Blogos.gr

Περισσότερες Πληροφορίες

• Πλήρης Τίτλος: Μικρός Αλήτης
• Διεύθυνση: http://mikrosalitis.blogspot.com
• Τελευταίες αναρτήσεις:
  • ΕΝΑ ΚΑΘΟΛΑ ΞΕΓΝΟΙΑΣΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ – ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ Η ΑΡΧΗ
    Φεβρουαρίου 11, 2011
    

    
    

  • Αμοργού 20, ο δρόμος με τα κομφετί
    Φεβρουαρίου 9, 2011
    

    
    

  • Βαρύς γλυκός με γεύση μαστίχα
    Φεβρουαρίου 8, 2011
    
    Νότια Προάστια, Αττική 1806 Ο μικρός Αλήτης κάθεται στο σαλόνι του περιμένοντας το νερό να ζεστάνει. Δίπλα του βλέπει ταινία στον φορητό του υπολογιστή, ο γκρινιάρης συγκάτοικός του, ο Niko Bellic, που ουδεμία σχέση έχει στα χαρακτηριστικά και την προσωπικότητα του φανταστικού αντί-ήρωα του γνωστού παιχνιδιού. Δίπλα στον μικρό Αλήτη, η κούπα του με τον χλιαρό Ελληνικό – Τούρκικο καφέ με γεύση μαστίχα. Ο αγαπημένος του. Η έκφραση του προσώπου του φαντάζει κατσουφιασμένη, και όχι άδικα. Αναλογίζεται την διαδικασία στην οποία έχει βάλει τον εαυτό του. Σήμερα το πρωί πήρε για πολλοστή φορά το πρώην αφεντικό του. Πέρυσι τέτοια εποχή δούλευε για έναν συνεταιρισμό. Δηλαδή όχι μόνιμα, αλλά μόνο για ένα μήνα, ακριβώς πριν παρουσιαστεί στις 9 Φεβρουαρίου στο Ναύπλιο για τις στρατιωτικές του υποχρεώσεις. Ήθελε τότε να μαζέψει μερικά χρήματα καθώς θα πήγαιναν ταξίδι με την Μεγάλη του αγάπη, Μιλάνο και Λισσαβώνα. Έτσι λοιπόν βρήκε εργασία σε έναν συνεταιρισμό στην μικρή πόλη που κατάγεται και δούλευε νυχθημερόν για να βγάλει όση περισσότερη δουλειά μπορούσε. Βλέπετε τον ήθελαν επειγόντως διότι δεν προλάβαιναν τις προθεσμίες τους. Έτσι ο μικρός Αλήτης βάλθηκε να δουλεύει και να δουλεύει ως αργά το βράδυ και μερικές φορές, ως νωρίς τα ξημερώματα. Το πρόβλημα όμως ήταν ότι ουδέποτε είδε φράγκο στην τσέπη του. Ο τύπος του χρωστάει ακόμα τα 813 ευρώ που του είχε υποσχεθεί. Πολλές φορές τον πήρε τηλέφωνο, τις περισσότερες δεν απάντησε, ενώ σε αυτές που του έκανε την τιμή, τον παραμύθιασε λέγοντας συνέχεια «την Παρασκευή θα στα βάλω τα λεφτά, στείλε μου τον λογαριασμό της τραπέζης σου». Βέβαια ο μικρός Αλήτης βαρέθηκε να του τον στέλνει, μα μάταια, δίχως κανένα αποτέλεσμα. Σήμερα το πρωί έδωσε στον εαυτό του διορία δύο ημερών, άπαξ και δεν έχει γίνει τίποτα, είναι αποφασισμένος να πάει στην επιθεώρηση εργασίας.

