με τα χέρια μας τα σκαλιά που μας γκρεμίσανε και να τα ανέβουμε όρθιοι.Θα ήταν ώρα να πιστέψουμε στο Θεό, όχι τον έναν ή τον άλλον, αλλά αυτόν που όλοι κρύβουμε μέσα μας, να τον λατρέψουμε και αντί να περιμένουμε να μας κάνει θαύματα, να κάνουμε εμείς γι’ αυτόν.Θα ήταν ώρα, να περάσουμε μια γιαγιά απ’ το δρόμο, να κρατήσουμε απ’ το χέρι ένα παιδί χωρίς να τρομάξουν, χωρίς να αναρωτηθούν γιατί.Θα ήταν ώρα να κάνουμε τις γνώσεις μας πέτρες και μ’ αυτές να λιθοβολήσουμε όλους εκείνους που μας κρατούσαν δέσμιους γενιές επί γενιώνΘα ήταν ώρα να πούμε αλήθεια αναλαμβάνοντας όλη την ευθύνη στ’ αγέννητα παιδιά, να δουν το πρώτο φως με κλάμα ευτυχίας, με περηφάνια στα πρώτα τους βήματα και με ηθικό ακλόνητο σε τούτη τη μικρή πατρίδα μας.Θα ήταν ώρα να ξυρίσουμε τους παπάδες, να γκρεμίσουμε τα ειδωλολατρικά τους μαγαζάκια, να πάρουμε το κεντρί τους από πάνω μας και να τους μάθουμε επιτέλους πως ο Θεός που πιστεύουμε δεν μας θέλει ούτε αμαρτωλούς ούτε γονατιστούς, ούτε φοβισμένους. Να τους μάθουμε πως ο πλησίον μας έχει ανάγκη και δεν μπορεί να μας κατέβει μπουκιά όταν ένα παιδί κλαίει για το γάλα που δεν έχει, για τα παπούτσια που δεν φοράει.Να γίνουμε πιστοί και να τους διδάξουμε. Και ο Θεός ο δικός τους ακόμα, θα βγάλει τα καρφιά του μια για να τους μουντζώσει και μια για να χειροκροτήσει που επιτέλους κάποιοι κατάλαβαν και δεν θα λένε πια το όνομά Του επί ματαίω.Θα ήταν ώρα πρώτα εμείς, εγώ κι εσύ, να δώσουμε πίσω ότι αρπάξαμε. υλικά και ηθικά αποθέματα που σπαταλήσαμε ασύστολα μες στην εγκληματική μας αμάθεια και να απαιτήσουμε μετά από τους πάντες να μας τα επιστρέψουν, να δούμε ξανά τα ταμεία μας να γεμίζουν, να ακούσουμε ξανά τη «συγνώμη» που τόσοι μας οφείλουν, να πάρουμε πίσω τα υπάρχοντά μας, τα ιδανικά μας τα πιστεύω, τις ματωμένες σημαίες και τα λάβαρά μας, να μαζέψουμε τη σκορπισμένη μας πατρίδα, από τις χώρες που περάσαμε, από τα μουσεία που αφήσαμε να γεμίσουν, από το τραπέζι των χαρτοπαιχτικών λεσχών, από τον Καιάδα των συνειδήσεων.Θα ήταν ώρα να μάθουμε και να βρίζουμε ακόμα, αλλά στη γλώσσα μας, την αυθεντική, την απόλυτη, την γλώσσα που έδωσε στη γη τη γνώση, που κόκαλλα τσακίζει και κόκαλλα δεν έχει, την Ελληνική.Θα ήταν ώρα να ακούσουμε το δάσκαλο αφού μάθει πρώτα εκείνος πως πρέπει να μας διδάξει, να φιλήσουμε το χέρι του παπά αφού πρώτα μάθει να ταΐζει όχι το θηρίο αλλά τον ανήμπορο, να πλησιάσουμε τον αστυφύλακα αφού γίνει αστυ-φύλακας, να ζητήσουμε τη βοήθεια του γιατρού αφού πρώτα κάνει τους όρκους του πράξη και να αφήσουμε τον αρχηγό της χώρας να μας οδηγήσει μπροστά αφού πρώτα μάθει πως τον βάλαμε εκεί ψηλά μόνο και μόνο γιατί δεν μπορούμε να είμαστε όλοι μαζί μπροστά και όχι από άγνοια.Θα ήταν ώρα να γίνουν όλα αυτά και άλλα πολλά.. αλλά δεν είναι, απλά, δυστυχώς γιατί όλοι εμείς που ξέρουμε, ΔΕΝ θέλουμε. Καληνύχτα μας.. Έπεται συνέχεια.

