Blogos.gr

Περισσότερες Πληροφορίες

• Πλήρης Τίτλος: uzuburu-buru
• Διεύθυνση: http://uzuburu-buru.blogspot.com/
• Τελευταίες αναρτήσεις:
  • Αποτελέσματα "Πάμε Στοίχημα"
    Ιουλίου 28, 2010
    
    Το τελευταίο 4ήμερο σημειώθηκαν τα εξής αποτελέσματα:165.SF inaki – The Beers: 5-4 (Ημίχρονο: 5-2)000.Αγρυπνιακός – Κοιμησιακός: 4-0100.Magazia – DVD: 2-1 [μετά από 10ωρη ομιλία προπονητή(=μάνας) για την αναγκαιότητα των 3 βαθμών για τη Magazia FC]123.Βιβλίο στη βεράντα-Εφημερίδα στη βεράντα: 3-2222.FC Di lo ti – Cun Can: 2-2141.Μορφέας Πρωινού – Λουτρά Βουλιαγμένης: 4-0 (άσσος από ημίχρονο)155.NC Frappé – Café Grecque: 5-1166.Δεν Παίρνω Τίποτα Για Τους Γάμους-Πάρε Κοστούμι Για Τους Γάμους: Διεκόπη οριστικά μετά από είσοδο οπαδών των γηπεδούχων στο γήπεδο131.Holiday Decision – August in the Village: 0-0188.Τελεφούνγκεν – Έμεσεν: 1-1199.Brain FC – Heart FC: 3-1101.Συμμάζεμα Δωματίου – Απόλυτη Βαρεμάρα: 0-3287.Basketaki – Ara gma: 2-2289.Delivery – FB Vicky: 0-2211.GGCA Sourmenov – Mosquito: 4-2Ακολουθούν ειδικά στοιχήματα για τις επόμενες 3 ημέρες. Πόνταρε και κέρδισε!ΠΡΩΤΟΣ ΣΚΟΡΕΡ ΔΙΟΡΓΑΝΩΣΗΣ300.Κώστας Κοψίδης 3,00310.Παντελής Φραπές 1,40320.Mirko Pagotini 2,50330.Σουτζούκ Εμρέ 8,00340.Ρήγας Βαλές 2,20350.Κλάιν Μάιν 6,00360. Άλλος 12,00ΠΡΩΤΟΣ ΠΑΙΚΤΗΣ ΠΟΥ ΘΑ ΣΚΟΡΑΡΕΙ(θα υπάρχει LIVE ενημέρωση)400.Maraveya Da Costa 4,00410.Σωτήρης-Λεωνίδας Μπαλάφας 3,50420.Θοδωρής Κοτονιάς 3,00450.Ο Σαλπιγγίδης παγώνει το Άμστερνταμ 50,00460. Άλλος 40,00

    
    