    
    

  • Το φάντασμα της ανεργίας
    Φεβρουαρίου 7, 2011
    
    ΚΥΡΙΑΚΗ 6 Φεβρουαρίου 7519, Κάπου στα Νότια Προάστια 1316 Ο μικρός αλήτης έχει τώρα πια τελειώσει τις σπουδές του, έχει εκπληρώσει τις στρατιωτικές του υποχρεώσεις και έχει μπει για τα καλά σε αυτό το μεταφυσικό κόσμο των εργασιακών αναζητήσεων. Μεταφυσικός κόσμος γιατί εδώ που έχει φτάσει η κατάσταση σε αυτή την μικρή επαρχία της Ευρώπης, το να βρει κάποιος αξιοπρεπή δουλειά ισοδυναμεί με το να δει φαντάσματα. Άλλωστε το λένε και οι δημοσιογράφοι, «Το κακό είναι ότι το φάντασμα της ανεργίας δεν είναι το μοναδικό φάντασμα που πλανάται πάνω από την χώρα μας…». Εάν και ο Μικρός Αλήτης δεν συνήθιζε να πιστεύει τις κατασκευασμένες και δόλιες ειδήσεις του, αυτή την φορά το ένστικτό και η λογική του, του έλεγε ότι μάλλον θα πρέπει να έχουν δίκιο. Δεν εξηγείτε αλλιώς το γεγονός ότι έχει τελειώσει ένα πάρα πολύ καλό πανεπιστήμιο, ότι έχει ένα πλούσιο βιογραφικό γεμάτο από τα μικρά του επιτεύγματα, και δεν μπορεί να βρει ούτε δουλειά ούτε φαντάσματα. Παρόλα αυτά χθες το βράδυ έφτασε πολύ κοντά. Ξύπνησε γύρω στις τρεις τα ξημερώματα ακούγοντας περίεργους ήχους από το σαλόνι. Έτρεξε γρήγορα σάμπως και προλάβει. Μπαίνοντας στο δωμάτιο του σαλονιού ίσα που μπόρεσε να αντιληφθεί μία αέρινη αύρα να εξαφανίζεται στο μπαλκόνι. Βέβαια για σταθερή και αξιοπρεπή δουλειά ούτε λόγος να γίνεται. 1422 Ο μικρός αλήτης μόλις έδεσε την γραβάτα του. Σαν αρχάριος που είναι χρειάστηκε να κάνει μια μικρή αναζήτηση στο youtube. «Πώς να δέσετε μια γραβάτα» 5,5 εκατομμύρια θεάσεις. Χρειάστηκε να το δει γύρω στις 8 φορές μέχρι να καταφέρει κάτι μεταξύ θηλιάς και ναυτικού κόμπου. Διάβασε ένα σχόλιο που έλεγε ότι ίσως οι 5,5 εκατ. Θεάσεις να είναι από τους γύρω 7000 χρήστες που μπαίνουν κάθε φορά που θέλουν να φορέσουν το εν λόγο άχρηστο υφασμάτινο τίποτα. Το αισιόδοξο ήταν ότι μπορούσε να αναπνέει, όχι βέβαια πολύ καλά, αλλά αρκετά ώστε να διατηρεί ένα φυσιολογικό χρώμα στο πρόσωπό του. Ήταν έτοιμος να ξεκινήσει για το αεροδρόμιο. 2301 Ο μικρός αλήτης έπιανε την τεράστια κοιλιά του. Δηλαδή δεν ήταν ακριβώς τεράστια, ίσως δεν ήταν ούτε καν μεγάλη, απλά είχε τώρα πια κοιλιά. Έτσι του έλεγε η μεγάλη του Αγάπη. Μετά το στρατό όλοι έχουν μεγάλη κοιλιά αλλά αυτό δεν έδειχνε να την συγκινεί διόλου. Είχε αποφασίσει να το αντιμετωπίσει άμεσα πηγαίνοντας σε κάποια σχολή μποξ-ninja. Δυστυχώς εκείνη τη στιγμή δεν έφταιγε ο όγκος της, αλλά το περιεχόμενο της. Έφαγε πίτσα παρμεζάνα για βραδινό, από εκείνες που πριν τις φας, φαίνονται πεντανόστιμες, αλλά άπαξ και τις