Blogos.gr

Περισσότερες Πληροφορίες

• Πλήρης Τίτλος: ΜΥΣΤΙΚΟΣ ΠΛΑΝΗΤΗΣ – SECRET PLANET
• Διεύθυνση: http://mystikos-planitis.blogspot.com/
• Τελευταίες αναρτήσεις:
  • Ρωσία: Βρήκαν το ελιξίριο της μακροζωίας;
    Ιουλίου 29, 2010
    
    Η είδηση είναι με ερωτηματικό γιατί εφαρμόστηκε με επιτυχία, προς το παρόν, στα ποντίκια.Ρώσοι επιστήμονες έχουν βρει ένα βακτηρίδιο στον πάτο της Σακά (Σιβηρία), το οποίο μπορεί να είναι το ελιξίριο της μακροζωίας . Η ίδια η ανθρώπινη ζωή μπορεί να παραταθεί άλλα 140 χρόνια.Η διευθύντρια της ερευνητικής ομάδας, Ανατολή Μπρούσκοβα, του Ρωσικού Ινστιτούτου Χημικής Βιολογίας του Νοβοσιμπίρσκτ, δήλωσε πως αυτή και οι συνεργάτες της έμειναν έκπληκτοι από τα αποτελέσματα της έρευνάς τους.«Η έρευνα βρίσκεται ακόμη σε πρώιμο στάδιο, προς το παρόν εφαρμόστηκε σε ποντίκια και μύγες και δεν βλέπω κανέναν λόγο γιατί να μην ενεργήσει το βακτήριο αυτό και σε άλλα ζώα, ακόμη και στον άνθρωπο» είπε η Μπρούσκοβα.Εφαρμόζοντας οι ερευνητές τη μέθοδο αυτή σε ποντίκια τα οποία έχουν διάρκεια ζωής κατά μέσο όρο τις 589 ημέρες, μετά την ένεση και κυκλοφορία στο αίμα τους το νέο βακτήριο, η ζωή τους παρατάθηκε για 380 ημέρες ακόμη.Το πείραμα έδειξε ότι τα ζώα ήταν σε όλη τη διάρκεια της ζωής τους, υγιή, δυνατά και ενεργά.Η ρωσίδα ερευνήτρια πρόσθεσε ότι θα συνεχίσει την έρευνά της για τη δημιουργία ενός φαρμάκου από τα βακτήρια αυτά.ΠΗΓΗ

    
    

  • Eπιτρέπουν την αναγέννηση κατεστραμμένων αρθρώσεων τα βλαστικά κύτταρα
    Ιουλίου 29, 2010
    
    Για πρώτη φορά διεθνώς αμερικανοί ερευνητές ανέπτυξαν μια νέα, πολλά υποσχόμενη, τεχνική, η οποία κάποια μέρα, χάρη στην χρήση βλαστικών κυττάρων, μπορεί να επιτρέψει στους γιατρούς να αναγεννούν τις κατεστραμμένες ή άρρωστες αρθρώσεις ασθενών. Η μέθοδος, προς το παρόν, επέτρεψε την αναγέννηση αρθρώσεων σε κουνέλια, αλλά μελλοντικά μπορεί να δοκιμαστεί σε ανθρώπους και να ωφελήσει άτομα που πάσχουν από σοβαρή αρθρίτιδα ή άλλες παθήσεις. Οι επιστήμονες, υπό τον καθηγητή Τζέρεμι Μάο του Ιατρικού Κέντρου του πανεπιστημίου Κολούμπια, δημοσίευσαν τη σχετική εργασία στο ιατρικό περιοδικό «The Lancet», σύμφωνα με το πρακτορείο Ρόιτερ και το BBC. Ήταν η πρώτη φορά που, στο πλαίσιο του συνεχώς εξελισσόμενου πεδίου της αναγεννητικής ιατρικής, αναγεννήθηκε μια ολόκληρη άρθρωση, με πλήρως αποκατεστημένες λειτουργίες. Η τεχνική, που εφαρμόστηκε στα πειραματόζωα, στο μέλλον μπορεί να αξιοποιηθεί και στους ανθρώπους για την αντικατάσταση αρθρώσεων ισχίων, ώμων, γονάτων, δαχτύλων κ.α. Οι αναγεννημένες αρθρώσεις θεωρούνται ανώτερες από τις μεταλλικές από άποψη ανθεκτικότητας και λειτουργικότητας. Οι ερευνητές αφαίρεσαν τα άκρα δέκα κουνελιών και τα αντικατέστησαν με ένα τεχνητό σκελετό παρόμοιου σχήματος από βιο-υλικό, τον οποίο εμπότισαν με χημικές ουσίες, οι οποίες στη συνέχεια προσέλκυσαν βλαστικά κύτταρα οστών και χόνδρων. Μετά από τέσσερις εβδομάδες, οι αρθρώσεις των κουνελιών είχαν αναγεννηθεί πλήρως και τα ζώα μπορούσαν να κινηθούν κανονικά. Σε επόμενο στάδιο, αναμένεται να αρχίσουν κλινικές δοκιμές σε ανθρώπους, αλλά προηγουμένως πρέπει να διευθετηθούν ηθικής φύσης ζητήματα, λόγω του ρίσκου που θα αναλάβουν οι εθελοντές, αν τα πράγματα δεν εξελιχθούν εξίσου καλά όπως με τα κουνέλια. Link: Για την πρωτότυπη επιστημονική εργασία (με συνδρομή) στη διεύθυνση: http://www.thelancet.com/journals/lancet/article/PIIS0140-6736(10)60668-X/fulltextΠΗΓΗ