  • Μουντιαλικές θύμησες (ή αχ βρε Μουντιάλ τι μου θύμισες)
    Ιουνίου 15, 2010
    
    Μουντιάλ.Μπορεί να’ναι ξενέρωτο μέχρι στιγμής, αλλά όπως και να το κάνουμε είναι Μουντιάλ! Και Μουντιάλ σημαίνει ότι αλλάζει η καθημερινότητά σου για σχεδόν ένα μήνα.1994. Η.Π.Α.Τα περίεργα γήπεδα με τις έντονες γραμμές, τα βαθιά τέρματα και τα ζαλιστικά κουρέματα του χορταριού. Η ελαφρώς κακή ποιοτικά (χρωματικά δηλ) εικόνα επειδή ερχόταν από μακριά. Τα παιχνίδια ασυνήθιστες ώρες. Ο πανηγυρισμός του Γιεκινί μέσα στα δίχτυα που τον μιμούμασταν μετά όπου βρίσκαμε γήπεδο…Ο Στόιτσκοφ, ο Μπάτζιο, ο Ρομάριο, ο Κλίνσμαν, ο Μπεμπέτο, ο Χάτζι, ο Μπέργκαμπ, ο Μπατιστούτα, ο Κένετ Άντερσον, ο Ματέους. Ο Λάλας με το μαλλί, ο Βαλντεράμα με το μαλλί, ο Νοτιοκορεάτης τερματζής με τις φαντεζί στολές.Η αλεπού μασκότ της Εθνικής, οι ερωτήσεις στον μπαμπά αν η Σουηδική Αραβία έχει σχέση με τη Σουηδία, ο αντιπαθέστατος Πάριος σε ένα ανόητο τραγούδι του συγχωρεμένου πια Μάριου Τόκα (το οποίο σήμερα θα μπορούσε να είναι εισαγωγή σε εκπομπή του Τηλεάστυ) και το απίστευτο σατιρικό "Αρχίζει το ματς" του Κηλαηδόνη που το τραγούδαγα ολημερίς κι ολονυχτίς και το λατρεύω ακόμα!Ιούνης ’94 λίγο πριν το πρώτο ματς της Ελλάδας σε Μουντιάλ. Μάθημα κιθάρας στο ωδείο. Παρασκευή απογευματάκι κι ο ήλιος που μπαίνει απ’το παραθυρο με κάνει να σκέφτομαι πότε θα τελειώσω για να πάω για μπάλα. Ο δάσκαλος με ρωτάει: "Πώς την βλέπεις την Εθνική; Θα τον καταφέρει τον Μαραντόνα;". Μένω κάγκελο… Θα έχουμε τον Μαραντόνα αντίπαλο;! Στο 9 ετών μυαλό μου τον είχα σαν "ημίθεο". Σαν "υπερπαίκτη". Σαν ποδοσφαιρικό μύθο που θα παίξει απέναντι στην Εθνική της χώρας μου.Η μέρα του Αργεντινή-Ελλάδα. Βρίσκω την ευκαιρία και πηγαίνω στο συνοικιακό γηπεδάκι για σουτάκια. Η μόνη μέρα που ήταν εντελώς άδειο! Δεν χρειαζόταν να παρακαλέσω κάποιον μεγαλύτερο να με αφήσει να παίξω λίγο ακόμα. Θα μου μείνει αξέχαστη η εικόνα! Οι δρόμοι εντελώς άδειοι! Μια πόλη που έχασε τους κατοίκους της! Καρφωμένοι όλοι στις οθόνες. Γυρνάω σπίτι και χάνουμε ήδη 1-0. Το ξέσπασμα του Ντιέγκο μπροστά στην κάμερα δεν ξεχνιέται… Τουλάχιστον ήμαστε η τελευταία ομάδα απέναντι στην οποία σκόραρε ο μεγαλύτερος ποδοσφαιριστής όλων των εποχών. Κάτι είναι κι αυτό…Τα τελευταία ματς τα είδα στο χωριό, στη μεγάλη πανάρχαια τηλεόραση που ήθελε χτυπήματα για να ξεκολλάει…1998. Γαλλία.Ο Ζιζού, ο Ασάνοβιτς, ο Φλο, ο Σάλας, ο Βιέρι, ο Τζορκαέφ, ο Ριβάλντο, ο Λάουντρουπ, οι Ντε Μπουρ, ο Κοκού (ή Κόκου κατά Μαυρομάτη…), ο Μπίρχοφ, ο Ρονάλντο, ο Σίρερ, ο Σούκερ, o Τυράμ, ο Γιάρνι, ο Όουεν, ο Ντάβιντς, ο Μπαρτέζ, ο Μπλαν, ο Σιλαβέρτ…Βλέπω το εναρκτήριο Βραζιλία-Σκωτία και πηδάω απ’τη χαρά μου στην ισοφάριση των ηρωικών Σκωτσέζων. Από μέσα μου όμως, γιατί στο σπίτι εκείνη την ώρα έχουμε έναν "μάστορα" (όπως ακριβώς τον φαντάζεσαι) μαζί με τον παραγιό του (ακόμη πιο ακριβώς όπως τον φαντάζεσαι…) που μαστορεύαν τις μπαλκονόπορτες και δεν μπορώ να εκδηλωθώ. Ο μάστορας φυσικά και δεν απέφυγε την κλισεδοερώτηση "με ποιόν είσαι" κι επειδή η απάντησή μου δεν τον έπεισε ("Σ’αυτό που δείχνει τώρα; Με τη Σκωτία…") επέμενε για όλο το υπόλοιπο της παραμονής του στο σπίτι ότι είμαι "Βραζιλιανόφατσα", κρυφοβραζιλιάνος και μάλιστα με το πιο ηλίθιο επιχείρημα, ότι είμαι μ’αυτούς επειδή κερδίζουν (το ακριβώς αντίθετο απ’ό,τι κάνω εγώ συνήθως δηλ…). Και πού να ξερε ο φουκαράς πόσο φανατίλα Αργεντίνος είμαι… Σαν κλασικό μαζεμένο, χαζό παιδάκι τον άφησα να νομίζει ό,τι θέλει ενώ από μέσα μου έβραζα που δεν με πίστευε ότι δεν την πάω τη Βραζιλία. Για μερικούς βλέπεις είναι αδιανόητο να μην είναι ένα μικρό παιδί με τους νικητές… Η ξενέρα από τη νίκη της Βραζιλίας (2-1) ξεπεράστηκε από τις στιγμές γέλιου που μας χάρισε ο παραγιός, ο οποίος αφού μας ρώτησε τι ώρα κλείνουν τα δισκοπωλεία (ήθελε να αγοράσει cd του Τερζή) μας έκανε ένα αφιέρωμα στον συμαθή Πασχάλη τραγουδώντας με έναν τρόπο απίστευτα διασκεδαστικό…Ο θαυμασμός για την πορεία της Κροατίας (και για την μπάλα που έπαιζε) που πήρε από τη Βουλγαρία του ’94 τη σκυτάλη "outsider-που-εντυπωσιάζει". Τα φιλιά του Μπλαν στην καράφλα του Μπαρτέζ πριν από κάθε σφύριγμα έναρξης. Η παρουσία της Τζαμάικα που ποτέ δεν πίστευα ότι μπορούσε να φτάσει μέχρι εκεί. Τα 40άρια στην Αθήνα που βράζει και το σούπερ "ποδοσφαιρικό" τραγουδάκι του Ρίκι Μάρτιν (αλέ αλέ αλέ!) που έψησε και τις γυναίκες να ρίχνουν μια ματιά στο Μουντιάλ (μεταξύ μας, πρέπει να είναι το πιο επιτυχημένο τραγούδι Μουντιάλ ως τώρα). Τα μεγάλα αφιερώματα στις εφημερίδες (για πρώτη φορά… Στα προηγούμενα Μουντιάλ ήταν πιο συγκρατημένα τα πράγματα) που μας έκανα να παίζουμε στα δάχτυλα το Σεν Ντενί, το Βελοντρόμ, το Παρκ ντε Πρενς, το Μποζουάρ και τα υπόλοιπα γήπεδα και τις πόλεις του Μουντιάλ, για τα οποία μάθαμε κάθε πιθανή λεπτομέρεια…Μετά την ξενέρα από τον αποκλεισμό της Παραγουάης (την υποστήριζα λόγω Σιλαβέρτ) από τη Γαλλία και την ακόμα πιο ξενέρα από τον αποκλεισμό της λατρεμένης Αρχεντίνας από τους Ολλανδέζοι, πήρα τελικά το μέρος της Γαλλίας. Κι αυτό διότι υπήρξα θαυμαστής του Ζιντάν (και παραμένω) αλλά και γενικώς της Γαλλίας της περιόδου ’98-’00 με τον Ζιζού να περιβάλεται από Τζορκαέφ, Ανρί, Τυράμ, Τρεζεγκέ, Μακελελέ, Πετί, Ντεζαγί, Ντεσάν, Πιρές, Καρεμπέ, Λιζαραζού και όλη αυτή τη σπουδαία φουρνιά… Και ήμουν από τους ελάχιστους Έλληνες που υποστήριζαν Γαλλία στον τελικό απέναντι στο σούπερ-φαβορί Βραζιλία… Να σου πω την αλήθεια, πέρα από την παραδοσιακή αντιπάθεια που έχω προς τους Βραζιλιάνοι, αυτή τη φορά μας τα είχαν ζαλίσει με το "φαινόμενο" Ρονάλντο και όλη αυτή η μανία του βγήκε σε κακό του παιδιού που – όπως λένε – έπαθε κρίση άγχους στα αποδυτήρια και δεν ήθελε να παίξει στον τελικό, αλλά οι εταιρίες δεν τον άφηναν να μην μπει στο γήπεδο γιατί ήταν η κότα που γέναγε τα χρυσά αυγά για αυτούς (=τρελά κέρδη από την εκμετάλλευση του ονόματός του)… Το αποτέλεσμα; Έπαιξε στον τελικό και ήταν χώμα… Επαγγελματικός αθλητισμός…Τον τελικό τον είδα στην κατασκήνωση σε σε πανί σινεμά που το έβαλαν ειδικά για αυτή τη μέρα, παρακάπτοντας το σύνηθες βραδινό πρόγραμμα. Από το Μουντιάλ ’98 έχω πααααρα πολλές μνήμες αλλά σταματάω εδώ… Θαρρώ πάντως πως ήταν το καλύτερο που είδα μέχρι τώρα.2002. Νότια Κορέα και ΙαπωνίαΣαν να μην έγινε ποτέ για μένα. Δεν το "μετράω" στα Μουντιάλ.Όλοι ξέρουμε πάνω-κάτω τα οικονομικά παιχνίδια που στήνονται στην πλάτη του ποδοσφαίρου. Αφελείς δεν είμαστε. Αλλά τόσο εξώφθαλμη προσπάθεια εκμετάλλευσης δεν έχει ξαναϋπάρξει… Η ανάγκη για "άνοιγμα" της ποδοσφαιρικής αγοράς στην Ασία, έφερε τραγικές διαιτησίες και απίστευτο σπρώξιμο κυρίως της Ν.Κορέας, αλλά και αδικίες απέναντι σε Ιταλία, Ισπανία και (σχεδόν) κάθε αντίπαλο της Βραζιλίας. Ο Ριβάλντο μάς έδειξε σε αυτό το Μουντιάλ ότι εκτός από μεγάλος παίκτης είναι και μικρός χαρακτήρας… Γενικά το Μουντιάλ αυτό είχε πολλά κακά ματς, πολλές απαράδεκτες διαιτησίες και μια ασχήμια που ελπίζω να μην την νιώθω επειδή το συνδυάζω με τις πρώτες πανελλήνιες (τότε δίναμε και στη Β Λυκείου) στις οποίες τα πήγα χάλια…2006. ΓερμανίαΧμμμ…Ο λεγόμενος "Μαϊούνης" για όσους ήταν τότε φοιτητές και "ένιωσαν" έστω και λίγο από το κίνημα ενάντια στο Νόμο-Πλαίσιο. Εμείς λοιπόν που ασχολούμασταν και με άλλα θέματα πλην μαθημάτων, γκομενικών, μπάλας και αράγματος, έχουμε συνδυάσει το Μουντιάλ αυτό με τις καταλήψεις, τις καθημερινές πορείες και γενικώς ένα ξέσπασμα της νεολαίας που ήταν το πιο μαζικό μέχρι τότε μετά την "περίοδο Αρσένη". Ανάμεσα σε συνελεύσεις 1000 ατόμων (από 200 που ήταν λίγους μήνες πριν…), τσακωμούς, φωνές, πορείες, χημικά, κούραση, ζέστη, ατελείωτες συνεδριάσεις του συντονιστικού κλπ κλπ, είχαμε και το Μουντιάλ. Θυμάμαι ότι βλέπαμε τους αγώνες μέσα στην υπό κατάληψη σχολή και είχαμε το άγχος πότε και πώς θα γίνει η εξεταστική…Απίστευτη χρονιά, απίστευτο καλοκαίρι! Μ’ αυτά και μ’ εκείνα το Μουντιάλ πέρασε λίγο στα "ψιλά" και μπορώ να πω ότι το θυμάμαι πιο θολά κι από αυτό του ’98! Άλλωστε νομίζω ότι όλα τα λεφτά ήταν ο τελικός… Όπου φυσικά (μετά την κλασική απογοήτευση από τον αποκλεισμό της Αρχεντίνας) υποστήριζα τη Γαλλία του μεγάλου Ζιντάν… Ο οποίος αφού μας τρέλανε με ένα απίστευτο σκαφτό πέναλτυ, αφού τα έδωσε όλα και γενικώς ψιλομόνος του έφτασε τη Γαλλία μια ανάσα από το να το σηκώσει, σαν γνήσιος Αλγερινός της Μασσαλίας, θυμήθηκε τους νόμους της αλάνας και έσκασε μια κουτουλιά στο στέρνο του Ματεράτσι. Μέσα σ’ ένα ματς, όλη η ιδιοσυγκρασία του Ζιζού. Μέγιστος μπαλαδόρος, ακριβοπληρωμένος σταρ, αλλά και "αλήτης" εγωιστής ταπεινής καταγωγής…

    
    