κατεβάσεις, δεν λες να τις χωνέψεις. Συνεχίζοντας από εκεί που είχαμε μείνει, φαντάζεται ότι θα αναρωτιέστε τι στο καλό γύρευε στο αεροδρόμιο Κυριακή απόγευμα, άνεργος άνθρωπος. Δεν σας τα είπε όλα για την εργασιακή του κατάσταση. Πριν λίγες μέρες η ξαδέρφη της θείας του είχε μία γνωστή που έψαχνε άτομα για συνοδούς. Όταν το άκουσε αυτό ο μικρός αλήτης έπεσε σε βαθιά μελαγχολία. Βλέπετε επιβεβαιώθηκαν οι φόβοι του, ότι μόνο μέσω γνωστό γνωστού θα έβρισκε να κάνει κάτι στη ζωή του. Φυσικά δεν ήταν κάτι μόνιμο, αλλά τουλάχιστον πλήρωναν ικανοποιητικά. 10 ολόκληρα ευρώ την ώρα. Ενώ τα καθήκοντα του απλά, έπρεπε να φοράει κουστούμι, να παίρνει κάτι ξένους από το χεράκι, να τους μιλάει γλυκά και ευγενικά, στα όρια του καθυστερημένου, να τους πηγαίνει στα λεωφορεία και τους μεταφέρει από τα ξενοδοχεία στους χώρους των δεξιώσεων και πάλι πίσω. Όσο απλά και αν ακούγονταν όλα αυτά, ο μικρός αλήτης συνάντησε πολλές δυσκολίες. Πρώτον δεν είχε κουστούμι, δεύτερον δεν είχε ξαναφορέσει κουστούμι (μόνο μία φορά, κάτι αποκριές που είχε ντυθεί κλόουν), τρίτον δεν ήθελε να φορέσει κουστούμι και τέταρτον, σιχαίνεται τα κουστούμια. Σε μια συνέντευξη για δουλειά (απάτη όπως αποδείχθηκε) που είχε πάει, είχε γνωρίσει ένα παιδί, άνεργο και αυτό, που προσφάτως είχε αγοράσει κουστούμι. Του είχε πει, «εκεί να πας, έχουν πολύ κομψά και φθηνά κουστούμια». Μια Παρασκευή λοιπόν, μάζεψε το περίσσιο θάρρος του και πήγε στο καφέ που δούλευε η ξαδέρφη του, εκεί θα συναντούσε έναν γνωστό της τον Φάνη που είχε έναν γνωστό τον Δημήτρη που δούλευε (ω τι σύμπτωση) σε αυτό το μαγαζί με τα κουστούμια. Τουλάχιστον θα πήγαινε συστημένος, σε κάποιον που ήξερε από παράξενα και άγνωστα πράγματα. Μπήκε λοιπόν μέσα στο μαγαζί, βρήκε τον γνωστό του γνωστού της ξαδέρφης του, και του είπε «Γεια σου, είμαι ο Μικρός Αλήτης, ο γνωστός, και θέλω ένα σοβαρό, φθηνό και αξιοπρεπέστατο κουστούμι, επίσης αν δύναται να φέρνω όσο λιγότερο σε γελωτοποιό». Και όντως ο γνωστός γνωστού Δημήτρης έκανε το θαύμα του. Ο μικρός αλήτης δεν πίστευε στο καθρέφτη του. Τελικά του άρεσε πάρα πολύ το φθηνό πλην αξιοπρεπέστατο κουστούμι του. Και αυτό τον έβγαλε ασπροπρόσωπο. Μόνο για αυτό θα είχε μια ξεχωριστή θέση στη καρδιά του. Μπορεί αργότερα να αγόραζε κάτι σε Hugo Boss ή ακόμα καλύτερο (απλά τώρα δεν ξέρει τις μάρκες), μπορεί να μην αγοράσει ποτέ ξανά, ίσως να κατέληγε άστεγος σε κάποιο βρώμικο σοκάκι της πόλης, ένα όμως είναι σίγουρο, αυτό πάντα θα το λατρεύει. Έχει και εκείνο το κακό συνήθειο, να δένεται συναισθηματικά με διάφορα αντικείμενα που σημαίνουν κάτι για αυτόν.