    
    

  • Το 2182 η Γη θα συγκρουστεί με γιγαντιαίο αστεροειδή!
    Ιουλίου 29, 2010
    
    Ο 1999RQ36 ενδέχεται να πέσει στη Γη στις 24 Σεπτεμβρίου 2182, σύμφωνα με τους υπολογισμούς των επιστημόνων.Μια ομάδα ειδικών από τη NASA πιστεύει ότι ο μεγέθους 600 μέτρων αστεροειδής έχει μια στις 1.000 πιθανότητες να συγκρουστεί με τον πλανήτη μας σε 172 χρόνια από τώρα.Ο αριθμός είναι μεγάλος, αν αναλογιστεί κανείς πως ένας άλλος αστεροειδής ο Apophis συγκεντρώνει μόλις 1 στις 250.000 πιθανότητες να συγκρουστεί με τη Γη το 2036. Η έκθεση της ομάδας που δημοσιεύτηκε στο επιστημονικό περιοδικό Icarus υποστηρίζει ότι οι πιθανότητες θα αυξηθούν από το 2080 και μετά, όταν η τροχιά του το γυρίσει πίσω προς την κατεύθυνση του πλανήτη μας.Ο 1999RQ36 πρωτοανακαλύφθηκε το 1999 και σύμφωνα με τους επιστήμονες αν μας χτυπήσει θα προκαλέσει ίσως και μαζική εξαφάνιση της ζωής. ΠΗΓΗ

    
    

  • Ενα βήμα πιο κοντά στο «Σωματίδιο του Θεού»
    Ιουλίου 29, 2010
    
    Θέμα χρόνου ο εντοπισμός του Μποζονίου του Χιγκς, που θα λύσει το μυστήριο της γέννησης του σύμπαντος, υποστηρίζουν οι ερευνητές.Ενα βήμα πιο κοντά στον εντοπισμό του «ασύλληπτου» μέχρι σήμερα Μποζονίου του Χιγκς, του ευρύτερα γνωστού «Σωματιδίου του Θεού», που θεωρείται ότι συνέβαλε καθοριστικά στη δημιουργία του σύμπαντος μετά την έκρηξη του «Μπιγκ Μπανγκ», βρίσκονται οι επιστήμονες που εκτιμούν ότι είμαστε στο κατώφλι μιας εποχής στην οποία μπορεί να προκύψει μία «νέα φυσική». Τις εντυπωσιακές αυτές αποκαλύψεις πραγματοποίησαν οι επιστήμονες που εργάζονται στους φιλόδοξους και ανταγωνιστικούς μεταξύ τους επιταχυντές σωματιδίων της Ευρώπης (CERN) και των ΗΠΑ (Fermilab Tevatron) στο πλαίσιο του Διεθνούς Συνεδρίου Υψηλής Φυσικής Ενέργειας που πραγματοποιείται στο Παρίσι.Οι ερευνητές του Μεγάλου Επιταχυντή Αδρονίων (LHC) του Ευρωπαϊκού Εργαστηρίου Φυσικής Σωματιδίων (CERN) ανακοίνωσαν ότι ύστερα από μόλις τρεις μήνες πειραμάτων έχουν ήδη ανιχνεύσει όλα τα σωματίδια που προβλέπει το Καθιερωμένο Μοντέλο για τη σύσταση της ύλης στο σύμπαν. Τα πειράματα προχωρούν ταχύτερα του αναμενόμενου, όπως ανέφερε ο γενικός διευθυντής του CERN, Ρολφ Χόγιερ, επισημαίνοντας ότι εισέρχονται σε ένα στάδιο που θα μπορούσε να οδηγήσει σε νέες ανακαλύψεις στον κλάδο της φυσικής.Απόδειξη Στο πλαίσιο αυτό, προέβλεψε ότι σύντομα θα είναι εφικτή η απόδειξη της ύπαρξης του Μποζονίου του Χιγκς. Περισσότερο αισιόδοξοι εμφανίστηκαν οι επιστήμονες του παλαιότερου, αλλά μικρότερου και λιγότερου ισχυρού αμερικανού επιταχυντή Tevatron κοντά στο Σικάγο, που ανακοίνωσαν ότι έχουν περιορίσει το εύρος για τον εντοπισμό της μάζας του Μποζονίου του Χιγκς κατά ένα τέταρτο, με το ποσοστό αξιοπιστίας του ευρήματός τους να ανέρχεται στο 95%.Κρίσιμης σημασίας για τους επιστήμονες, εκτός από το «Σωματίδιο του Θεού», είναι και η ανίχνευση της σκοτεινής ύλης, που εκτιμάται ότι αντιστοιχεί στο ένα πέμπτο του σύμπαντος. Παρά την αισιοδοξία των επιστημόνων ότι σύντομα θα μπορέσουν να «φωτίσουν» τα μυστικά του επονομαζόμενου σκοτεινού σύμπαντος, ο Χόγιερ έσπευσε να τονίσει ότι θα απαιτηθεί πολύς χρόνος γι' αυτή τη διαδικασία. Όπως εκτιμά θα χρειαστούν ακόμη τρία με τέσσερα χρόνια πειραμάτων και παρατηρήσεων προκειμένου να υπάρξουν ασφαλή επιστημονικά συμπεράσματα σε αυτή την κατεύθυνση. Ένα από τα σημαντικά επιτεύγματα που ανακοίνωσαν οι επιστήμονες του CERN είναι ότι κατόρθωσαν για πρώτη φορά να εντοπίσουν στην Ευρώπη το «Υψηλό Κουάρκ» (top quark), ένα μεγάλης μάζας βραχύβιο σωματίδιο που μέχρι πρότινος είχε εντοπισθεί μόνο στις ΗΠΑ.Νέο έδαφος «Βρισκόμαστε πλέον σε νέο έδαφος», δήλωσε χαρακτηριστικά υψηλόβαθμος ερευνητής του CERN, παρομοιάζοντας την όλη προσπάθεια με ένα «ταξίδι στο χρόνο» που μας βοηθά να κατανοήσουμε τι συνέβη με την έκρηξη του «Μπιγκ Μπανγκ». Ο επιταχυντής του CERN είναι προγραμματισμένος να λειτουργήσει έως το 2030, ήδη, όμως, προετοιμάζονται δύο ανταγωνιστικά σχέδια με μεγαλύτερους και ισχυρότερους επιταχυντές. Παρά τον ανταγωνισμό Ευρωπαίων και Αμερικανών, ο Χόγιερ επεσήμανε ότι η διεθνής συνεργασία αποτελεί την καλύτερη λύση για τη δημιουργία ενός νέου επιταχυντή επόμενης γενιάς.ΠΗΓΗ