  • Ακατα μακατα σουκουτου μπε
    Μαΐου 22, 2010
    
    Δον Κιχώτη και Φούμπου ζηλέψτε! (ο πατέρας μου μου τα ’φερε και ακόμα δεν έχω λύσει το μυστήριο του πώς βρέθηκαν στα χέρια του… Διότι να τα αγόρασε αποκλείεται. Έχω περάσει κατά πολύ την ηλικία που δικαιολογούσε να μου αγοράζει ο πατέρας μου αυτοκολλητάκια…)Φούμπου έχει και τον αγαπημένο σου μέσα… Ερίκ Αμπιντάλ λέμε!Πέρασε η Ονδούρα στο Μουντιάλ; Το είχα ξεχάσει τελείως… Κοίτα να δεις η Ονδούρα!Τα παλιά άλμπουμ πού τα ’χω άραγες; Έχει κάνει κανα έγκλημα η μάνα μου και τα ’χει πετάξει; Έχω κάνει καμιά μ@λ@κία εγώ ο ίδιος και τα ’χω πετάξει; Έχουν καταστραφεί; Υπάρχουν; Άμα τα ψάξω θα τα βρω; (υπάρχουν εξωγήινοι; μασάει η κατσίκα ταραμά; κάνει ζέστη ή εμείς ζεσταινόμαστε; το βρήκατε εύκολα; κ.ά. ερωτήσεις κρίσεως. αααα και η αγαπημένη μου: πόσα απίδια βάνει ο σάκος;)Μα να μου φέρει ο πατήρ μου – για ανεξήγητο λόγο – αυτοκόλλητα και να έχει μέσα τον Πατσα(τζόγλου); Πόσο γκαντέμης να ’μαι;-Ανταλλάζουμε;-Τι έχεις;-Πατσατζόγλου-Τον έχω διπλό!***Σου ’χει τύχει να μισοχαλάει το πληκτρολόγιό σου; Τι εννοώ "μισοχαλάει" θα σκέφτεσαι τώρα εσύ. Εννοώ να λειτουργεί, αλλά όπως θέλει αυτό! Εμένα το δικό μου έχει μια ασθένεια που μοιάζει με ίωση. Την περνάει δηλαδή 2-3 φορές μέσα στο χρόνο. Μπορεί και παραπάνω. Έρχεται ξαφνικά και το ίδιο ξαφνικά εξαφανίζεται. Άκου τι παθαίνει: τα πλήκτρα βαριούνται να κάνουν συνέχεια το ίδιο πράγμα και άουτ οφ δε μπλου (ναι, το λεν και στο χωριό μου) αποφασίζουν να αλλάξουν λειτουργίες. Σου λέει η τελεία "βαρέθηκα να με χτυπάει συνέχεια αυτός ο ηλίθιος και να βγάζω τελεία. Σήμερα απεργώ. Και για να του τη σπάσω θα με χτυπάει και θα βγάζω παύλα". Αυτό παθαίνω λοιπόν. Βαράω τελεία και βγάζει παύλα. Βαράω παύλα και βγάζει κάθετο. Βαράω κάθετο και βγάζει εισαγωγικά. Η πλάκα είναι ότι αυτό συμβαίνει με όλα τα πλήκτρα εκτός των γραμμάτων! Και η ακόμα πιο πλάκα είναι ότι κανένα σημείο στίξης δεν εξαφανίζεται. Απλώς αλλάζει θέση! Έτσι έχω τη μαγευτική διαδικασία να πρέπει να μαντέψω πού πήγε και τρύπωσε η τελεία και πού η παρένθεση. Και πάνω που συνηθίζω με τις νέες θέσεις, τσουπ, ένα πρωινό χωρίς λόγο και αιτία, επανέρχονται όλα στη σωστή τους θέση και φτου κι απ’ την αρχή…Αυτήν την ασθένεια έχει αυτές τις μέρες το πληκτρολόγιό μου που λες, μόνο που αυτή τη φορά την περνάει πιο βαριά γιατί κολλήσανε και τα αγγλικά. Α ναι, δεν σου το ’πα. Τα παραπάνω τα παθαίνει όταν είναι επιλεγμένα τα ελληνικά. Στα αγγλικά τώρα, αλλάζουν θέση τα γράμματα! Το ανάποδο δηλαδή απ’ ό,τι συμβαίνει στα ελληνικά! Πατάς σι και βγάζει τζέι. Πατάς εφ και βγάζει γιου! Άλλ’αντ’άλλα της Παρασκευής το γάλα!Πρόσεξε. Τώρα θα σου γράψω χελόου στα αγγλικά. ΟΚ; Δεν θα κλέψω, υπόσχομαι. Θα πατήσω τα πλήκτρα που πρέπει και ό,τι βγάλει. Πάμε: d.nnrΚαι γαμώ; Είχε και τελεία μέσα. Α ώστε στο Ε ήτανε και την έψαχνα…Τα πλήκτρα μου παίζουν κρυφτοκυνηγητό!Το πληκτρολόγιό μου είναι ένα παιδί.Θέλω τα εισαγωγικά μου πίσω.Πού πήγε το ερωτηματικό; Στην παρένθεση κύριε. Πες του να ’ρθει αμέσως πίσω γιατί δεν ξέρω κι εγώ τι θα γίνει!Τελεία πού πας; Θα πεταχτώ μέχρι την παρένθεση. Καλά, μην αργήσεις όμως. Εντάξει μπαμπά.Παλιμπαιδισμός για πολλοστή φορά!Και τα βασανιστικά ερωτήματα: Γιατί μας αρέσει να κάνουμε σαν παιδιά; Γιατί χαζοφέρνω ώρες-ώρες (που λέει κι η μάνα μου); Γιατί χτες τραγουδάγαμε "χαρωπά τα δυο μου χέρια τα χτυπώ" σε μπαράκι της Γλυφάδας (τα εισαγωγικά ήταν στο παπάκι τελικά…); Γιατί δεν μας πέταξανε έξω; Γιατί μου φάνηκε ότι το ξεκίνησε ο τραγουδιστής; Γιατί μετά είπαμε και το "ήταν ένα μικρό καράβι"; Σε τι κόσμο θα φέρουμε τα παιδιά μας; Γιατί πετάει ο αετός και σέρνεται το φίδι; Γιατί σέρνει τα λόγια μας μια νύχτα το κρασί; Γιατί γλεντάς; Γιατί γελάς; Tί σου συμβαίνει και ρωτάς; Mήπως κοπήκαν τα φτερά απάνω στο χορό; οοοοοτι να’ ναι λεμεεε***Υποκλοπή από κάποιο διπλανό τραπέζι:- Σήμερα σου έκανα τη χάρη και ήρθα στα ξενερουά τα κουλτουριάρικα. Αύριο όμως θέλω "Ακρωτήρι" ε!***Και κουίζ έχω:Δες προσεκτικά τη φωτο και πες μου ποιό από τα άτομα που βλέπεις είναι επαγγελματίας ποδοσφαιριστής του ΠΑΟΚ (ο ψηλός είναι ο Σάκης ο Παπάζογλου και δεν πιάνεται. Ψάχνουμε τον άλλο…). Και αν τον βρεις εύκολα, πες μου πόσο διαφέρει από τα παιδάκια …***Παιδί μου πού ’ν τα γράμματα, παιδί μου που ’ν ο νου σουτα γράμματά μου στο χαρτί κι ο νους μου πέρα δέρνει

    
    