    
    

  • Μιά βόλτα εις την Γείτονα – Μέρα πρώτη Εις την Πόλη
    Ιουλίου 22, 2009
    
    Τετάρτη 22 Ιουλίου 7517Ο Μικρός Αλήτης πέρασε μια Οδύσσεια για να φτάσει, μετά από ένα επικό ταξίδι 1700000 ωρών… Το πρωί βρέθηκε σε μια πόλη που πάντα ήθελα να πάει…Θα σας εξιστορούσε όλες τις εντυπώσεις και τις περιπέτειες του αλλά νυστάζει πολύ… Θα σας τα γράφει όμως όταν βρίσκει λίγο χρόνο….

    
    

  • Γυμνή φωτογράφιση για το περιβάλλον;
    Ιουλίου 19, 2009
    
    Μικρός Αλήτης διάβαζε χαζεμένος αναρτήσεις στο διαδίκτυο. Όταν βρήκε στο Foreign Press την παρακάτω είδηση. Ο διακεκριμένος Τούρκος φωτογράφος Niko Guidoαπελπισμένος από την μεγάλη ρύπανση που προκαλούν τα πλοία στον όρμο της Αττάλειας, επέλεξε ένα σίγουρο τρόπο διαμαρτυρίας και προβολής του θέματος. "'Εγδυσε" γνωστά καλίγραμμα μοντέλα και τα φωτογράφισε στις πανέμορφες πλην "ρυπαρές" ακτές της περιοχής.Η πρωτοβουλία του Guido, που θεωρείτε ο κατ'εξοχήν φωτογράφος του επονομαζόμενου "art nude" (καλλιτεχνικού γυμνού) στην Τουρκία, όπως ήταν φυσικό έλαβε μεγάλη δημοσιότητα, αφού το εντυπωσιακό αποτέλεσμα της φωτογράφισης προβλήθηκε από την Hürriyet και άλλα μεγάλα τουρκικά ΜΜΕ. Όπως ήταν φυσικό, ξαφνιάστηκε. Δεν θεωρούσε την Τουρκία τόσο κοσμική χώρα για κάτι τέτοιο. Ήταν μια Ισλαμική Χώρα, με γυναίκες που φορούν τσαντόρ ή μπούργκα, που τρώνε μπακλαβά και που έχουν εκλέξει τους Ισλαμιστές για κυβέρνηση. Κι όμως αυτή η κοινωνία της αποδείχτηκε περισσότερο προοδευτική από ότι πίστευαν οι Δυτικοί γείτονες της. Ο Μικρός Αλήτης χάθηκε στον κόσμο του. Φαντάστηκε τι θα συνέβαινε αν μια παρόμοια φωτογράφιση γινόταν για τα μολυσμένα νερά του Θερμαϊκού… Ο φωτογράφος θα λεγόταν Αχμέτ Φιλίππου, θα είχε μουστάκι, ροζ φουλάρι και σνομπ ύφος καλλιτέχνη. Αρχικά θα πάλευε για μήνες ολόκληρους με τις αρμόδιες υπηρεσίες για να πάρει την σχετική άδεια. Θα έμπλεκε με 16 αναρμόδιες υπηρεσίες που θα του ζητούσαν μεταξύ άλλων αντίγραφο της ταυτότητας του, μια δήλωση του νόμου 105 όπου θα αναφέρεται ρητά ότι δεν θα πετάξει σκουπίδια σε θάλασσες και ακτές κατά την διάρκεια της φωτογράφισης, 10-20 άλλα χαρτιά, το περσινό εκκαθαριστικό της εφορίας, μια ακτινογραφία και 2 τούφες από τα μαλλιά του για περαιτέρω ανάλυση. Ύστερα από διαδικασία πολλών μηνών, γύρω στο 2019 θα έβγαινε επιτέλους η τόσο πολύ αναμενόμενη άδεια. Κατά την διάρκεια της φωτογράφισης πλήθος περαστικών παύλα περίεργων θα συγκεντρώνονταν στο λιμάνι. Στο άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου θα πραγματοποιούσε την μεγάλη συγκέντρωση – ομιλία ο Καρατζαφέρης για το εκτρόχιασμα και τον εκφυλισμό της κοινωνίας μας. Τέλος θα κατέληγε στο συμπέρασμα ότι για όλα φταίνε οι Πακιστανοί λαθρομετανάστες που έφεραν μαζί τους τα εκφυλισμένα ήθη και έθιμα τους.