Οιάνθρωποι το πιο συχνάδεν ξέρουν τινα κάνουνε τα χέρια τουςΤα δίνουν -τάχα χαιρετώντας – σ' άλλουςΤ' αφήνουνενα κρέμονται σαν αποφύσεις άνευρεςΉ- το χειρότερο – τα ρίχνουνε στις τσέπεςτουςκαι τα ξεχνούνεΣτο μεταξύ ένασωρό κορμιά μένουν αχάιδευταΈνα σωρόποιήματα άγραφαΤον ποιητή δεν τον ήξερα. *Πέθανε πολύ πρόσφατα στις 25/12/2011Τον ανακάλυψα απ'το μπλογκ του Old boy
Τιμή σ’ εκείνους όπου στην ζωή τωνώρισαν και φυλάγουν Θερμοπύλες.Ποτέ από το χρέος μη κινούντες·δίκαιοι κ’ ίσιοι σ’ όλες των τες πράξεις,αλλά με λύπη κιόλας κ’ ευσπλαχνία·γενναίοι οσάκις είναι πλούσιοι, κι ότανείναι πτωχοί, πάλ’ εις μικρόν γενναίοι,πάλι συντρέχοντες όσο μπορούνε·πάντοτε την αλήθεια ομιλούντες,πλην χωρίς μίσος για τους ψευδομένους.Και περισσότερη τιμή τούς πρέπειόταν προβλέπουν (και πολλοί προβλέπουν)πως ο Εφιάλτης θα φανεί στο τέλος,κ’ οι Μήδοι επί τέλους θα διαβούνε.πηγή: www.kavafis.gr
Του μέλλοντος η μέρες στέκοντ’ εμπροστά μαςσα μια σειρά κεράκια αναμένα —χρυσά, ζεστά, και ζωηρά κεράκια.Η περασμένες μέρες πίσω μένουν,μια θλιβερή γραμμή κεριών σβυσμένων·τα πιο κοντά βγάζουν καπνόν ακόμη,κρύα κεριά, λυωμένα, και κυρτά.Δεν θέλω να τα βλέπω· με λυπεί η μορφή των,και με λυπεί το πρώτο φως των να θυμούμαι.Εμπρός κυττάζω τ’ αναμένα μου κεριά.Δεν θέλω να γυρίσω να μη διω και φρίξωτι γρήγορα που η σκοτεινή γραμμή μακραίνει,τι γρήγορα που τα σβυστά κεριά πληθαίνουν.πηγή: www.kavafis.gr
Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις,τούτο προσπάθησε τουλάχιστονόσο μπορείς: μην την εξευτελίζειςμες στην πολλή συνάφεια του κόσμου,μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες.Μην την εξευτελίζεις πηαίνοντάς την,γυρίζοντας συχνά κ’ εκθέτοντάς τηνστων σχέσεων και των συναναστροφώντην καθημερινήν ανοησία,ώς που να γίνει σα μια ξένη φορτική.πηγή: www.kavafis.gr
Είν’ η προσπάθειές μας, των συφοριασμένων·είν’ η προσπάθειές μας σαν των Τρώων.Κομμάτι κατορθώνουμε· κομμάτιπαίρνουμ’ επάνω μας· κι αρχίζουμενάχουμε θάρρος και καλές ελπίδες.Μα πάντα κάτι βγαίνει και μας σταματά.Ο Aχιλλεύς στην τάφρον εμπροστά μαςβγαίνει και με φωνές μεγάλες μάς τρομάζει.—Είν’ η προσπάθειές μας σαν των Τρώων.Θαρρούμε πως με απόφασι και τόλμηθ’ αλλάξουμε της τύχης την καταφορά,κ’ έξω στεκόμεθα ν’ αγωνισθούμε.Aλλ’ όταν η μεγάλη κρίσις έλθει,η τόλμη κι η απόφασίς μας χάνονται·ταράττεται η ψυχή μας, παραλύει·κι ολόγυρα απ’ τα τείχη τρέχουμεζητώντας να γλυτώσουμε με την φυγή.Όμως η πτώσις μας είναι βεβαία. Επάνω,στα τείχη, άρχισεν ήδη ο θρήνος.Των ημερών μας αναμνήσεις κλαιν κ’ αισθήματα.Πικρά για μας ο Πρίαμος κ’ η Εκάβη κλαίνε.πηγή: www.kavafis.gr