  • Transfer control
    Μαΐου 10, 2010
    
    Σήμερα μου κατσικώθηκε να γράψω για μπάλα μετά από κάτι αιώνες. Όχι δεν θα πω για το χτεσινό ντέρμπι με τον γαύρο. Ούτε για το πώς τα πάμε στα πλέι-ωχ (ποιός κιαρατάς τα ανακάλυψε αυτά ρε παιδιά και ποιός γελοίος τα διατηρεί; Μα πλέι-οφ στο ποδόσφαιρο…;! Ήμαρτον!). Θα πω για τις μεταγραφές του καλοκαιριού και τι κάνανε αυτές τελικά, τώρα που η χρονιά τελειώνει και μπορούμε να βγάλουμε ασφαλή συμπεράσματα. Βάμος…Λούσιο ΦιλομένοΦάτσα: Μπαλαδόφατσα αργεντίνικη σε στυλ Μπατιστούτα (για φάτσα μιλάμε έτσι… μην παρεξηγηθούμε) από αυτούς που γράφει στο κούτελο "ξέρω μπαλίτσα κι άμα μου ρθει καλά θα τη σκάψω πάνω απ' τον τερματζή και θα τονε κάνω να ψαχνει από ποιό διαστημόπλοιο την πετάξανε".Τι ξέραμε πριν έρθει: Ντεμέκ ταλέντο στα νιάτα του με πέρασμα από Ίντερ που απλά αναγράφεται στο βιογραφικό του και καλές χρονιές στην Αρζεντίνα. Στον Αστέρα Τριπολιτσάς δύο χρόνια έδειξε ότι έχει τεχνική, κρατάει μπάλα άμα χρειαστεί, μπαίνει στο "κουτί" κάθετα και σκοράρει με το ζόρι 1 γκολ ανά 3 ματς με σουτ εντός και εκτός περιοχής και κεφαλιές. Ιδανικός για να παίζει "γύρω-γύρω" από γερό σεντερφόρ τύπου Τσέζαρεκ.Για ποιό λόγο αποκτήθηκε: Για περιφερειακός επιθετικός σε περίπτωση που παίζαμε 4-4-2 (με αυτήν την πρόθεση ξεκίνησε την προετοιμασία ο Σάντος) δίπλα στον δυνατό αλλά ελαφρώς δυσκοίλιο Μουσλίμοβιτς. Για να δώσει χοντρικά 6-7 γκολ μάξιμουμ και να βελτιώσουμε την προβληματική επιθετική γραμμή.Τι έκανε: Το καλοκαίρι πήγε διακοπές στα Χανιά. Μια μέρα κολυμπά αμέριμνος όταν βλέπει έναν βρυκολακιασμένο γέροντα να φωνάζει προς την παραλία "Έλα Μαρίκα είναι υπέροχα" κάνοντας απλωτές. Ήταν ο "επίτιμος" – μακριά από δω και φτου φτου φτου. Συστηθήκανε και πάνω στην κουβέντα ο επίτιμος του είπε: "Καλή επιτυχία στη νέα σου ομάδα και πάνω απ' όλα υγεία!".Είναι η μόνη λογική εξήγηση για την τραγικά γκαντέμικη χρονιά του. Ξεκινά παίζοντας αριστερό εξτρέμ – μια θέση που δεν του πάει καθόλου – στο 4-3-3 μπαλώνοντας τρύπες λόγω ελείψεων. Μεταξύ πάγκου και 11άδας προσπαθεί να βρει ρυθμό. Καρφώνει μια γκολάρα στην πρεμιέρα με τον Σουβλακιακό και μετά από 1-2 εβδομάδες τραυματίζεται και μένει εκτός για 4 μήνες. Επανέρχεται απέναντι στην πρώην ομάδα του και με το που μπαίνει στο γήπεδο τσουπ, πάρτον κάτω κι άλλους 2 μήνες έξω. Εν ολίγοις δεν έπαιξε σχεδόν καθόλου μέσα στη σεζόν και δεν μπορεί να κριθεί. Εχτές με τον γαύρο, επιτέλους υγιής και βασικός ελλείψει Ίβιτς, απέδειξε πόσο έλειψε σαν εναλλακτική επιλογή για μπροστά. Από τους καλύτερους, με κράτημα μπάλας, κάθετες στον Ζλάταν και απασχόληση των αντιπάλων σέντρε μπακ.Προσφορα: Σχεδόν μηδενική, αλλά δικαιολογημένα, αφού ήταν συνεχώς τραυματίας.Γιώργος Φωτάκης Φάτσα: Στεγνή, αθλητική κοψιά, λίγο σαν διάκος ή δόκιμος σε μοναστήρι ή ψιλοβυσματίας στο ναυτικό. Τον βλέπεις και λες "αυτός πρέπει να την ιδρώνει τη φανέλα".Τι ξέραμε πριν έρθει: Παίκτης Χατζάρα και αυτό τα λέει όλα. Κλασικός Έλληνας μέσος. Δουλευταράς, τρεχαλατζής – πολλές φορές τρέχοντας άσκοπα – φιλότιμος και φυσικά άτεχνος. Για δύο χρονιές στην ΑΕΛ έδειξε και δύο νέα στοιχεία. Καλός στην κυκλοφορία της μπάλας με άλλους δύο κεντρικούς χαφ δίπλα του και απίστευτος "σουτέρ" που μπορεί να καρφώσει γκολ ακόμη και πίσω από το κέντρο γράφοντας 4-5 τεμάχια σε μία σεζόν.Για ποιό λόγο αποκτήθηκε: Για να εξελληνιστεί λίγο το ρόστερ με έναν παίκτη γνώστη του πρωταθλήματος, σε καλή ηλικία και σε πολύ ανοδική πορεία. Για να αποκτήσουμε επιτέλους χαφ που να σκοράρει από μακρινή απόσταση (μας έλειψε πέρυσι). Για να αποκτήσει βάθος ο πάγκος που τον στοίχειωναν κάτι Μπαλάφες και κάτι Ηλιάδηδες. Για να έχουμε έναν ακόμη κεντρικό χαφ-λίγο κόφτη-λίγο "οχτάρι" σε μια θέση που πέφτουν πολλές κάρτες. Για ταχύτητα και τρεξίματα στο κέντρο που δεν μπορούσαν να δώσουν πέρυσι ο Γκαρσία, ο Ίβιτς και ο Βερόν.Τι έκανε: Μια ζεστή νύχτα του Ιούνη έφαγε κεμπάπια και κοκορέτσια κι επειδή του πέσανε βαριά είδε το κακό το όνειρο. Αναστήθηκε λέει ο Γκαρσία, σταμάτησε να μαζεύει τις κόκκινες σαν μανιώδης συλλέκτης υπερατού, άρχισε να πατάει περιοχή, να κυκλοφορεί μπάλα και να βγάζει και ασίστ. Ακόμη και να σκοράρει! Και ο Βιτόλο λέει βγήκε λίρα εκατό, κατάπινε τα χιλιόμετρα στο γήπεδο σαν στραγάλια και έδεσε τέλεια με τον Πάμπλο. Εκεί γύρω στα Χριστούγεννα άρχισε να πιστεύει στα όνειρα…Ξεκίνησε καλά τη σεζόν. Να ο Βιτόλο τραυματίας, να Γκαρσία και Σορλέν ψιλοντεφορμέ, να ο Βερόν εκτός πλάνων, να Μπαλάφες-Αμπουμπακάρηδες δανεικοί, ε… να κι ο Φωτάκης βασικούρα με γκολάκια στα φιλικά αλλά και στο πρωτάθλημα νωρίς-νωρίς (με Τριπολιτσά εκτός). Κλήση στην Εθνική, χαρές-πανηγύρια και οι φυλλάδες να γράφουν για τα εξτρα στοιχεία που έδωσε ο Φωτάκης το κέντρο του ΠΑΟΚ. Ε μετά λίγο ένας τραυματισμός, λίγο το όνειρο που βγήκε 100% αληθινό, πάει το πουλί… Αλλαγή στα περισσότερα ματς, με δύο γκολ με τον τρόπο για τον οποίο αποκτήθηκε (μακρινά σουτ), αδυναμία να αντικαταστήσει τον Ίβιτς σε ρόλο "10" όποτε χρειάστηκε και "λίγος" για να κλείσει χώρους και να κυκλοφορήσει μπάλα καλύτερα από το τρίδυμο Γκαρσία-Βιτόλο-Ίβιτς.Προσφορά: Με άριστα το 10 του δίνω 6 αν και πρέπει να του αναγνωριστεί η γκαντεμιά να πέσει σε μία ονειρική σεζόν για τους τρεις βασικούς κεντρικούς χαφ.Βασίλης ΚουτσιανικούληςΦάτσα: Ντεμέκ ομοιότητα με τον Μέσι αλλά εγώ λέω τον βλέπεις και λες "βρε το βαφτιστήρι μου πώς μεγάλωσε… να μην ξεχάσω να του πάρω playstation, ποδήλατο και πασχαλινό αυγό".Τι ξέραμε πριν έρθει: Πέντε-έξι (δεν ήταν παραπάνω…) σούπερ εμφανίσεις με τη φανέλα του Εργοτέλειου απέναντι σε γαύρο, ΠΑΟ, ΑΕΚ, Άρη και κανα-δυο λιμά, αρκούσαν για να τον βαφτίσουν οι φυλλάδες "Έλληνα Μέσι" και ξερω-γω-κι-εντάξει… Απίστευτα ταχύς, άπιαστος σε ανοιχτό γήπεδο, με ικανότητες δημιουργίας, αλλά και σκοραρίσματος μόνο όμως όταν εκτελεί ενστικτωδώς.Για ποιό λόγο αποκτήθηκε: Η μεγαλύτερη επένδυση της ομάδας τα τελευταία χρόνια. Έλληνας, πιτσιρικάς, ταλέντο, το πρώτο hot όνομα που έκλεψε ο ΠΑΟΚ από τους μεγάλους της Αθήνας από την εποχή Μπατατούδη και δώθε. Αποκτήθηκε για να δώσει αυτήν την περιβόητη ταχύτητα που μας είχε λείψει πέρυσι με κάτι Κονσεϊσάους και κάτι Σορλέν στα πλάγια. Για εξτρέμ αντίστοιχο του Βιεϊρίνια στα αριστερά, που θα τρέχει-ντριμπλάρει-σκοράρει περισσότερο από τους προαναφερθέντες γέροντες.Τι έκανε: (α)Σούζες με το ποδήλατο στην Ολλανδία κατά τη διάρκεια της καλοκαιρινής προετοιμασίας. (β)Κατά μέτωπο εφόδους στον αντίπαλο πλάγιο μπακ πάνω στον οποίο στουκάριζε με ορμή κατά κανόνα. (γ)Ερωτήσεις στον εαυτό του όταν ήταν μέσα στο γήπεδο τύπου "ποιός είμαι, πού πάω, σε ποιά θέση παίζω, πώς κινούμαι όταν έχουμε την μπάλα από τα δεξιά και πώς κινούμαι όταν την κατεβάζουμε από πίσω". (δ)Χαζές δηλώσεις τύπου "αξίζω περισσότερο χρόνο συμμετοχής".Προσφορά: 1/10 επειδή έβαλε το γκολάκι με την Τριπολιτσά εντός όταν παίζαμε με 10 όλο το ματς. Εκεί έκανε το καλύτερό του ματς και μας χάρισε μια νίκη που μας έδωσε το δικαίωμα να συνεχίσουμε το απίστευτο αήττητο σερί και να κυνηγήσουμε ακόμη και το πρωτάθλημα.Μπρούνο ΤσιρίλοΦάτσα: Πορνοστάρ σε γερμανική τσόντα ή ηθοποιός σε ρόλο ελαφρώς ψυχάκια Ιταλού μετανάστη στη Νέα Υόρκη.