Ταυτόχρονα στην λεωφόρο Νίκης θα έκαναν πορεία διάφορες αριστερές ομάδες ενάντια στον Ιμπεριαλισμό και τα αφεντικά και την προσπάθεια τους να φιμώσουν ελεύθερες φωνές όπως αυτή του Αχμέτ ΦιλίππουΑναρχικοί θα έκαιγαν αμάξια και το περίπτερο της κυρά-Σούλας στον Λευκό τον Πύργο, ενώ θα έγραφαν παντού με μαυρα γράμματα "ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΝ ΣΥΝΤΡΟΦΟ ΑΧΜΕΤ ΦΙΛΛΙΠΟΥ".Διμοιρίες των ΜΑΤ θα ξυλοκοπούσαν άγρια τους αριστερούς της πορείας. Βέβαια υπό την πίεση της όλης κατάστασης θα διεύφεγε της προσοχής τους, ότι ακριβώς από πίσω τους ακολουθούσαν τα άγρια στίφη της Χρυσής Αυγής με καδρόνια. Οι τελευταίοι θα εξορμούσαν δίχως έλεος ενάντια στους μαύρους πλανόδιους με τα DVD ανα χείρας. Τα μοντέλα επιτέλους βουτούσαν στην θάλασσα. Τα κανάλια και οι δημοσιογράφοι εφορμούν, με ριπές χιλιάδων ερωτήσεων ανά δευτερόλεπτο. Ειδικοί επί των ειδικών αναλύουν τα πάντα. "Και τώρα τις βλέπουμε πως βουτούν κρατώντας με το δεξί χέρι την μύτη, κύριε Πρετεντέρη πια είναι η δική σας θέση"Η φωτογράφιση είχε τελειώσει αλλά όχι αναίμακτα. Όλα τα μοντέλα θα είχαν εμφανίσει διάφορα πράσινα εξανθήματα, δύο από αυτές θα κατέληγαν στο νοσοκομείο με συμπτώματα έκθεσης σε ραδιενέργεια και μία κοπέλα (σαν τα κρύα τα νερά) θα έπεφτε σε βαρύ κώμα ύστερα από το δάγκωμα της μπλε ηλεκτρίκ μέδουσας. Του καινούριου είδους που εμφανίζεται μόνο στον κόλπο του Θερμαϊκού. Αργά το απόγευμα θα είχε φτάσει η ώρα για τα κόμματα να πάρουν θέση: ΠΑΣΟΚ: Η κυβέρνηση βρέθηκε απροετοίμαστη να αντιμετωπίσει τις προκλήσειςΝΔ: Επί των ημερών του ΠΑΣΟΚ ο κρατικός μηχανισμός τελούσε υπό καθεστώς διάλυσης… ας μην ξεχνάμε ότι το 1987 επί πρωθυπουργίας Α. Παπανδρέου όταν….ΛΑΟΣ: Τα δυο μεγάλα κόμματα… Έλληνες ΞΥΠΝΑΤΕ… ΕΛΛΑΣ ΕΛΛΗΝΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝΚΚΕ: ΕΛΛΑΣ ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΩΝ … διεύρυνση των δεσμών μας με την εργατική τάξη, τα λαϊκά στρώματα, να γίνει κτήμα η στρατηγική μας όσο γίνεται ευρύτερων λαϊκών μαζών, αυτή είναι η απάντηση μας στην επίθεση των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων που ευθύνονται…..ΣΥΡΙΖΑ: ….κακή και φαύλη διαχείριση αλλά και τα σκάνδαλα επισώρευσαν την λαϊκή οργή… οι επαναστατικές ομάδες…..Τέλος οι περισσότερες φωτογραφίες θα έβγαιναν κουνημένες, ενώ θα χρειάζονταν ώρες επεξεργασίας στο Photoshop, θα δημοσιεύονταν μόνο τριτοκλασάτες φυλλάδες του διεθνή τύπου με εξαίρεση το Έψιλον της Ελευθεροτυπίας που θα δημοσίευε 2-3 με φύλλα συκιάς στα επίμαχα σημεία….Όσο για το μήνυμα της φωτογράφισης, θα είχε χαθεί κάπου στην μετάφραση….