    
    

  • Γιατί οι παγετώνες δεν κρατούν για πάντα;
    Ιουλίου 26, 2010
    
    Το ερώτημα μοιάζει απλό αλλά δεν είναι, όπως δεν είναι εύκολο να εξηγήσει η επιστήμη γιατί οι εποχές των παγετώνων επανέρχονται κάθε 100.000 χρόνια. Νέα ευρήματα από σπήλαια της Κίνας έρχονται τώρα να ρίξουν φως στη σκοτεινή υπόθεση.Tο 1993 ένα αγόρι που έπαιζε μπάλα κάπου κοντά στη Νανκίνγκ στην Κίνα ξαφνικά έπεσε μέσα στη γη. Είχε ανακαλύψει τυχαία ένα σπήλαιο που αργότερα ονομάστηκε Χούλου και αποδείχθηκε πραγματική σπηλιά των θησαυρών για την επιστήμη. Εκτός από δύο σκελετούς Ηomo erectus, έκρυβε σταλαγμίτες που φαίνεται να συμβάλλουν στη λύση ενός από τα μεγαλύτερα μυστήρια της κλιματολογίας: του γιατί οι εποχές των παγετώνων άρχισαν και τελείωσαν στις συγκεκριμένες περιόδους. Επί περισσότερα από δύο εκατομμύρια χρόνια το κλίμα της Γης γνώρισε τεράστιες ταλαντεύσεις. Πελώριοι παγετώνες απλώνονταν σιγά σιγά στα βόρεια μέρη της και στη συνέχεια έλιωναν αφήνοντάς την να απολαύσει μια σχετικά βραχεία θερμή περίοδο προτού οι πάγοι επανέλθουν. Οι κλιματολόγοι από παλιά υποπτεύονταν ότι αυτοί οι κύκλοι των παγετώνων πυροδοτούνται από τις αλλαγές στην τροχιά του πλανήτη μας. Αν και αυτή η θεωρία είχε πολλές επιτυχίες, αδυνατεί να εξηγήσει ένα καθοριστικό γεγονός: το γιατί οι δριμύτερες εποχές των παγετώνων τελειώνουν κάθε περίπου 100.000 χρόνια. «Είναι ένα μεγάλο πρόβλημα» λέει ο Λάρι Εντουαρντς του Πανεπιστημίου της Μινεσότα των Ηνωμένων Πολιτειών. Ο κ. Εντουαρντς ανήκει σε μια ομάδα ειδικών που ίσως έχουν τελικά μια απάντηση, χάρη στο Χούλου και μερικά άλλα γειτονικά σπήλαια. Αν τα συμπεράσματά τους είναι σωστά, τότε οι μεγαλύτεροι παγετώνες του παρελθόντος ήταν εξαιρετικά ευάλωτοι, καταλήγοντας κάποια στιγμή να λιώνουν με την παραμικρή παραπανίσια λιακάδα. Τι σχέση έχουν όμως οι σταλαγμίτες της Κίνας με τα τεράστια στρώματα πάγου που κάλυπταν κάποτε μεγάλο μέρος της Ευρώπης, της Σιβηρίας και της Βόρειας Αμερικής;Η θεωρία της τροχιάςΩς τα μέσα του 19ου αιώνα ήταν πλέον ξεκάθαρο ότι κάποτε είχε υπάρξει μια «Μεγάλη Εποχή των Παγετώνων». Οι σχετικές ενδείξεις ήταν πάρα πολλές και μάλιστα ορισμένοι γεωλόγοι υποστήριζαν ότι η εποχή των πάγων δεν ήταν μία αλλά τέσσερις. Το ερώτημα ήταν: γιατί; Πολλές θεωρίες είχαν προταθεί. Το 1864 ο Σκωτσέζος Τζέιμς Κρολ, αυτοδίδακτος φυσικός, πρότεινε ότι οι περιοδικές αλλαγές της τροχιάς της Γης αλλάζουν την ποσότητα ηλιακού φωτός που φθάνει στον πλανήτη επηρεάζοντας τους πάγους. Στο φαινόμενο, υποστήριζε, συνέβαλλαν και άλλες θετικές αναδράσεις, όπως οι μεταβολές στα ωκεάνια ρεύματα. Ο Κρολ έκανε λάθος στον χρονικό προσδιορισμό των εποχών των παγετώνων, η «τροχιακή» θεωρία του όμως ήρθε ξανά στην επιφάνεια στις αρχές του 20ού αιώνα από τον σέρβο μηχανικό Μιλουτίν Μιλάνκοβιτς, ο οποίος αυτή τη φορά εστίασε το ενδιαφέρον του στην επιρροή που έχουν οι αλλαγές της τροχιάς της Γης στην ηλιοφάνεια του βορείου ημισφαιρίου κατά τους θερινούς μήνες. Οι ψυχρότεροι χειμώνες δεν επιφέρουν μεταβολές στην ανάπτυξη των παγετώνων, όμως τα ψυχρότερα καλοκαίρια μπορούν να την επηρεάσουν. Αν το χιόνι που πέφτει κατά τη διάρκεια του χειμώνα δεν λιώσει εντελώς το καλοκαίρι, οι παγετώνες μεγαλώνουν· όταν το θερινό λιώσιμο των χιονιών παίρνει το επάνω χέρι, τότε συρρικνώνονται. Οι κύκλοι του ΜιλάνκοβιτςΟ Μιλάνκοβιτς έκανε επί δεκαετίες λεπτομερείς υπολογισμούς για να εξαγάγει τις επιπτώσεις των τριών βασικών τροχιακών κύκλων. Για παράδειγμα, η κλίση του άξονα της Γης