Τι ξέραμε πριν έρθει: Ότι είναι τρελός, ότι όντως θέλει να γίνει πορνοστάρ όταν σταματήσει την μπάλα, ότι βαράει στο ψαχνό και ότι είναι κλασικός σκληρός Ιταλός μπακ και αν έπιανε την απόδοση που είχε στην ΑΕΚ πριν 2-3 χρόνια, θα ήμαστε σούπερ ευχαριστημένοι.Για ποιό λόγο αποκτήθηκε: Για βασικός μαντουμαδόρος στο πλάι του πιο "εγκεφαλικού" Κοντρέρας. Για έμπειρος μπακ που θα δώσει και την ψυχή του στο γήπεδο πιάνοντας ένα 7/10 σε κάθε ματς.Τι έκανε: Γνώρισε αυτήν την ξανθιά που παίζει στην "Πολυκατοικία" και έχασε και το λίγο μυαλό που είχε. Έκανε κάθε πιθανή γκριμάτσα σε κάθε διαιτητή και κάθε παίκτη που βρήκε μπροστά του σε κάθε παιχνίδι της ομάδας μετά από κάθε φάουλ εναντίον μας ή υπέρ μας. Πανηγύρισε όλα τα γκολ της ομάδας ωσάν τρελός τρέχοντας πάντα πρώτος στον σκόρερ, είτε ήταν στο γήπεδο είτε στον πάγκο…Ξεκίνησε βασικός και αναντικατάστατος κάνοντας αρκετές "πατάτες" στις οποίες είχαμε ξεσυνηθίσει μετά την άψογη αμυντικά περυσινή χρονιά. Έφερε την ανασφάλεια στο κέντρο της άμυνας. Είδε τον Μαλεζά να του τρώει τη θέση για πλάκα. Μετά τον πάγκο που έφαγε αλλά και έναν σημαντικό τραυματισμό, επανήλθε σαφώς βελτιωμένος και προσαρμόστηκε στο αμυντικό σύστημα-Ντελόνγκι του Σάντος. Στα πλέι-ωχ σόου φαρ, βρήκε τον παράδεισό του έχοντας τον συμπατριώτη του Σαβίνι για παρτενέρ και την ασφάλεια-Κοντρέρας στα δεξιά του.Προσφορά: 7/10 επειδή είναι ο σέξυ-Μπρούνο που όλοι αγαπήσαμε κι επειδή βελτιώθηκε πολύ μέσα στη σεζόν.Θανάσης ΠαπάζογλουΦάτσα: Σαν μπάρμαν σε μαγαζί της Ίου.Τι ξέραμε πριν έρθει: Στην ουσία με ένα καλό ματς με τον Άρη (απέναντι στον Ερ. Αστέρα στο ΟΥΕΦΑ) πριν δύο χρόνια και κανα δυο ακόμα καλές εμφανίσεις με την Ελπίδων πήρε τον τίτλο του μεγάλου ταλέντου. Ακολούθησε χιαστός και ένας χρόνος που δεν τον εμπιστεύονταν οι προπονητές του στον Άρη. Μεγάλο ερωτηματικό το αν θα επανερχόταν ποτέ στις καλές εμφανίσεις και αν θα είχε την εξέλιξη που όλοι έβλεπαν πριν τραυματιστεί.Για ποιό λόγο αποκτήθηκε: Έλληνας πιτσιρικάς που αν δουλευτεί ίσως να αποδώσει σε βάθος 2-3 χρόνων. Αποκτήθηκε κυρίως για αλλαγή του Μουσλίμοβιτς όταν θα χρειαζόμασταν μπροστά έναν ψηλό επιθετικό. Κάτι σαν αντικαταστάτης του Αναστασάκου στο ρόστερ, στο πιο άπειρο αλλά και ελπιδοφόρο…Τι έκανε: Τους οπαδούς να αναπολούν τον Ηλία Αναστασάκο! Τον Τσιάρτα να αναρωτιέται πώς γίνεται να υπάρχει παίκτης πιο αργός από τον ίδιο!Έχασε δύο τουλάχιστον γκολ πάνω στη γραμμή (!!) και άλλα τόσα τετ-α-τετ. Μας χάρισε στιγμές γέλιου με την αδυναμία του να κινηθεί σωστά από τακτικής άποψης. Κλήθηκε νωρίς να πάρει φανέλα βασικού, όντας εντελώς ανέτοιμος για κάτι τέτοιο, αφού Μουσλίμοβιτς και Φιλομένο τέθηκαν εκτός σχεδόν σε όλον τον α' γύρο. Οι πρώτες του εμφανίσεις ήταν για γέλια και για κλάματα αλλά μέσα στη σεζόν βελτιώθηκε ελαφρώς. Του χρωστάμε δύο απανωτές προκρίσεις στο Κύπελλο που τις πήρε με δικά του γκολ, καθώς και μία σημαντικότατη νίκη απέναντι στον Ατρόμητο (μετά τη νίκη επί του γαύρου στο τηγάνι) που μας κράτησε σε τροχιά τίτλου. Άλλο αν η μπάλα χτύπησε απλώς πάνω του και κατέληξε στα δίχτυα… Το αποτέλεσμα μετράει!Προσφορά: 4/10 για τις προκρίσεις στο Κύπελλο και τη φιλοτιμία του.Μοχάμεντ ΑμπουμπακάριΉρθε, έκανε προετοιμασία, έπαιξε κανα δυο ματς σαν δεξί μπακ (που δεν είναι η θέση του) και δώθηκε δανεικός στον Σουβλακιακό.Προσφορά: 0/10, χωρίς όμως να φταίει ο ίδιοςΝτάριο ΚρέσιτςΣτη σκιά του Χαλκιά…Προσφορά: 3/10 γιατί στα λίγα ματς που έπαιξε ήταν αξιοπρεπής, αν και δεν έδινε σε κανέναν τη σιγουριά που μας έδωσε ο Χαλκιάς τα τελευταία δύο χρόνιαΒίκτορ ΒιτόλοΦάτσα: Τσιράκι εμπόρου ναρκωτικών στο ΜεξικόΤι ξέραμε πριν έρθει: Ότι τρέχει σαν τρελό στο κέντρο και κολλάει στους αντιπάλους σαν βδέλα κάνοντας άπειρα χιλιόμετρα, άπειρα κλεψίματα και άπειρα σκληρά φάουλ.Για ποιό λόγο αποκτήθηκε: Για να δώσει την (ξανα-μανα) περιβόητη ταχύτητα στο κέντρο του γηπέδου, πλαισιώνοντας τον απαραίτητο αλλά αργό Γκαρσία. Για να δοκιμάσει ο Σάντος το 4-4-2 που δεν του έβγαινε με τα υπόλοιπα χαφ. Για να είναι το τρεχαντήρι της ομάδας.Τι έκανε: Άργησε να αποκτηθεί κι επειδή οι πτήσεις δεν βόλευαν και για να μην χάσει την προετοιμασία στην Ολλανδία, ξεκίνησε για εκεί τρέχοντας. Διέσχισε την Ευρώπη τρεχάλα μέσα σε μία ημέρα και όταν έφτασε έκανε και την πρώτη του προπόνηση!Όταν μπήκε επιτέλους στην 11άδα (μετά από αργοπορία ενσωμάτωσης αλλά και έναν τραυματισμό), η ομάδα άλλαξε πρόσωπο. Έτρεχε για όλους πέφτοντας σαν καμικάζι στον αντίπαλο που είχε τη φιλοδοξία να φτάσει μέχρι την περιοχή μας. Υπήρχαν στιγμές που νόμιζες ότι είναι παντού μέσα στο γήπεδο. Όπου αντίπαλος με επιθετικές βλέψεις, από πίσω ο Βιτόλο! Απελευθέρωσε Γκαρσία και Ίβιτς που χρειάστηκε να τρέχουν πολύ λιγότερο και να ασχοληθούν πιο πολύ με κυκλοφορία μπάλας και κάθετες πάσες. Απελευθέρωσε ακόμη και τον Αραμπατζή (όσο έπαιζε βασικός) καλύπτοντας άψογα τα ανεβάσματά του.Προσφορά: 9/10 γιατί έκανε ακριβώς αυτό για το οποίο αποκτήθηκε, αν και επιθετικά και δημιουργικά ήταν κάκιστος.Μίρκο ΣαβίνιΦάτσα: Ιδιοκτήτης γκαλερί τέχνης που στο πίσω δωμάτιο έχει χαρτοπαικτική λέσχηΤι ξέραμε πριν έρθει: Ότι είναι κλασικός Ιταλός αριστερός μπακ (= κάτι σαν σέντερ μπακ που απλώς παίζει στο αριστερό άκρο). Έμπειρος, αλλά με μέτριες χρονιές τα τελευταία χρόνια και γενικώς στα αζήτητα της Serie A.Για ποιό λόγο αποκτήθηκε: Για μπακ-απ του Λίνο, με την έννοια ότι είναι φουλ αμυντικογενής πλάγιος μπακ σε αντίθεση με τον επιθετικογενή Βραζιλιάνο. Στο πίσω μέρος του μυαλού μας υπήρχε το μήπως έπαιρνε θέση βασικού αριστερού μπακ για να δοκιμάσουμε τον Λίνο σε ρόλο χαφ. Στο ίδιο μέρος του μυαλού μας, μήπως χρειαζόταν να βοηθήσει και στο κέντρο της άμυνας.Τι έκανε: Εντύπωση με τα κουλτουριάρικα και μοδάτα φουλάρια του που δεν αποχωριζόταν ούτε με τις ζέστες, ούτε με τα κρύα. Τα νεύρα μας τσατάλια με τις γκρίνιες του επειδή δεν παίζει.Ξαφνικά, με το που ξεκινάει το πρωτάθλημα θυμάται να μας πει ότι είναι αριστερός στόπερ στο 3-5-2 και όχι αριστερό μπακ. Η αποχώρηση Μπιζέρα τον βολεύει και καθιερώνεται ως ο τέταρτος σέντρε-μπακ στο ρόστερ, αφήνοντας εντελώς ακάλυπτο τον Λίνο ο οποίος ευτυχώς αποδείχθηκε βιονικός και δεν έλειψε ποτέ. Έπαιξε μόνο όταν έλειπαν Κοντρέρας και Μαλεζάς και – ειδικά στην αρχή της σεζόν – έφερε κι αυτός ανασφάλεια στο κέντρο της άμυνας, με κακές τοποθετήσεις και αργή σκέψη. Ακριβώς όπως και ο Τσιρίλο, βελτιώθηκε σταδιακά και όποτε κλήθηκε να βοηθήσει ήταν ικανοποιητικός με αποκορύφωμα τα πλέι-ωχ σόου φαρ, στα οποία τα πήγε περίφημα στο πλάι του συμπατριώτη του και με τον Κοντρέρας να έχει πάντα τον νου του.Προσφορά: 5/10 γιατί όσα τα θετικά του, τόσα και τα αρνητικά του.Μπράις Μουνασχολίαστο…Προσφορά: -5/10Συμπέρασμα: Μία μόνο από τις μεταγραφές μάς βγήκε σούπερ (Βιτόλο). Άλλοι δύο την πάλεψαν (Τσιρίλο, Φωτάκης). Άλλος ένας ήταν μέτριος (Σαβίνι). Οι υπόλοιποι είτε δικαιολογημένα, είτε αδικαιολόγητα δεν βοήθησαν. Μήπως είναι θαύμα που χτυπήσαμε πρωτάθλημα, που βγήκαμε τελικά τρίτοι με μικρή διαφορά από τους από πάνω και που χτυπάμε τώρα προκριματικά Τζαμπιολίνγκ…;

