Blogos.gr

Περισσότερες Πληροφορίες

• Πλήρης Τίτλος: ΜΕΓΑΛΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΜΙΚΡΕΣ ΠΟΛΕΙΣ
• Διεύθυνση: http://megalesistories.blogspot.com/
• Τελευταίες αναρτήσεις:
  • ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ
    Φεβρουαρίου 3, 2012
    

    
    

  • Η ασπίδα και το σπαθί
    Νοεμβρίου 9, 2011
    
    Πόσο όμορφο είναι αυτό το τραγούδι… υπάρχει, πράγματι, μια άλλου τύπου φυσικότητα και ειλικρίνεια στην ερμηνεία της Clare Maguire στην συγκεκριμένη ακουστική έκδοση του original κομματιού. Το λάτρεψα! Συνήθως τα κατηφή τραγούδια δεν μου ταιριάζουν, ακόμα και οι μπαλάντες που προτιμώ θέλω να έχουν ένα κάποιο συναισθηματικό ξέσπασμα, μια αλλιώτικη έπαρση, κάτι που να καίει και να ρημάζει ό,τι ήταν, ό,τι είναι και ό,τι πρόκειται να απομείνει μέσα στο ξερό περιτύλιγμα της μνήμης και του πόνου. Και το "The shiel and the sword" είναι ακριβώς ένα τέτοιο κομμάτι, αν και δεν του φαίνεται… γιατί, πολύ απλά, η δικιά του φλόγα είναι υπόγεια. Καίει μέσα βαθιά, χωρίς να γίνεται αρχικά αντιληπτή, αλλά και για αυτόν τον λόγο καίει πολύ, πολύ περισσότερο.Έγραψα πρόσφατα ένα κομμάτι, μια μπαλάντα (δεν τις συνηθίζω) με πιάνο, που έχει κι εκείνο αυτήν ακριβώς την φωτιά μέσα του, αν και το στιχουργικό μοτίβο είναι διαφορετικό. Έχοντας τις ρίζες του σε μια προσωπική κόλαση που πέρασα πριν λίγο καιρό, όπου βίωσα αβάσταχτα τον πόνο μιας συναισθηματικής απώλειας, μην μπορώντας να αποτινάξω την τυφλή και μονομερή λατρεία που είχα απέναντι σε κάποια, λατρεία που εξέφραζα σπασμωδικά και την είδα τελικά να καταρρέει απέλπιδα μπροστά μου, να αλλοιώνεται, να γίνεται στάχτη και τελικά να εξανεμίζεται ακολουθώντας – αναγκαστικά – τους χρονικούς και χωρικούς κανόνες της λογικής, πιστεύω ότι είναι από τα πιο ειλικρινή κομμάτια που έχω γράψει. Και πιστέψτε με, έχω γράψει πολλά, αν και όχι όλα ιδιαίτερα αξιόλογα. Ελπίζω η τελική μορφή αυτής της μπαλάντας, που δουλεύεται ήδη, να έχει έστω και την μισή δύναμη και ωμότητα, θα έλεγε κανείς, με τα οποία προικίζει η Maguire την δική της ερμηνεία.Πιθανώς στο μέλλον να αναρτήσω εδώ το προαναφερθέν προσωπικό κομμάτι… προς το παρόν, ας παρασυρθούμε μαζί από την μάχη του σπαθιού και της ασπίδας.You and I… felt so good to begin with, didn’t we?Well, now it seems there’s far too many adverts in between.And we don’t speak anymore… so we’re left in constant silence.And it’s haunting me… so I’m ready now to fight this.You have the shield, I’ll take the sword.I no longer love you, no longer love you…I’m not afraid of the danger in the dark.I no longer love you, no longer love you…You and I… aren’t working out.And we're burning on the bridges now.We’re trapped inside…we're screaming "won’t somebody just let me out?"You have the shield, I’ll take the sword.I no longer love you, no longer love you…I’m not afraid of the danger in the dark.I no longer love you, no longer love you…No, no, no, no… I no longer love you… no longer love you.I no longer love you.I no longer love you.And we don’t speak anymore… so we’re left in this constant silence.It’s haunting me… so I’ll be ready now to fight this, fight this…You have the shield, I’ll take the swordI no longer love you, no longer love youI’m not afraid of the danger in the darkI no longer love you, no longer love you…No, no, no, no…I no longer love you… no longer love you.I no longer love you.I no longer love you.You and I… felt so good to begin with, didn’t we?But now it seems thοse shields and swords are haunting me…

    
    

  • "Άνθρωπος"
    Νοεμβρίου 2, 2011
    

    
    

  • Σαν κάτι να ψυχανεμίζομαι…
    Αυγούστου 25, 2011
    
    … ή μπορεί, πάλι, να είναι και η ιδέα μου. Μήπως, όμως, όχι; Θα το μάθουμε, πιστεύω, σε λίγες μέρες. Ουδέν κρυπτόν υπό τον οφθαλμόν του Ρα, φίλε μου.

    
    

  • Το καλοκαιράκι έφτασε, το καλοκαιράκι ήρθε!
    Ιουνίου 11, 2011
    

    
    

  • Δοχεία (μέρος 3)
    Μαΐου 8, 2011
    

    
    

  • Εδώ ο κόσμος καίγεται και το παπάρι χτενίζεται
    Απριλίου 28, 2011
    

    
    

  • Ανάσταση; Ποιά Ανάσταση;
    Απριλίου 23, 2011
    
    Πριν τρία χρόνια, στην Ιερουσαλήμ…Φέτος, στην Ιερουσαλήμ…… αν συνεχιστούν τα πράγματα να είναι όπως είναι, θα προστεθεί στην παρέα και ο Frank Zappa και μετά μην τον είδατε τον Χριστούλη. Δεν χρωστάει τίποτα ο (Θε)άνθρωπος να κάθεται και να ακούει το κάθε έρπον απόπτυγμα (βλέπε αντιπρόσωπο του παπαδοσυναφιού) να κυρήττει στο όνομά Του και μετά να τα κάνει όλα πουτάνα στον βωμό του χρήματος, της ανωμαλίας και της παραπολιτικής εξουσίας. Υπάρχουν και κάάάάάάποιες φωτεινές εξαιρέσεις βέβαια, αλλά klein mein τώρα, το ξέρετε και το ξέρω ότι ο κλήρος κατήντησε να γίνει ό,τι βρωμερότερο υπάρχει. Το τί είδα και άκουσα πάλι φέτος για ιερατικά σκάνδαλα, δεν λέγεται. Ακόμα κι εδώ, στην γειτονιά μου.Άσε, τους έχω πολύ άχτι τους τραγόπαπες. Κόκκινο πανί, σου λέω.