    
    

  • ΤΟ ΤΕΡΑΣ (της Νηρηίδας)
    Ιουλίου 19, 2009
    
    Ειναι καποιες φορες που ευχεσαι να μην ειχες σηκω8ει απο το κρεβατι.Αυτο 8υμη8ηκα πριν τεσσερις ημερες.Ηταν νυχτα, ημουν μονη, παρακολου8ουσα μια ταινια στον υπολογιστη και ειχα αφησει την μπαλκονοπορτα διπλα απο το γραφειο λιγο ανοιχτη, ισα να σπαει η τεχνητη ομιχλη που πηγαζε απο τα τσιγαρα που αναβα κα8ε λιγο.Εχω απορροφη8ει, εχω χυθει πανω στο γραφειο και τοτε με την ακρη του ματιου πιανω μια κινηση λιγο διπλα απο την ο8ονη.Κοιταζω αφηρημενα και την επομενη στιγμη ειμαι ηδη 2 μετρα μακρια, η καρεκλα εχει πεσει στο πατωμα και μια ωραιοτατη, ακατανοητη τσιριδα κομματιαζει την ησυχια.Μια κατσαριδα σε μεγε8ος αυγου πηρε την πρωτοβουλια να μπει απο το ανοιχτο παραθυρο. Συνη8ως ειμαι φιλοξενος ανθρωπος αλλα το συγκεκριμενο ειδος δεν ειναι αναμεσα στους ευπροσδεκτους επισκεπτες!Βγαζω την σαγιοναρα (ωραιοτατη, με χαντρουλες και αλλα μπιχλιμπιδια μονο λιγα ευρω απο το JUMBO) και προσπα8ω να 8εσω τελος στη ζωη του αντιπαθεστατου πλασματος. Αλλα κανει ενα σαλτο πισω απο το γραφειο και μενω με τη σαγιοναρα στο χερι.Γενικα δεν εχω φοβια για τις κατσαριδες, μονο απεραντη αηδια. Η συγκεκριμενη ομως ειναι σαν μεταλλαγμενη απο ταινια τρομου της πλακας και με αιφνιδιασε η ρουφιανα.Αρχιζω να βγαζω ο,τι βαρυ εμποδιζει να μετακινησω το γραφειο και παντα με τον φοβο οτι 8α μου πεταχτει στα μουτρα. Τελικα δεν ειναι που8ενα κι αρχιζω να αναρωτιεμαι αν χωρεσε να μπει στην κεντρικη μοναδα.Την πιανω παλι με την ακρη του ματιου, στην αντι8ετη μερια του δωματιου να σκαρφαλωνει στην κουρτινα, να πεφτει και να τρεχει σαν μονο8εσιο της F1 κατω απο το επιπλο της τηλεορασης-βιβλιο8ηκη. Αντε παλι να τραβαω επιπλα και να μου πεφτει η μεση για να πεταχτει παλι προς το κλειστο πλεον παραθυρο. Kι εκει εξαφανιστηκε! Και Κοπερφιλντ λοιπον η κατσαριδα! Αφου εχω κανει το δωματιο σαν να τοπο8ετησε τα επιπλα κακογουστος αλκοολικος, τα παραταω γιατι εχει παει τρεις και η κατσαριδα ειναι σιγουρα καπου μακρια και γελαει μαζι μου.Φυσικα δεν κοιμη8ηκα στο δωματιο και την αλλη μερα εκανα γενικη κα8αριοτητα, τυφλα να εχουν οι κα8αριστριες απο τα ΑΣΤΡΑΦΤΕΡΑ ΣΠΙΤΙΑ στο ΣΚΑΙ.Το τερας- ακροβατης- μονο8εσιο- Κοπερφιλντ που8ενα. Την ειχε κοπανησει απο μια χαραμαδα που αφηνει το πατζουρι και αφησε την ηλι8ια να κα8αριζει σαν υστερικη.Σιχτιριζω ολη μερα και παλι δεν κοιμαμαι στο δωματιο γιατι λεω κι αν ειναι εδωωωωωω;Πρωτη φορα εφαγα τετοια φρικη με εντομο και ολη μερα νομιζα κατι περπαταει επανω μου.Τελικα εμα8α σημερα οτι εχουν προβλημα οι υπονομοι και εχει γεμισει η γειτονια.Ξερω οτι ειναι ενα θαυμα της φυσης (σιγουρα εχει χιουμορ η φυση), οτι μπορουν να αντεξουν τα παντα, πως υπαρχουν απ' οταν οι δεινοσαυροι δεν ηξεραν ουτε να κατουρησουν(Μαλακες δεινοσαυροι που δεν τις λιωσατε ολες, καλα να πα8ετε κι εσεις που εξαφανιστηκατε) μα και παλι αν την ειχα βρει δε θα με εμποδιζαν αυτα στο να την στερησω απο το Συμπαν, αν και αυτο σιχαμερο 8εαμα 8α ηταν γιατι ακομη και ο εσωτερικος της κοσμος σιχαμερος ειναι ρε γαμω το! Εξαιτιας της τρομαξα, εκανα κατι τοσο γελοιο οσο το να φωναξω, η μεση μου εχει παει στην ακρη και περασα ωρες να αποστειρωσω το δωματιο που την αλλη μερα ξαναεκανα γιατι περασα κλιματιστικο κι εγινε συσκατο.Ευχομαι λοιπον αυτη τη στιγμη να εχει φαγωθει απο αραχνη, αφου δηλητηριαστηκε απο κατσαριδοκτονο και την πατησε αυτοκινητο.Οση ωρα γραφω συνεχιζω να εχω την ψευδαισθηση οτι κατι περπαταει επανω μου…Τελεια κι ελεγα γιατι να μην εχω κι εγω ενα ψυχοσωματικο…Τωρα καταφερα να κανω συλλογη απο αυτα.Ο Μικρός Αλήτης διάβασε την ανάρτηση αυτή στο blog της Νηρηίδας (ΕΔΩ) και γέλασε με την ψυχή του…