αυξομειώνεται κάθε 41.000 χρόνια, κάνοντας τα καλοκαίρια θερμότερα και τους χειμώνες ψυχρότερους. Το έργο του Μιλάνκοβιτς έμεινε στην αφάνεια ως τις δεκαετίες του 1960 και του 1970, όταν οι ερευνητές άρχισαν να συντάσσουν ένα λεπτομερές χρονοδιάγραμμα των εποχών των παγετώνων με βάση τα ισότοπα στα θαλάσσια ιζήματα. Οι μετρήσεις έδειξαν ότι οι εποχές των πάγων δεν ήταν μόνο τέσσερις αλλά δεκάδες. Επιπλέον η αυξομείωση των παγετώνων συνήθως συνέπιπτε με τις αλλαγές της τροχιάς, επιβεβαιώνοντας τη θεωρία του Μιλάνκοβιτς. Η ιστορία ωστόσο δεν τελείωσε εδώ. Σήμερα γνωρίζουμε ότι οι πολικοί μόνιμοι παγετώνες άρχισαν να σχηματίζονται πριν από περίπου 30 εκατομμύρια χρόνια, με την πτώση των επιπέδων του διοξειδίου του άνθρακα. Πριν από περίπου 2,5 εκατομμύρια χρόνια, όταν η θερμοκρασία έπεσε ακόμη περισσότερο, ξεκίνησε ένας κύκλος κατά τον οποίο μεγαλύτεροι παγετώνες απλώνονταν επαναλαμβανόμενα στο βόρειο ημισφαίριο και στη συνέχεια υποχωρούσαν. Αρχικά αυτές οι εποχές παγετώνων ήταν σχετικά μικρές και παρουσιάζονταν περίπου κάθε 41 εκατομμύρια χρόνια- ακριβώς όπως θα περίμενε κανείς με βάση τις μεταβολές της κλίσης του άξονα της Γης. Το μυστήριο των 100.000 χρόνωνΥστερα όμως, πριν από κάτι λιγότερο από ένα εκατομμύριο χρόνια, το πρότυπο άλλαξε. Αρχισε μια σειρά από πολύ δριμύτερες εποχές παγετώνων που διήρκεσαν 100.000 χρόνια. Αυτό αποτελεί μεγάλο μυστήριο. Το σχήμα της τροχιάς της Γης αλλάζει ανά περιόδους των 95.000 και των 125.000 ετών, αλλά η επίδραση που έχει αυτή η αλλαγή στις εποχές είναι πολύ ασθενέστερη από αυτή των άλλων τροχιακών κύκλων. Γιατί οι δριμύτερες εποχές των παγετώνων να προκαλούνται από τις μικρότερες μεταβολές της θερινής ηλιοφάνειας; Προσπαθώντας να βρουν μιαν απάντηση, ορισμένοι ερευνητές άρχισαν να διερευνούν εναλλακτικές προσεγγίσεις. Μια ιδέα ήταν ότι η Γη μερικές φορές περνάει μέσα από διαπλανητικά νέφη σκόνης τα οποία μειώνουν τη θερμότητα του ήλιου. Ή ότι ίσως το άστρο μας περιοδικά γίνεται περισσότερο ή λιγότερο λαμπρό. Δείγματα από πυρήνες των πάγων της Ανταρκτικής άρχισαν ωστόσο να οδηγούν προς μιαν άλλη κατεύθυνση, αποδεικνύοντας ότι υπήρχε μια στενή σχέση ανάμεσα στη θερμοκρασία και στα επίπεδα των αερίων του θερμοκηπίου στην ατμόσφαιρα. Αυτό έδινε σε έναν βαθμό μιαν απάντηση στο πρόβλημα των 100.000 χρόνων: οι μικρές αλλαγές στην ηλιοφάνεια θα μπορούσαν να ενισχυθούν πολύ από μια παράλληλη άνοδο των επιπέδων του CΟ2 . Η μεγάλη αβεβαιότητα στη χρονολόγηση των γεγονότων δεν επέτρεπε όμως μια σαφή εξήγηση. Για να είναι σε θέση να διαπιστώσουν τι πραγματικά συνέβη οι ερευνητές χρειάζονται ακριβείς χρονολογίες, ειδικά για το τέλος των εποχών των παγετώνων. Τα θαλάσσια ιζήματα και οι πυρήνες των πάγων καταγράφουν μεν την αλληλουχία των γεγονότων, όμως η τοποθέτησή τους στον χρόνο είναι πολύ δύσκολη. «Προσπαθούσα να επιτύχω τη χρονολόγηση αυτών των λήξεων εδώ και 25 χρόνια» λέει ο κ. Εντουαρντς. Ο ερευνητής και η ομάδα του ξεκίνησαν εξετάζοντας τα ποσοστά ουρανίου- θορίου στα κοράλλια, δεν μπόρεσαν όμως να βρουν αρκετά παλαιά δείγματα ώστε να μετρήσουν πιο «πίσω» από τις δύο τελευταίες λήξεις. Στα μέσα της δεκαετίας του 1990 στράφηκαν προς τους σταλαγμίτες, οι οποίοι, όπως και τα κοράλλια, μπορούν να χρονολογηθούν από το ουράνιο και το θόριο που περιέχουν. Το επόμενο πρόβλημα ήταν να βρουν σπήλαια με αρκετά παλαιούς σταλαγμίτες. Μετά την ανακάλυψη των δύο σκελετών Ηomo erectus στο Χούλου ο Γιονγκτζίν Γουάνγκ του Παιδαγωγικού Πανεπιστημίου