    
    

  • Το κατά κλισέ Ευαγγελιον: Ποδόσφαιρο
    Μαΐου 3, 2010
    
    fubu:η μπάλα χτυπάει στα σώματα…η μπάλα πάνω στα σώματα… η μπάλα στα σώματα (κλασσικος Σωτηρακόπουλος-…σώμα μου..σώμα μου φτιαγμένο απο πηλοοοο)ο ''άγραφος'' νόμος του ποδοσφαίρου…ήταν ένα… παλικαρίσιο γκολ (εμπρός της ΑΕΚ παλικάριααααα)δεν εχει σημασια αν παιζω εγω καλα σημασια εχει να κερδιζει η ομαδαδεν εχει σημασια αν σκοραρω εγω σημασια εχει να κερδιζει η ομαδαόλοι ειμαστε μια οικογένια-παρέαΒλεπουμε καθε παιχνιδι ξεχωρισταΒλεπουμε καθε παιχνιδι σαν τελικοεχουμε 5,6,7,8,9,10,…30 τελικους μεχρι το τέλοςη ψυχη, η καρδιά, το μέταλλο του πρωταθλητηαυτο το γκολ,φαση,στημενο φαινεται να είναι δουλεμενο στην προπονησηήταν μια επαγγελματικη νικηη βαρια φανέλα του ΠΑΟ,Ολυμπιακού,ΑΕΚ,ΠΑΟΚτο γκολ προηλθε απο μια ολιγωρία στην αμυναΞέρετε ότι δεν μιλάω ποτέ για διαιτησία…Δεν ασχολούμαι ποτέ με την διαιτησία…Εντεκα εμείς έντεκα κι αυτοί!Στο ποδοσφαιρο όλα γίνονται!Στο τέλος θα κάνουμε ταμείο…Ο κοσμος μας βοήθησε-ηταν απιστευτος-ο δωδεκατος παιχτηςΘέλουμε το κόσμο δίπλα μας-κοντά μαςο επιθετικός συνελήφθη σε θέση offsideτου πηρε την ταυτοτητα ο αρχοντας του γηπεδουτα πρωτα 15 λεπτα ειναι δυσκολατα τελευταια λεπτα είναι κρισιματο γκολ που δεχτηκαμε μας αποσυντόνησεγκολ παρτο…βαλτομε την μπαλα στα ποδια ελισσεταιξερο σουτσουτ φωτοβολιδαγεματο σουτκαλοτραβηγμενο σουτσουτ με καλες προϋποθέσειςκαπου βρηκε το σουτστο γαμα-παραθυρακιη αμυνα κοιμηθηκε…εκανε τσαφ…γιομασεντρα καμιναδασταση μελμπεργκθα δωσω το 100%καταδικαζουμε τα γεγονοτα,καταδικαζουμε καθε μορφη βιαςομορφες παρουσίες-υπαρξεις σημερα στο γηπεδοο ταδε ειναι αλανθαστος σημερα…και μετα…τον ματιασαμε!ένα γκολ σε κρίσιμο σημείο!σεβομαστε τον αντιπαλοδεν φοβομαστε τον αντιπαλοθελουμε νίκη εστω και με μισο-μηδενΓκολ απο τ'αποδυτηρια η ' Γκολ με το καλημεραStepas:Καλοκαιρινή προετοιμασία:"Είναι το πιο σημαντικό στάδιο στην προετοιμασία μιας ομάδας""Πολλά χιλιόμετρα κατάπιαν και σήμερα οι παίκτες του ΠΑΟ/ΟΣΦΠ/ΑΕΚ κλπ""Στο Ζέεφελντ χτίζεται ο νέος Ολυμπιακός""Τους έβγαλε το λάδι ο Μπάγεβιτς/Βαλβέρδε κλπ"Κορυφαία είναι αυτά που γράφουν οι δημοσιογράφοι για τα εξωαγωνιστικά της καλοκαιρινής προετοιμασίας (συνήθειες παικτών, πώς περνούν την ώρα τους και τέτοια): "Ανίκητος στο τάβλι ο Μπάγεβιτς – Ομηρικές μάχες με τον Μπουρουτζίκα", "Άπαιχτος ο Μάντζιος στο Pro", "Κολλημένος με το Ίντερνετ ο Μαλεζάς-σερφάρει όλη μέρα", "Έλιωσε στο Manager ο Ντάρμπισιρ", "Κασπάροφ ο Πφλίπσεν – δεν τον κερδίζει κανείς στο σκάκι – είναι ο κουλτουριάρης της παρέας", "Δελφίνι ο Κουτρουμάνος – περνάει τις ελεύθερες ώρες του στην πισίνα", "Σούζες με το ποδήλατο κάνει ο Κουτσιανικούλης κρυφά από τον Σάντος", "Μεγάλες κόντρες Καραγκούνη-Κατσουράνη στην ξερή" κλπ κλπ κλπ"Πειραχτήρι της παρέας ο Καραγκούνης"Κάααααααααααααθε χρόνο ακούγεται το εξής: "Φέτος ήταν η πιο σκληρή προετοιμασία της καριέρας μου""Ιδανικές οι συνθήκες της προετοιμασίας στο προπονητικό κέντρο τάδε όπου χτίζεται ο νέος ΠΑΟ/Ολυμπιακός κλπ""Βγάζει μάτια ο 17χρονος Καραφιτσουλίδης στο Ζέεφελντ" (κάθε μα κάθε φορά κάποιος πιτσιρικάς "βγάζει μάτια" και είναι "η αποκάλυψη", αλλά μετά δεν ξαναματακούμε ποτέ για αυτόν και φυσικά ποτέ δεν γίνεται παίκτης της προκοπής…)Έχει έρθει το τάδε σαπάκι που όλος ο κόσμος ξέρει ότι τραυματίζεται συνέχεια εκτός από τους οπαδούς της ελληνικής ομάδας στην οποία ήρθε. Μετά από μέρες αποχής από την προετοιμασία, κάνει τελικά την πρώτη του προπόνηση και τα πρώτα τεστ. Την επόμενη μέρα, η φυλλάδα που θέλει να ταϊσει κουτόχορτο τον φουκαρά οπαδό γράφει απαραιτήτως: "Ταύρος ο Αμπαλίεβιτς""Τρέλα με Φουκαρίνιο – Φωτιές πετάει ο Βραζιλιάνος στην προετοιμασία – τέσσερα γκολ έβαλε στο χτεσινό φιλικό με την Χλεμπόνεν"Μετά από όλα τα αποθεωτικά που γράφουν οι φυλλάδες για το πόσο τέλεια είναι η προετοιμασία στα βουνά της Αυστρίας, όταν η ομάδα χάνει από κάποια "μπυραρία" σε φιλικό, κάτι πρέπει να γράψουν για να το δικαιολογήσουν: "Βαριά τα πόδια από την προετοιμασία / δεν έχουν λυθεί ακόμη τα πόδια των παικτών""Μεταμορφωμένος ο Κούζμπα – άλλο πρόσωπο δείχνει φέτος – θα είναι εσωτερική μεταγραφή για τον Ολυμπιακό"Δηλώσεις παικτώνΌ,τι και να τους ρωτήσει ο δημοσιογράφος, ξεκινάνε ΠΑΝΤΑ με τη λέξη "σίγουρα" ("σίγουρα ήταν μία σημαντική νίκη μπλα μπλα μπλα"), ενώ μεγάλο σουξέ έχει και η λέξη "πιστεύω""Δεν μας ενδιαφέρει τι κάνει ο αντίπαλος, κοιτάμε τι κάνουμε εμείς""Από μικρός υποστήριζα τον ΠΑΟ / Ήρθα στην ομάδα της καρδιάς μου" (κλασικό παραμύθι που πουλάνε μερικοί για να γίνουν συμπαθείς στους οπαδούς)"Παίζω όπου μου ζητήσει ο προπονητής μου. Εκείνος ξέρει πού πρέπει να παίξει ο καθένας μας. Εμένα μου αρέσει να παίζω πίσω από το σέντερ φορ βέβαια (γιατί νομίζω ότι είμαι ο διάδοχος του Μαραντόνα και ο άσχετος που έχουμε στον πάγκο δεν το βλέπει) αλλά ο προπονητής είναι αυτός που αποφασίζει""Φέτος θα είναι η χρονιά μου""Δεν υπάρχουν εύκολα και δύσκολα ματς, πρέπει να πάμε σε όλα με την ίδια σοβαρότητα""Το κλίμα στην ομάδα είναι εξαιρετικό, όλα τα παιδιά είναι καταπληκτικά" (μετά από λίγες μέρες βέβαια συνήθως μαθαίνουμε ότι έχουν πλακωθεί όλοι με όλους και έχουν γίνει μπουρδέλο)"Πρέπει να συνεχίσουμε τη σκληρή δουλειά""Αυτό που μπορώ να υποσχεθώ είναι ότι θα δίνω το 100% σε κάθε ματς""Οι οπαδοί μας είναι φανταστικοί και μας βοηθάνε σε κάθε ματς""Έχω παίξει σε καυτές έδρες στην καριέρα μου, αλλά δεν έχω ξαναδεί τέτοιους οπαδούς" (κάτι αργεντίνοι τα λένε αυτά συνήθως)Δηλώσεις προπονητώνΜετά από ήττα: "Κοιτάμε μπροστά", "Κοιτάμε το επόμενο παιχνίδι""Στο τέλος θα κάνουμε ταμείο"Ανεξαρτήτως αν η ομάδα τους έχει κερδίσει ή έχει ξεφτιλιστεί με 5-0, πολλοί προπονητές λένε το εξής κλισεδιάρικο: "Συγχαρητήρια στα παιδιά που πάλεψαν και έδωσαν ό,τι μπορούσαν""Ας κερδίσει ο καλύτερος""Είναι ένα ματς σαν όλα τα άλλα", "Καταλαβαίνουμε την ιδιαιτερότητα του ντέρμπι και τη σημασία που έχει για τους οπαδούς μας, αλλά κάθε νίκη δίνει 3 βαθμούς" (σωωωωπα!)Του δημοσιογράφου:"Συγκρατημένη αισιοδοξία επικρατεί στο στρατόπεδο του Άρη εν όψει του ντέρμπι…""Άνοιξε τα χαρτιά του ο Λορένσο Σέρα Φερέρ στην τελευταία προπόνηση δείχνοντας 11άδα…", "Κλειστά κράτησε τα χαρτιά του ο Άγγελος Αναστασιάδης εν όψει του αγώνα με τον Πανιώνιο…", "Το τελευταίο του χαρτί παίζει ο Ερνέστο Βαλβέρδε…" (πήγα σε μάγισσες σε χαρτοριχτρεεες…)"Αυτές οι σέντρες είναι βούτυρο στο ψωμί του πανύψηλου Τρυπιοχέρη…" (και μπούκοβο στον κεφτέ και λάδι στη σαλάτα)"Τη δική τους μάχη δίνουν οι δύο προπονητές στη σκακιέρα της τακτικής""Βλέπουμε το κοντράστ των συναισθημάτων"Όταν μια ομάδα χάνει πολλές ευκαιρίες και τελικά τρώει γκολ, ο δημοσιογράφος που σέβεται τον εαυτό του ΠΡΕΠΕΙ να πει: "Επιβεβαιώθηκε ο νόμος του ποδοσφαίρου". Βεβαίως, αν τελικά η ομάδα που χάνει τις ευκαιρίες τελικά βάλει το γκολ, αρχίζει άλλο παραμύθι: "Το γκολ ήταν φυσική κατάληξη της πίεσης", "Επιβραβεύτηκε η επιμονή του ΠΑΟ που έψαχνε εδώ και ώρα το γκολ", "Κάποια στιγμή θα ερχόταν και το γκολ, αφού η αντίπαλη ομάδα είχε κλειστεί στα καρέ της" κλπ κλπ"Το γκολ της τιμής" (που ο θεούλης ο Μαυρομάτης το είχε κάνει σε ένα Μουντιάλ "το γκολ της σημαίας"!)"Ζύγισε το σουτ" (και πόσο το 'βγαλε;)"Διώχνει με υπερένταση""Του πήρε τα μέτρα" (κοστούμι θα του ράψει;)"Βλέπουμε ένα παιχνίδι κέντρου"Αυτό είναι παλιό αλλά επιβιώνει ακόμα, ειδικά στις ραδιοφωνικές μεταδόσεις: "Το παιχνίδι δεν διεκδικεί δάφνες ποιότητας""Το στείρο 0-0 σφραγίζει τις προσπάθειες των ποδοσφαιριστών μέχρι στιγμής""Αναγνωριστικό παιχνίδι στα πρώτα λεπτά της αναμέτρησης""Τον πέρασε σαν σταματημένο""Ένα ντέρμπι μεταξύ Παναθηναϊκού (ΠΑΟΚ) και Ολυμπιακού (Άρη) είναι πάντα ντέρμπι, ανεξάρτητα από το σε τι κατάσταση είναι οι δύο ομάδες" (αυτό το κλισέ είναι αγαπημένο όχι μόνο των δημοσιογράφων, αλλά και των παλαίμαχων που βγαίνουν στις εκπομπές πριν τα ντέρμπι)"Είναι γνωστό ότι του Μπάγεβιτς δεν του αρέσει να χάνει ούτε στο τάβλι""Σιδηρά πειθαρχία έχει επιβάλει στα αποδυτήρια ο τεχνικός ηγέτης του ΠΑΟ/ΟΣΦΠ κλπ" (τώρα το πώς γίνονται μπουρδέλο τα αποδυτήρια και βγαίνουν όλα προς τα έξω, είναι άλλο θέμα…)Ιδανικές συνθήκες για ποδόσφαιροΚαμίνι η Τούμπα/η Λεωφόρος/το Καραϊσκάκη κλπΕίναι το γκολ για τον ΠΑΟΚ και η Τούμπα παίρνει φωτιά/φλέγεται (καιιιιγομαι καιιιιιγομαι ρίξε κι άλλο λάδι στη φωτιαααααα)Μετά από νίκη κάποιας ομάδας μέσα στη Λάρισα, ο πλέον κλισέ τίτλος σε εφημερίδα είναι: "Απόδραση από το Αλκαζάρ"Μετά από νίκη του Ηρακλή, ας πούμε με 3-0, ο αντίστοιχος τίτλος είναι: "Τρεις ροπαλιές από τον Ηρακλή""Ευχάριστος πονοκέφαλος για τον Γιώργο Δώνη καθώς θα έχει στη διάθεσή του όλους του παίκτες""Γεμάτο το απουσιολόγιο του Τεν Κάτε – νοσοκομείο ο ΠΑΟ – αποδεκατισμένος από τους τραυματισμούς"Τα κλισέ στο ποδόσφαιρο δεν τελειώνουν ποτέ. Σχεδόν όλος ο επικοινωνιακός τομέας σε αυτό το άθλημα (από τις δηλώσεις προπονητών-παικτών-παραγόντων μέχρι την αθλητική δημοσιογραφία) στηρίζεται αποκλειστικά και μόνο σε κλισέ φράσεις. Γράψαμε όσα θυμηθήκαμε. Αν και μετά το παρακάτω βίντεο, κάθε άλλο σχόλιο περιττεύει…