    
    

  • Ο μικρός κυριος ΛΑ και τα δύο κουταβια
    Ιουλίου 18, 2009
    
    Τα 2 ΚΟΥΤΑΒΙΑ βρήκαν επιτέλους σπίτιΔηλαδή δεν είναι ακριβώς σπίτι αλλά ολόκληρο χωράφι μαζί με άλλα ζώα…Αρχικά τα είχαν βρει στην παραλία, ο Μικρός Αλήτης πρωτοστάτησε: ¨ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΚΑΤΙ ΓΙΑ ΤΑ ΚΟΥΤΑΒΙΑ, ΚΡΙΜΑ ΕΙΝΑΙ¨. Όλοι ήταν επιφυλακτικοί αλλά συμφωνούσαν. Έκαναν όλοι μαζί πράγματα για τα κουτάβια, ο ένας τα φιλοξένησε για μια μέρα, ο άλλος την επόμενη και ο τρίτος τα έπλυνε. Όμως οι μέρες περνούσαν, ο Μικρός Αλήτης με τις λαμπρές του ιδέες έπρεπε να φύγει για μέρη ξένα, ο πρώτος δεν μπορούσε άλλο, και ο τρίτος, έπρεπε να φύγει και εκείνος.¨Αποκλείεται στην ταράτσα μου γκρινιάζουν οι γείτονες¨ ¨Μας την είπανε οι γείτονες¨ ¨Που να τα βάλω, δεν έχω χώρο¨ ¨Παράτα μας, έχω δουλειά δεν προλαβαίνω¨ ¨Δεν μπορώ έχω κανονίσει¨ ¨Δεν γίνεται, μαγειρεύω τώρα¨ ¨Όχι, δεν μπορώ¨ ¨Είπα όχι δεν μπορώ¨ ¨ΟΧΙΙΙΙ παράτα μας βλάκα¨ ¨Γεια σας, καλά να περνάτε, εγώ φεύγω για Αθήνα, ααα δώσε μου και τα κλειδιά του σπιτιού σου¨ ¨Ποια κουτάβια; Υπάρχουν ακόμα αυτά¨ Τα κουτάβια όμως ήταν εκεί και είχαν ανάγκη από κάποιον…Όλοι την ευθύνη την επωμίστηκε ένας από τους πολλούς, ο μικρός κύριος Λα. Δεν έφυγε, δεν τα εγκατέλειψε και δεν είπε εγώ πρέπει να κάνω αυτό ή εγώ δεν μπορώ… Ήταν ο μόνος που δεν τα άφησε, ήταν ο μόνος που ήταν εκεί για αυτά, και χάρη στην επιμονή του αυτά τα κουτάβια ζουν και έχουν σπίτι.Μπορεί όλοι μας να είχαμε την πρόθεση αλλά ο μόνος που έκανε τις απαραίτητες θυσίες ήταν ο κύριος αυτός…ΥΓ ο Μικρός Αλήτης, ο Ξιφίας (το μαύρο κουτάβι) και η Σαρδέλα (το καφέ κουτάβι) θέλουν να ευχαριστήσουν τον Άνεμο, την Καλή Μαριάννα και τον Ερμή τον Σκύλο για όλη την συμπαράσταση τους…