της Νανκίνγκ πήγε εκεί για να χρονολογήσει τα απολιθώματα και ανακάλυψε σταλαγμίτες δεκάδων χιλιάδων ετών. Ηλθε σε επαφή με τον Χάι Τσενγκ, συνεργάτη του κ. Εντουαρντς, και μαζί βρήκαν παράξενα μηνύματα στα πετρώματα. Ισότοπα και μουσώνεςΜια νέα θεωρία κερδίζει έδαφος: οι παγετώνες λιώνουν κάτω από το βάρος τους, καθώς ο φλοιός της Γης από κάτω τους «βουλιάζει» και τους οδηγεί κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας Οι σταλαγμίτες παρέχουν ενδείξεις για το κλίμα με τη μορφή ισοτόπων οξυγόνου, που καταγράφουν την ισχύ των θερινών μουσώνων. Καθώς η τελευταία εποχή των παγετώνων όδευε προς τη λήξη της πριν από 11.000-17.000 χρόνια, η περιεκτικότητα των σταλαγμιτών σε οξυγόνο-18 αυξήθηκε, γεγονός το οποίο αποτελεί ένδειξη ότι οι βροχές των θερινών μουσώνων ήταν πολύ ασθενέστερες από το συνηθισμένο. Οι ερευνητές στάθηκαν πολύ τυχεροί, εντοπίζοντας ακόμη αρχαιότερους σταλαγμίτες σε δύο γειτονικά σπήλαια, το Λιντσού και το Σανμπάο. Τα στοιχεία από τα κινεζικά σπήλαια δείχνουν ότι οι μουσώνες εξασθένησαν κατά τη διάρκεια και των τεσσάρων τελευταίων λήξεων των εποχών των παγετώνων. «Είναι εκπληκτικό το πόσο στενά συνδέονται» λέει ο κ. Εντουαρντς. Η αιτία θα πρέπει να είναι, όπως υποπτεύονταν από καιρό οι ειδικοί, ότι το λιώσιμο των πάγων επηρεάζει την ωκεάνια κυκλοφορία προκαλώντας δραστικές αλλαγές στο κλίμα. Η σύνδεση αυτή σήμαινε επίσης ότι τα γεγονότα κατά τη διάρκεια των τελευταίων τεσσάρων λήξεων μπορούσαν να χρονολογηθούν, επιτρέποντας στον κ. Εντουαρντς και στην ομάδα του να παραλληλίσουν το ιστορικό από τα θαλάσσια ιζήματα, τους πυρήνες των πάγων και τα σπήλαια και να συγκρίνουν τους παροξυσμούς στο κλίμα της Γης με τις αλλαγές στην ηλιακή ακτινοβολία κατά τους θερινούς μήνες. Λίγο πριν από κάθε λήξη μιας εποχής παγετώνων το διάγραμμα της θερινής ηλιοφάνειας ανεβοκατεβαίνει μερικές φορές εξαιτίας της συνδυασμένης επίδρασης όλων των τροχιακών μεταβολών. Το ανεβοκατέβασμα εξασθενεί και ύστερα, λίγο αφότου η καμπύλη της ηλιοφάνειας αρχίσει να ανεβαίνει, μετά την τέταρτη ή πέμπτη πτώση, η εποχή των παγετώνων τελειώνει. «Βλέπουμε ακριβώς το ίδιο και στους τέσσερις τερματισμούς» λέει ο κ. Εντουαρντς. «Αυτό υποδηλώνει ότι τα στρώματα των πάγων είναι πολύ ευαίσθητα στις ηλιακές ακτίνες». Αν όμως λίγη περισσότερη καλοκαιρινή λιακάδα αρκεί για να λιώσει τους πάγους, τότε γιατί αυτοί δεν λιώνουν κάθε φορά που υπάρχει πιο έντονη ηλιακή ακτινοβολία αλλά περιμένουν το τέταρτο ή το πέμπτο ανεβοκατέβασμα; Μια ένδειξη έρχεται από το «πριονωτό» πρότυπο που ακολουθούν οι εποχές των παγετώνων. Εκτός από μερικές παύσεις και επανεκκινήσεις, τα στρώματα των πάγων μεγαλώνουν συνεχώς κατά τη διάρκεια μιας περιόδου παγετώνων, φθάνοντας στο μεγαλύτερο μέγεθός τους ακριβώς πριν από τη λήξη. Το πρότυπο αυτό σημαίνει ότι το μεγάλο μέγεθος ενέχει κινδύνους για την ύπαρξη ενός στρώματος πάγου. Λειώνουν κάτω από το… βάρος τους! Ενα αδύνατο σημείο ίσως είναι το βάρος. Οσο μεγαλύτερο γίνεται ένα στρώμα πάγου, τόσο πιο πολύ «βουλιάζει» ο φλοιός της Γης που υπάρχει από κάτω του. Στα μεγαλύτερα υψόμετρα η θερμοκρασία του αέρα είναι υψηλότερη, ενισχύοντας το λιώσιμο. Καθώς μάλιστα ο φλοιός βουλιάζει, μεγάλο μέρος των στρώματος πάγου θα καταλήξει να βρίσκεται κάτω από τη στάθμη της θάλασσας. Οι παγετώνες που βρίσκονται στον βυθόόπως σήμερα αυτός της Δυτικής Ανταρκτικής- είναι πολύ πιο ευάλωτοι στη θέρμανση του κλίματος. Αυτά οι ειδικοί τα υποπτεύονταν ήδη, η τελευταία έρευνα όμως