    
    

  • Το ποτάμι μου..
    Δεκεμβρίου 14, 2009
    
    Παλεύω.. αγωνίζομαι.. χτυπιέμαι στις πέτρες..πιάνω τ’ αγριόχορτα να κρατηθώ από κάπου.. αγκάθια και κομμάτια ξύλου γεμίζουν τα χέρια μου αίματα.. ζαλίζομαι.. ανακατεύομαι..Κι εκεί που θαρρώ πως θα με νικήσει, πως με τραβάει μέσα του να με καταπιεί.. γλυκαίνει, ομορφαίνει.. και λικνίζεται στου ήλιου τη γυαλάδα.. κι ανασαίνω στην ηρεμία.. Βουτάω μέσα του κι ανατριχιάζω .. και θέλω να κλάψω από ευτυχία..Και ξαπλώνω μεθυσμένος να λιαστώ, να στεγνώσω..Και να σου πάλι τα ίδια και χειρότερα.. Αντάρα.. Παλεύω.. ανακατεύομαι.. ματώνω.. ιδρώνω.. γίνομαι μούσκεμα και νιώθω την καρδιά μου να ’χει πάλι το ίδιο σκίρτημα που με κάνει να θέλω πάλι.. να γίνομαι ξανά παιδί.. να ‘χω τη ζωή, παιχνίδι στα χέρια μου.. Ένα παιχνίδι, σπάνιο, πολύτιμο..Νιώθω να πέφτω στο κενό.. Ξέρω πως με περιμένει ένας καταρράκτης.. κι αν γλυτώσω, μια θάλασσα που με θέλει να παλεύω συνέχεια.. ώσπου να χαθώ.. μόνος.. Εκεί καταλήγει το δικό μου ποτάμι.. Το γαλήνιο.. το γλυκό.. το ορμητικό.. που με κάνει και αγωνίζομαι.. που με κάνει και κλαίω.. που με κάνει ευτυχισμένο.. που με κάνει και ζω..Και κάτι με τραβάει ψηλά.. να περάσω τον καταρράκτη από πάνω, να μην τσακιστώ..να βγω στη στεριά.. να μη βρω τη βάρκα μου πάλι.. Κάτι γαλήνιο ηθικό και ήρεμο σαν τα σίγουρα. ατάραχα, καθάρια πρασινογάλαζα νερά μιας λίμνης..Μα δεν υπακούω.. πρέπει μα δε θέλω.. και παλεύω.. και αντιστέκομαι.. και πονάω.. και ματώνω.. και θέλω.. και ζω ξανά.. Πηγαίνετέ με πίσω.. αφήστε με κάτω.. μέχρι το τέλος.. στη βάρκα μου , στο ποτάμι μου..

    
    

  • Μια Άνοιξη..
    Νοεμβρίου 23, 2009
    

    
    

  • Εγραφε.. κι έγραφε..
    Νοεμβρίου 10, 2009
    
    Ήταν σκυμμένος πάντα πάνω από μια στοίβα χαρτιών.. Έγραφε…. έγραφε…Έξω, τα παιδιά, έπαιζαν μπάλλα κι αναστάτωναν τη γειτονιά.. Εκείνος, μέσα στη μικρή καμαρούλα, έριχνε καμμιά ματιά και συνέχιζε.. Έγραφε… έγραφε..Ήρθε καιρός που τα παιδιά μεγάλωσαν κι έκοψαν το παιχνίδι.. Που μόνο οι σκιές τους φαινόταν καθώς φιλούσαν τα ταίρια τους στο μισοσκόταδο.. κι ερωτευόταν.. Εκείνος, άνοιγε τα ρουθούνια του στις γλυκιές μυρωδιές του έρωτα, μα έγραφε… έγραφε..Μετά πάλι, στο φως, στη βουή, νέοι και νέες, τρέχαν στους δρόμους φωνάζοντας για κάποια λευτεριά.. Φωνές, κραυγές, πυροβολισμοί.. Θαρρείς πως κάτι τον τρόμαξε, μα ήταν κοντά του το παράθυρο και το'κλεισε βιαστικά.. Έγραφε.. έγραφε..Γύρω τα πάντα άλλαζαν.. Οι άνθρωποι, οι μυρωδιές, τα χρώματα.. και ο ίδιος ακόμη που έγραφε… έγραφε…Χιλιάδες σελίδες, γέμιζαν την καμαρούλα.. ποτάμια το μελάνι.. Σοφά πράγματα.. Θεωρίες, ανακαλύψεις, στοχασμοί.. Χιλιάδες σελίδες που σαπίζουν πια στην καμαρούλα, τώρα που έφυγε εκείνος που έγραφε… έγραφε…