Blogos.gr

Περισσότερες Πληροφορίες

• Πλήρης Τίτλος: ΜΕΓΑΛΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΜΙΚΡΕΣ ΠΟΛΕΙΣ
• Διεύθυνση: http://megalesistories.blogspot.com/
• Τελευταίες αναρτήσεις:
  • Εσωτερισμοί
    Απριλίου 13, 2012
    

    
    

  • Τίτλοι τέλους
    Απριλίου 1, 2012
    
    Λοιπόν, το πήρα απόφαση. Φαίνεται και από την μειωμένη συχνότητα των αναρτήσεων ότι τα πράγματα δεν πάνε καλά για το blog. Μηδενικός χρόνος ενασχόλησης, μηδενική όρεξη, μηδενική έμπνευση, μηδενική διάθεση. Πιστεύω ότι αυτοί οι λόγοι είναι αρκετοί και παραπάνω από ικανοί για να με οδηγήσουν στο να πράξω επιτέλους αυτό που είχα αποφασίσει εδώ και καιρό. Οπότε, ας μην χρονοτριβώ άλλο.Αποφάσισα να κλείσω το blog. Yep, that's it. Finito. Και λέγοντας ότι θα το κλείσω, εννοώ ότι δεν θα postάρω πια. Το blog καθεαυτό θα μείνει, σε περίπτωση που κάποιος θελήσει να διαβάσει κάποια από τις παλαιότερες αναρτήσεις. Αν και δεν νομίζω έτσι κι αλλιώς να έχει ο οποιοσδήποτε την δυνατότητα αυτή για πολύ ακόμα, γιατί έχω λάβει αναφορές και complaints από την Google (πολλή ωραία "Νέα Πολιτική Απορρήτου", μπράβο παιδιά, συγχαρητήρια) και μπορεί συντόμως να μας το κλείσουν αμετάκλητα το μαγαζάκι.ΠΡΩΤΑΠΡΙΛΙΑ!Στα αλήθεια πιστέψατε ότι θα γλιτώνατε από εμένα τόσο εύκολα; Please. Πάντως, για να σας γλυκάνω λίγο αν ανήκατε στο 0,000000001% των αναγνωστών που δεν κατάλαβαν εξαρχής ότι αυτό το post αποτελούσε πρωταπριλιάτικη trollιά, ιδού ένα δωράκι:

    
    

  • Η θεωρία των παιγνίων και το σύγχρονο οικονομικό σύστημα
    Φεβρουαρίου 29, 2012
    

    
    

  • ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ
    Φεβρουαρίου 3, 2012
    

    
    

  • Η ασπίδα και το σπαθί
    Νοεμβρίου 9, 2011
    
    Πόσο όμορφο είναι αυτό το τραγούδι… υπάρχει, πράγματι, μια άλλου τύπου φυσικότητα και ειλικρίνεια στην ερμηνεία της Clare Maguire στην συγκεκριμένη ακουστική έκδοση του original κομματιού. Το λάτρεψα! Συνήθως τα κατηφή τραγούδια δεν μου ταιριάζουν, ακόμα και οι μπαλάντες που προτιμώ θέλω να έχουν ένα κάποιο συναισθηματικό ξέσπασμα, μια αλλιώτικη έπαρση, κάτι που να καίει και να ρημάζει ό,τι ήταν, ό,τι είναι και ό,τι πρόκειται να απομείνει μέσα στο ξερό περιτύλιγμα της μνήμης και του πόνου. Και το "The shiel and the sword" είναι ακριβώς ένα τέτοιο κομμάτι, αν και δεν του φαίνεται… γιατί, πολύ απλά, η δικιά του φλόγα είναι υπόγεια. Καίει μέσα βαθιά, χωρίς να γίνεται αρχικά αντιληπτή, αλλά και για αυτόν τον λόγο καίει πολύ, πολύ περισσότερο.Έγραψα πρόσφατα ένα κομμάτι, μια μπαλάντα (δεν τις συνηθίζω) με πιάνο, που έχει κι εκείνο αυτήν ακριβώς την φωτιά μέσα του, αν και το στιχουργικό μοτίβο είναι διαφορετικό. Έχοντας τις ρίζες του σε μια προσωπική κόλαση που πέρασα πριν λίγο καιρό, όπου βίωσα αβάσταχτα τον πόνο μιας συναισθηματικής απώλειας, μην μπορώντας να αποτινάξω την τυφλή και μονομερή λατρεία που είχα απέναντι σε κάποια, λατρεία που εξέφραζα σπασμωδικά και την είδα τελικά να καταρρέει απέλπιδα μπροστά μου, να αλλοιώνεται, να γίνεται στάχτη και τελικά να εξανεμίζεται ακολουθώντας – αναγκαστικά – τους χρονικούς και χωρικούς κανόνες της λογικής, πιστεύω ότι είναι από τα πιο ειλικρινή κομμάτια που έχω γράψει. Και πιστέψτε με, έχω γράψει πολλά, αν και όχι όλα ιδιαίτερα αξιόλογα. Ελπίζω η τελική μορφή αυτής της μπαλάντας, που δουλεύεται ήδη, να έχει έστω και την μισή δύναμη και ωμότητα, θα έλεγε κανείς, με τα οποία προικίζει η Maguire την δική της ερμηνεία.Πιθανώς στο μέλλον να αναρτήσω εδώ το προαναφερθέν προσωπικό κομμάτι… προς το παρόν, ας παρασυρθούμε μαζί από την μάχη του σπαθιού και της ασπίδας.You and I… felt so good to begin with, didn’t we?Well, now it seems there’s far too many adverts in between.And we don’t speak anymore… so we’re left in constant silence.And it’s haunting me… so I’m ready now to fight this.You have the shield, I’ll take the sword.I no longer love you, no longer love you…I’m not afraid of the danger in the dark.I no longer love you, no longer love you…You and I… aren’t working out.And we're burning on the bridges now.We’re trapped inside…we're screaming "won’t somebody just let me out?"You have the shield, I’ll take the sword.I no longer love you, no longer love you…I’m not afraid of the danger in the dark.I no longer love you, no longer love you…No, no, no, no… I no longer love you… no longer love you.I no longer love you.I no longer love you.And we don’t speak anymore… so we’re left in this constant silence.It’s haunting me… so I’ll be ready now to fight this, fight this…You have the shield, I’ll take the swordI no longer love you, no longer love youI’m not afraid of the danger in the darkI no longer love you, no longer love you…No, no, no, no…I no longer love you… no longer love you.I no longer love you.I no longer love you.You and I… felt so good to begin with, didn’t we?But now it seems thοse shields and swords are haunting me…

    
    

  • "Άνθρωπος"
    Νοεμβρίου 2, 2011
    

    
    

  • Σαν κάτι να ψυχανεμίζομαι…
    Αυγούστου 25, 2011
    
    … ή μπορεί, πάλι, να είναι και η ιδέα μου. Μήπως, όμως, όχι; Θα το μάθουμε, πιστεύω, σε λίγες μέρες. Ουδέν κρυπτόν υπό τον οφθαλμόν του Ρα, φίλε μου.

    
    

  • Το καλοκαιράκι έφτασε, το καλοκαιράκι ήρθε!
    Ιουνίου 11, 2011