φέρνει στο φως ένα ακόμη ευαίσθητο σημείο των μεγάλων στρωμάτων πάγου. Ενώ οι προηγούμενες μελέτες έδειχναν ότι τα επίπεδα του διοξειδίου του άνθρακα αρχίζουν να αυξάνονται χιλιάδες χρόνια προτού οι πάγοι αρχίσουν να λιώνουν, σύμφωνα με την ομάδα του κ. Εντουαρντς τα δύο αυτά φαινόμενα αρχίζουν ταυτόχρονα. Η διαφορά είναι καθοριστική, γιατί σημαίνει ότι το λιώσιμο των παγετώνων θα μπορούσε να προκαλεί την άνοδο του διοξειδίου του άνθρακα. Ο μηχανισμός ίσως να βρίσκεται στη μεταβολή της ωκεάνιας κυκλοφορίας. Στη λαϊκή φαντασία- χάρη στο Χόλιγουντ- η παύση της κυκλοφορίας του Ατλαντικού οδηγεί σε μια παγκόσμια εποχή παγετώνων, στην πραγματικότητα όμως η κύρια επίδρασή της είναι η ανακατανομή της θερμότητας. Αν λιγότερη θερμότητα διοχετεύεται προς τον Βορρά, οι νότιοι ωκεανοί θερμαίνονται. Καθώς το CΟ2 διαλύεται δυσκολότερα στο θερμό νερό, αυτό οδηγεί σε μεγαλύτερη έκλυσή του στην ατμόσφαιρα. Ο ΚΥΚΛΟΣ ΤΟΥ CΟ2Τα νέα στοιχεία παρουσιάζουν μια εκδοχή που έχει νόημα.Τα στρώματα των πάγων αναπτύσσονται ώσπου να φθάσουν στο όριο της σταθερότητας,σημείο στο οποίο μια μικρή άνοδος στη θερινή ηλιοφάνεια είναι αρκετή για να τους αποσταθεροποιήσει.Καθώς οι πάγοι λιώνουν,γλυκό νερό απελευθερώνεται στον Ατλαντικό σταματώντας την ωκεάνια κυκλοφορία και διοχετεύοντας διοξείδιο του άνθρακα στην ατμόσφαιρα.Οσο η συνδυασμένη επίδραση της έξτρα θερινής ηλιοφάνειας και της ανόδου του CΟ2 είναι μεγαλύτερη από την τοπική ψύχρανση από το σταμάτημα της ωκεάνιας κυκλοφορίας οι πάγοι συνεχίζουν να λιώνουν,στέλνοντας περισσότερο νερό στον Ατλαντικό.Το λιώσιμο ενός πραγματικά μεγάλου στρώματος πάγου σταματάει την ωκεάνια κυκλοφορία για πολύ μεγάλο διάστημα,στέλνοντας τελικά στην ατμόσφαιρα τόσο πολύ διοξείδιο του άνθρακα ώστε οι πάγοι λιώνουν μέσα σε μόλις μερικές χιλιάδες χρόνια. Αλλοι κλιματολόγοι έχουν εντυπωσιαστεί από τα αποτελέσματα της ομάδας του κ.Εντουαρντς.«Η δουλειά τους στη χρονολόγηση του ιστορικού των σπηλαίων είναι μνημειώδης»λέει ο Πίτερ Χόιμπερς του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ.«Είναι θαυμάσιο που δίνει αυτά τα όρια και επιβεβαιώνει ότι η χρονολόγηση των κλιματικών γεγονότων συμπίπτει με τις τροχιακές μεταβολές». Υπάρχουν ωστόσο αρκετά προβληματικά σημεία.Το πιο ισχυρό είναι κάποια δείγματα κοραλλιών από την Ταϊτή που,αν η χρονολόγησή τους είναι σωστή,τοποθετούν την άνοδο της στάθμης της θάλασσας μερικές χιλιάδες χρόνια νωρίτερα απ΄ ό,τι τα στοιχεία των κινεζικών σπηλαίων τα οποία την τοποθετούν περίπου στη λήξη της εποχής των παγετώνων,πριν από 130.000 χρόνια. Τέτοιου είδους ασυνέπειες κάνουν ορισμένους ερευνητές να υποπτεύονται ότι τα πράγματα είναι ακόμη πιο πολύπλοκα και ότι υπάρχουν πολλά που πρέπει να ανακαλύψουμε ακόμη. OΔΕΥΟΥΜΕ ΠΡΟΣ ΜΙΑ ΝΕΑ ΜΕΙΟΚΑΙΝΟ;Παρά το γεγονός ότι οι τροχιακές μεταβολές θα εξακολουθήσουν να έχουν μια μικρή επίδραση στο κλίμα,το βέβαιο είναι πάντως ότι η εποχή των πάγων έχει σχεδόν τελειώσει.Με τα επίπεδα του διοξειδίου του άνθρακα να φθάνουν τα 380 μέρη ανά εκατομμύριο και να ανεβαίνουν συνεχώς,το κλίμα οδεύει στο να γίνει όπως αυτό της Μειοκαίνου πριν από 10-15 εκατομμύρια χρόνια, πολύ πριν από την έναρξη του κύκλου των πάγων,όταν η θερμοκρασία ήταν κατά 6 βαθμούς Κελσίου μεγαλύτερη και η στάθμη της θάλασσας κατά 40 μέτρα υψηλότερη.Αν ο πλανήτης περάσει σε ένα άλλο κλιματικό καθεστώς αντί να επιστρέψει στην προβιομηχανική κατάστασή του, ίσως οι πάγοι να μην εμφανιστούν ποτέ ξανά στην Ευρώπη και στη Βόρεια Αμερική. ΠΗΓΗ