    
    

  • Όταν έκλαψε ο Νίτσε
    Απριλίου 25, 2010
    
    Να σου πω την αλήθεια μου, τον Ίρβιν Γιάλομ τον είχα πάντα στη λίστα με τους "αντιπαθείς" στο κεφάλι μου. Όχι ότι ήξερα πολλά πράγματα γι' αυτόν, όχι ότι γνώριζα το έργο του – επιστημονικό και μη – απλά τα τελευταία χρόνια άκουγα συνέχεια το όνομά του δεξιά κι αριστερά, έπεφτα συνέχεια πάνω σε άρθρα (συνήθως στην Ελευθεροτυπία και το Βήμα) που αναφέρονταν σε αυτόν και αυτά εμένα συνήθως με κάνουν κάπως επιφυλακτικό. Νομίζω μάλιστα είχε επισκεφθεί πέρυσι τη χώρα μας και είχε μιλήσει στο κοινό του και θυμάμαι τα ρεπορτάζ που έλεγαν ότι χιλιάδες (γυναίκες κυρίως) έσπευσαν για να ακούσουν από κοντά τον σπουδαίο επιστήμονα και να τον ρωτήσουν πώς θα φτάσουν στην ευτυχία…! Ε δεν ήθελα και πολύ για να τον αντιπαθήσω. Διότι το βασικό ελάττωμά μου είναι μια φυσική αντιδραστικότητα του χαρακτήρα μου απέναντι σε οτιδήποτε γίνεται "μόδα" και "ρεύμα". Κάτι που με οδηγεί συχνά στο να απορρίπτω κάτι μόνο και μόνο επειδή γίνεται πολύς ντόρος γύρω από αυτό, χωρίς να το γνωρίζω καλά-καλά. Αυτό είναι κάτι εντελώς άδικο απέναντι στο άτομο που "απορρίπτω" και φυσικά δογματικό από μεριάς μου. Θα το διορθώσω όμως κι αυτό το ελάττωμα, πού θα μου πάει… Για να μην τα πολυλογώ πάλι, πρόσφατα τελείωσα την ανάγνωση του πρώτου μυθιστορήματος του Ίρβιν Γιάλομ με τίτλο "Όταν έκλαψε ο Νίτσε" και πραγματικά έμεινα ενθουσιασμένος! Ένα εξαιρετικό βιβλίο, που ίσως να γράφτηκε με την αρχική πρόθεση να απευθυνθεί σε ένα εξειδικευμένο κοινό που ενδιαφέρεται για την ψυχανάλυση, τελικά όμως οι λογοτεχνικές του αρετές και τα σπουδαία μηνύματα που εμπεριέχει, αλλά και τα θέματα που βάζει προς προβληματισμό, το κάνουν ιδανικό ανάγνωσμα για τον οποιοδήποτε.Είναι πραγματικά αξιοθαύμαστος ο τρόπος με τον οποίο ο Γιάλομ κατάφερε να φτιάξει ένα μυθιστόρημα που, ναι μεν έχει για πρωταγωνιστές υπαρκτά και μάλιστα πολύ σπουδαία ονόματα του 19ου αιώνα (Φρήντριχ Νίτσε, Γιόζεφ Μπρόιερ, Ζίγκμουντ Φρόιντ, Λου Σαλομέ κ.ά.), ναι μεν καταπιάνεται με το ειδικό θέμα της γέννησης της ψυχανάλυσης, αλλά παρόλα αυτά ούτε βαρύγδουπο γίνεται, ούτε διδακτικό, ούτε κουραστικό, αφού έχει μια πολύ ενδιαφέρουσα πλοκή που σε κρατά συνεχώς σε εγρήγορση. Με δυο λόγια ανήκει στην κατηγορία των βιβλίων που δεν θες να τα αφήσεις από τα χέρια σου γιατί βρίσκεις συνέχεια ενδιαφέρον και σε αυτό που διαβάζεις εκείνη τη στιγμή και στις σκέψεις που σου δημιουργει, αλλά και στο… τι θα γίνει παρακάτω. Και μπορεί ο Νίτσε να μην υπήρξε ποτέ "ασθενής" του Μπρόιερ, ούτε ο τελευταίος να μπλέχτηκε σε ένα πρωτοποριακό ψυχαναλυτικό πείραμα (ας το πω έτσι) με τον πρώτο, που να κατέληξε στο να μπερδεύονται οι ρόλοι του ασθενούς και του θεράποντα, αλλά μια ματιά να ρίξει κανείς στις βιογραφίες των πρωταγωνιστών του μυθιστορήματος, καταλαβαίνει ότι τα πράγματα θα μπορούσαν να έχουν γίνει ακριβώς έτσι! Και αυτό είναι ένα ακόμη από τα πολύ θετικά που πρέπει να αναγνωρίσει κανείς στον Ίρβιν Γιάλομ σαν συγγραφέα του "Όταν έκλαψε ο Νίτσε".Αυτά άλλωστε εξηγούνται αρκετά αναλυτικά στον πρόλογο και τον επίλογο του βιβλίου, οπότε εγώ θα περιοριστώ να σου πω ότι, πέρα από την αγωνία που σου προκαλεί η πλοκή, πέρα από την ευχαρίστηση των λογοτεχνικών αρετών και τις πληροφορίες που παίρνεις για τη φιλοσοφία και την ψυχανάλυση, το βιβλίο αυτό σίγουρα θα κάνει το μυαλό σου πιο "ανοιχτό", σίγουρα θα σε βάλει σε εξαιρετικά χρήσιμους προβληματισμούς σε σχέση με το πώς βλέπεις τον εαυτό σου και τη ζωή γενικότερα και τέλος σίγουρα θα σε κάνει να σκεφτείς πράγματα που ίσως ποτέ να μην σκεφτόσουν με τρόπο τόσο ουσιαστικό… Γι' αυτό, αν πέσει στα χέρια σου, διάβασέ το!ΥΓ: Τώρα τι να πει κανείς; Να πάμε "Απανεμιά" και να μας παίξει ο κιθαρίστας – έστω και για ένα μόνο κουπλέ – το τραγούδι το οποίο αποθέωσα στο προηγούμενο ποστ… ε αυτά δεν γίνονται. Ή μάλλον ΜΟΝΟ ΕΚΕΙ γίνονται. Και δεν έφτανε αυτό, αλλά η συνέχεια ήταν το άλλο θεϊκό από την ίδια ταινία, το πασίγνωστο "Με λένε Αλέξη σε λένε Σοφία"… Ω μον ντιέ! Τι στιγμές ζήσαμε πάλι!ΥΓ1: Τελικά ποστ χωρίς "ΥΓ" δεν μπορώ να φτιάξω. Τέλος.ΥΓ2: Και τελικά γιατί το σωστό είναι να ξεκινάμε με ΥΓ σκέτο και μετά να πάμε στο ΥΓ1; Γιατί δεν ξεκινάμε απευθείας με το ΥΓ1; Αλλιώς ας γράφουμε ΥΓ0… (εκτός αν δεν θυμάμαι καλά εγώ απ' το δημοτικό και το σωστό είναι το ΥΓ1 κατευθείαν. Προβληματίστηκα πάλι…)

    
    

  • Δεν είμαστε καλαααα!
    Απριλίου 18, 2010
    
    Τι να πρωτοσχολιάσει κανείς; Την και-καλά-πανκ-μπλούζα με τη νεκροκεφαλή; Το μπλε μαγιό-σλιπάκι; Τον μαγευτικό χορό της ξέμπαρκης που μπαίνει στο πλάνο; Το μπούτι-με-τρίχα-σγουροπλέξουδη δίπλα στα πλήκτρα; Τα φωνητικά "σπάσε-σπάσε!" σε άψογο συντονισμό; Το απαράμιλλο ερμηνευτικό στυλ "Σταμάτης Γαρδέλης"; Την αλα 80s λήψη εικόνας με γύρισμα της κάμερας γύρω-γύρω; Τον ό,τι-να'ναι-στίχο-αρκεί-να-βγαίνει-ομοιοκαταληξία-με-το-μ@λ@κ@;Κυρίες, κύριοιπαιδιά και νέοι γονείςαναγνώστη του μπλογκ ετούτου (αν υπάρχεις)σας παρουσιάζω με υπερηφάνια το απόλυτο cult hit (πολύ Star βλέπω) "Άντε σπάσε ρε μαλάκα" με τον θεούλη Γαρδέλη-με-λένε-Αλέξη-σε-λένε-Σοφία και τη παρέα του σε ταράτσα της Άνω Βούλας:Τώρα το ότι εγώ δεν θυμόμουν καν το παραπάνω αριστούργημα και ότι μου έχει κολλήσει από προχτές που το (ξανα)άκουσα, τι σου λέει;Δεν είμαι καλά γιατρέ μου! (Παρακαλώ δώσε βάση στην "ανέμελη" και "εθιστική" χρήση των πλήκτρων στο εν λόγω κομμάτι. Τα σπάει!).~~~Πώς θα χαρακτήριζες τέσσερους μαντραχαλαίους – κατά τα άλλα μια χαρά παιδιά – που Σαββάτο βράδυ κάθονται μέσα και βλέπουν cult ταινία των καθ' ημάς 80s σε dvd (και γουστάρουν!), όταν όλη η Ελλάδα είναι έξω και τα πίνει;α.Καμμένουςβ.Τελειωμένουςγ.Γαμώ τα παιδιάδ.Cultουριάρηδεςε.Δεν ξέρω τι να πωστ.Πάντα έψαχνα για τέτοιους τύπουςΨήφισε τώρα και κέρδισε μια ντισκομπάλα!~~~ΥΓ: Κάθε ομοιότητα με πρόσωπα και καταστάσεις είναι συμπτωματική και ουδεμία σχέση έχει με την πραγματικότητα!ΥΓ1: Εκτός από κρυφοσκυλάς είμαι και κρυφο-φαν των σουρεάλ ελληνικών 80s! Να ξέρεις…σαλάλαλαλαλααααααααααδεν έχουμε μυαλόείμαστ' άρρωστοιμε το rock'n'roll!EDIT: Αυτό το είχα ξεχάσει.

    
    

  • Τουρισμός στην Ελλάδα… {κουλά!!}
    Απριλίου 16, 2010
    
    Τα κουλά, είναι μέρος της καθημερινότητας μας. Στην καθημερινή περιπέτεια μας, λοιπόν, για επιβίωση, μας συμβαίνουν διάφορα κουλά, ανεξήγητα γεγονότα, τέτοια που τα όρια της λογικής, δεν φτάνουν για να περιγράψουν αυτό που ζούμε. Είμαι λοιπόν τις τελευταίες μέρες, για διακοπές σε έναν κρυφό προορισμό, εντός Ελλάδος. Την πρώτη μέρα λοιπόν, η μητέρα μου ρώτησε την "ρεσεψιονίστ" για το που μπορούμε να πάμε και τι μπορούμε να δούμε, ποια χωριά αξίζει να επισκεφτούμε και τι πρέπει να προσέξουμε σε αυτά. Έτσι λοιπόν, ακολουθώντας τις συμβουλές της ειδικού, πήραμε τον δρόμο για το πρώτο χωριό. Έπρεπε λοιπόν εκεί, να επισκεφτούμε το πολιτιστικό κέντρο και να παρακολουθήσουμε την ξενάγηση της υπευθύνου. Έπρεπε όμως να είμαστε εκεί νωρίς γιατί το πολιτιστικό κέντρο έκλεινε στις 13:00 (δημόσιο σου λέει μετά) και θα μας έπαιρνε ένα δυωράκι. Κάναμε λοιπόν ότι μας είπε και έτσι, 9:00 νταν, ήμασταν στην πόρτα. Πάει 9:30 και ακόμα η κοπέλα δεν είχε έρθει. Πήγα λοιπόν να ρωτήσω μια γειτόνισσα για το αν σήμερα είναι κλειστό ή για το πότε ανοίγει. Η απάντηση : "Παλικάρι μου, αυτή δουλεύει στην πόλη. Το ανοίγει μόνο το Σαββατοκύριακο, στις γιορτές και κατά την διάρκεια του καλοκαιριού. Τσάμπα ήρθατε." Δεν το άφησα έτσι λοιπόν. Πήγα στο καφενείο του χωριού και ρώτησα τι άλλο μπορούμε να δούμε και αν η συγκεκριμένη κοπέλα είναι υπάλληλος δημοσίου ή την πληρώνει το πολιτιστικό κέντρο. Η απάντηση : "Κοίτα παιδί μου, μονάχα το πολιτιστικό μπορείτε να δείτε. Είναι και οι εκκλησίες αλλά τις έχουν κλειδωμένες. Όσο για την κοπέλα, καλή κοπέλα είναι. Είναι από τζάκι. Έχει δικό της μαγαζί μαζί με τον αδερφό της και όποτε θέλει, έρχεται και ανοίγει και το πολιτιστικό. Δεν την αγγίζει κανείς γιατί ο πατέρας της είναι ο Δήμαρχος." Φύγαμε λοιπόν για να πάμε σε ένα γειτονικό χωριό, που θα βλέπαμε ένα λαογραφικό μουσείο, την κεντρική εκκλησία του χωριού, που είχε ένα πανέμορφο τέμπλο καθώς επίσης, θα έπρεπε να κάνουμε βόλτα στα πέτρινα σοκάκια του χωριού. Τελικά, δεν κάναμε τίποτα, γιατί δεν ανανεώθηκε η σύμβαση του υπαλλήλου του λαογραφικού, οι εκκλησίες ήταν και εκεί κλειδωμένες και τα πέτρινα σοκάκια ήταν μόλις 120 μέτρα μήκος, γιατί τα υπόλοιπα, θα τα φτιάξουν μέχρι το καλοκαίρι. Έτσι λοιπόν φύγαμε για να πάμε στον τελευταίο προορισμό για εκείνη την μέρα. Η ώρα ήταν μόλις 10:30 και πηγαίναμε σε μια καφετέρια που πραγματικά είχε απίστευτη θέα. Μπήκαμε λοιπόν μέσα και κάτσαμε κοντά στο παράθυρο. Η θέα μαγευτική, να σου κόβει την ανάσα. Μια καφετέρια, στην κόψη ενός βράχου, γύρω στα 400 μ. από την επιφάνεια της θάλασσας και με μία οπτική γωνία, μεγαλύτερη των 180 μοιρών. Φανταστείτε λοιπόν να είστε σε έναν πανέμορφο κόλπο, στην δεξιά μεριά του, 400 μ. πάνω απ΄την θάλασσα, έχοντας την οπτική της παραλίας που κλίνεται στον κόλπο και του ανοιχτού πελάγους. Μετά από 15 λεπτά αναμονής και χωρίς να έχουμε δει κάποιο σερβιτόρο η΄έστω κάποιο άνθρωπο, είπα να κοιτάξω απέξω μπας και βρω κάποιον αν ρωτήσω. Βρίσκω λοιπόν μια γιαγιά, λίγο ευτραφή και αφού της ρωτάω που μπορούμε να παραγγείλουμε, λαμβάνει χώρα ο εξής απίθανος διάλογος : – Γεια σας. Μπορούμε να παραγγείλουμε κάπου; – Το παιδί που το λειτουργεί, λείπει. – Είστε οι μητέρα του; Μήπως μπορείτε να μας κάνετε εσείς δυο ελληνικούς; – Παιδί μου είναι αλλά δεν μπορώ να σας κάνω καφέ. – Α, οκ. Να φύγουμε δηλαδή; – Ναι, να φύγετε, να φύγετε… – Ωραία, ευχαριστώ πολύ… – Να σε καλά… Μετά από αυτό, δεν περιγράφω άλλο… Απλά θα σας αφιερώσω το επόμενο τραγούδι… > Ksidias Yiannis uzuburu-buru.blogspot.com