    
    

  • Απόσπασμα νομικού κώδικα 3700 ετών ανακάλυψαν αρχαιολόγοι στο Ισραήλ
    Ιουλίου 26, 2010
    
    Αφορά τις σχέσεις κυρίων και δούλων.Ισραηλινοί αρχαιολόγοι ανακοίνωσαν σήμερα την ανακάλυψη για πρώτη φορά εκτός της Μεσοποταμίας, ενός θραύσματος από ένα νομικό κώδικα, που συντάχθηκε πριν από περίπου 3.700 χρόνια, παρόμοιο με τον κώδικα του Χαμουραμπί. «Για πρώτη φορά ένα θραύσμα ενός νομικού κώδικα ανακαλύφθηκε στους Αγίους Τόπους, και ακόμη έξω από τη Μεσοποταμία», δήλωσε στο Γαλλικό Πρακτορείο ο επικεφαλής της ανασκαφής, ο αρχαιολόγος Αμνον Μπεν Τορ, του Εβραϊκού Πανεπιστημίου της Ιερουσαλήμ.Το κείμενο αυτό συντάχθηκε περίπου δέκα αιώνες πριν από την πιθανολογούμενη συγγραφή της Αγίας Γραφής που τοποθετείται στον έβδομο αιώνας π.Χ.. Ο Μπεν Τορ διευκρίνισε ότι είναι «ένα πολύ μικρό κομμάτι κεραμικού με διαστάσεις 1,5 επί 2 εκατοστά σε Ακκαδική σφηνοειδή γραφή σε τέσσερις πολύ πυκνές γραμμές και στις δύο πλευρές της ταμπλέτα».«Το κείμενο αναφέρεται στους κανόνες που διέπουν τις σχέσεις μεταξύ των κυρίων και των σκλάβων», διευκρίνισε από την πλευρά του ο καθηγητής Γουέιν Χόροβιτς, υπεύθυνος για την αποκρυπτογράφηση. «Οι γραμμές αυτές που έχουν προφανώς νομικό περιεχόμενο επιβεβαιώνουν τις σχέσεις ανάμεσα στο βασίλειο της Χαζορ και τα βασίλεια της βόρειας Συρίας», πρόσθεσε.Το θραύσμα βρέθηκε πριν από λίγες ημέρες στην περιοχή της Χαναανικής πόλης Χαζόρ στο βόρειο Ισραήλ, ήταν μία από τις σημαντικές πόλεις της περιοχής την Εποχή του Χαλκού.Η Χαζόρ βρισκόταν στο δρόμο που οδηγούσε από την Αίγυπτο προς την Ασία και ήταν κέντρο εμπορίου κασσίτερου με τις πόλεις της Βαβυλωνίας και της Συρίας, για τον εφοδιασμό της βιομηχανίας της με χαλκό. Ακόμη, η πόλη διατηρούσε στενούς πολιτικούς και οικονομικούς δεσμούς με τη Μεσοποταμία ανάμεσα στον Τίγρη και τον Ευφράτη στις περιοχές του σημερινού Ιράκ και της βορειοανατολικής Συρίας.Η ακμή της Χαζόρ τοποθετείται κατά τα μέσα της περιόδου της Χαναάν (1750 π.Χ.) ενώ ήταν η μεγαλύτερη οχυρωμένη τοποθεσία του Ισραήλ κατά την Ισραηλιτική περίοδο (ένατος αιώνας π.Χ.). Η Βίβλος αναφέρεται στην Χαζόρ ως «την κεφαλή όλων των βασιλείων» της γης της Χαναάν.ΠΗΓΗ

    
    

  • Τον καλύτερα διατηρημένο κρατήρα στον κόσμο, ανακάλυψε το Google Earth!
    Ιουλίου 26, 2010
    
    Ο κρατήρας που βλέπετε στη φωτογραφία (κλικ για μεγέθυνση) ανακαλύφθηκε από ερευνητές με την βοήθεια του Google Earth. Ονομάζεται Καμίλ και βρίσκεται σε μία απομακρυσμένη ερημο της Αιγύπτου. Σύμφωνα με την εφημερίδα Science, είναι πιθανό να πρόκειται για τον καλύτερα διατηρημένο κρατήρα σε ολόκληρο τον κόσμο.Οι διαστάσεις του φτάνους περίπου τα 45 μετρα στο πιο πλατύ σημείο και τα 16 μέτρα στο βαθύτερο σημείο του. Χρησιμοποιώντας αυτούς τους αριθμούς οι επιστήμονες υπολόγισαν ότι ο μετεωρίτης που χτύπησε την Γη και προκάλεσε τον κρατήρα, πρέπει να είχε μόλις 1,5 μέτρο διάμετρο και να "ταξίδευε" με ταχύτητα 12.800 χλμ την ώρα!Οπως δήλωσε ο υπεύθυνος της έρευνας Λουίτζι Φόλκο από το Πανεπιστήμιο της Σιέννας, "Αυτός ο κρατήρας είναι τόσο καλά διατηρημένος που θα μας πει πολλά σχετικά με τις συγκρούσεις μετεωριτών μικρής κλίμακας στην επιφάνεια της Γης και τις συνέπειές τους"!Οι επιστήμονες δεν έχουν ακόμη καταφέρει να προσδιορίσουν την ηλικία του κρατήρα- όλα όμως δείχνουν ότι πρόκειται για ένα γεγονός λίγων χιλιάδων ετών.ΠΗΓΗ

    
    

  • Ζούμε μέσα σε μια μαύρη τρύπα;
    Ιουλίου 26, 2010
    
    Μια όχι απλώς προωθημένη αλλά άκρως επαναστατική θεωρία, η οποία όμως παράλληλα εξάπτει τη φαντασία, διατυπώθηκε από επιστήμονα στις ΗΠΑ. Σύμφωνα με τον Νίκοντεμ Ποπλάβσκι του Πανεπιστημίου της Ιντιάνα οι μαύρες τρύπες είναι πιθανόν να κρύβουν στο εσωτερικό τους ένα Σύμπαν.Ο επιστήμονας ανέπτυξε τη θεωρία του, μελετώντας την κίνηση των σωματιδίων της ύλης που εισέρχονται μέσα σε μια μαύρη τρύπα.«Μπορεί οι κολοσσιαίες μαύρες τρύπες όπως αυτή στο κέντρο του γαλαξία μας να είναι γέφυρες που οδηγούν σε άλλο Σύμπαν» αναφέρει στη μελέτη του ο επιστήμονας, αφήνοντας έτσι ανοικτό παράθυρο για την πιθανότητα και ο δικός μας κόσμος να βρίσκεται στο εσωτερικό μιας μαύρης τρύπας. Οπως αναφέρει ο Ποπλάβσκι, έμμεση απόδειξη της.. θεωρίας του είναι η πρόσφατη ανακάλυψη ότι τα σχεδόν αόρατα σωματίδια νετρίνο έχουν την ικανότητα να «μεταλλάσσονται» και έτσι ένα νετρίνο συγκεκριμένου τύπου να μπορεί να μεταβληθεί μόνο του σε κάποιον άλλον τύπο.Σύμφωνα με τον Ποπλάβσκι αυτή η ικανότητα μπορεί να εξηγηθεί από διακυμάνσεις στον χωροχρόνο τις οποίες μπορεί να προκαλέσει μόνο η δραστηριότητα μιας γρήγορα περιστρεφόμενης μαύρης τρύπας. Με τη σειρά τους αυτές οι διακυμάνσεις αποτελούν την επιβεβαίωση της ύπαρξής μας στο εσωτερικό μιας μαύρης τρύπας.Από την άλλη πλευρά, άμεση απόδειξη της θεωρίας και της ύπαρξης συμπάντων μέσα σε μαύρες τρύπες δεν μπορεί να δοθεί. Θα ήταν μάταιο κάποιος να προσπαθήσει να δει αν στο εσωτερικό μιας μαύρης τρύπας υπάρχει σε εξέλιξη η δημιουργία ενός Σύμπαντος.Αυτό, γιατί όσο πλησιάζει σε μια μαύρη τρύπα η απίστευτη βαρυτική έλξη που αναπτύσσεται γύρω της κάνει τον χρόνο να κυλάει ολοένα πιο αργά, με αποτέλεσμα ο παρατηρητής να περιμένει κυριολεκτικά αιώνια να υπάρξει κοσμική δράση και θα παραμένει θεατής τού τίποτε για πάντα.ΠΗΓΗ